Jac las: De Zoon-Jo Nesbø*****

dezoon

Jo Nesbø – De Zoon. Een beschouwing na tweede lezing.

Door een ongelukkig toeval ging ik de kerstdagen in zonder thriller. De boekenkast even navorsend, kwam ik uit bij De Zoon van Jo Nesbø. De thriller had ik al in 2014, ook rond de kerstdagen gelezen en maakte toentertijd een verpletterende indruk. Nood maakt deugd en ik was razend benieuwd of inzichten omtrent de kwaliteit van het boek zich zouden wijzigen, zeker gezien de veelheid aan thrillers die sindsdien gelezen zijn en die hebben geleid tot een andere invulling van het begrip kwaliteit. De Zoon staat overigens los van de Harry Hole reeks.

Conclusie

Ik kan u geruststellen. Na nauwelijks 15 of 20 blz. zat ik weer vast in een thriller van ongekende  kwaliteit. Behalve misschien de Millennium Trilogie van Stieg Larsson, die een wat langere aanloop kent, hebben alle uitstekende thrillers gemeen dat de schrijver je binnen de kortste keren  binnen weet te trekken in een vuige wereld vol walgelijk geweld en tuig van de richel of tuig verpakt als advocaat of andere eerzame beroepen.

Ik had mij voorgenomen dit boek zo objectief mogelijk te beoordelen. Een moeilijke opgave voor een Nesbø fan.

Wat mij bij eerste lezing niet was opgevallen maar wat nu na de tweede grondige lezing heel duidelijk naar voren komt is het grote  aantal kruisverwijzingen in het boek. Terloopse opmerkingen, namen, ogenschijnlijk onbeduidende zaken zoals bijvoorbeeld een langzaam dichtvallende kerkdeur hebben impact, grote impact op het verhaal. Nesbø moet van tevoren een uitgebreid script hebben vervaardigd waarin met oog voor detail tal van zaken worden kortgesloten. Knap, zeer knap. Er resteren geen losse eindjes meer aan het einde van het boek. Het boek is dan ook  uiterst consciëntieus geconstrueerd.

Wat het boek ver uittilt boven de grauwe middelmaat, naast zijn vermogen om uitstekend  te schrijven, is een trucje van de schrijver, overigens zeer geslaagd, van de monologue intérieur, een stijlmiddel waarbij de schrijver via zijn hoofdpersonen in een aantal, overigens vrij korte monologen gevoelens, gedachten, meningen of markante gebeurtenissen naar boven laat komen, een weergave van het denkproces derhalve.  ( Gard Sveen heeft in De hitte van de hel hiermee een aanvang gemaakt. Het resultaat was nog niet om over naar huis te schrijven.)

Plot ( kort)

Sonny zit gevangen. Hij heeft moorden bekend die hij niet gepleegd heeft. Heroïne heeft hem gedreven naar die bekentenissen.

De Zoon is het  verhaal over corruptie en witwassen, over de bovenste laag van de bovenwereld die samenwerkt met de onderwereld waar terreur, afpersing, drugshandel en handel in hoeren ervoor zorgen dat talloze CEO’s  van het nette grootkapitaal niet meer terug kunnen en in de greep komen van de Tweeling, een angstaanjagende mythische onderwereldfiguur van gigantische afmetingen.

Sonny ontvangt in de gevangenis nieuwe informatie over de zelfmoord van zijn vader, een politieagent, breekt uit en gaat op jacht. Op jacht naar de ware toedracht. Als een lone wolf, een eenzame strijder, een mannelijke nemesis van de gerechtigde wraak. Maar bestaat dat wel, uit wraakzucht de schuldigen ombrengen die ervoor gezorgd hebben dat je vader zelfmoord heeft gepleegd en dat dan gerechtigheid noemen?

De hoofdpersonen Simon Kefis, de bijna gepensioneerde rechercheur Sonny en de overige personen worden goed getypeerd en van voldoende psychologische diepgang voorzien. De zijlijnen zijn volop aanwezig. Met name de ontroerende genegenheid en liefde van Simon voor zijn tweede vrouw Else is goed uitgewerkt.

De verhaallijn wordt vanuit vele perspectieven verteld vanuit Simon Kefus, vanuit Kari Adel, toegevoegd aan Simon om ervaring op te doen, lang, blond, intelligent, zoals een Scandinavische er uit hoort te zien volgens de buitenlanders. Vanuit Sonny Lofthus, de gevangene, de boeddha met het zwaard die luistert en de zonden vergeeft van andere gevangenen, nu de wreker. Vanuit Martha, een moegestreden beheerster van een soort pension voor verslaafden die lijdt aan een medelijdenmoeheid ( compassion fatique). Vanuit Arild Franck, een corrupte ijzervreter van een gevangenisdirecteur en vanuit Markus het buurtjongetje dat het gele huis in de gaten houdt.

Thema

Het centrale thema is dat van de wraak en gerechtigheid. Het tweede thema betreft  de vader – zoon relatie:  Ab Lofthus heeft zelfmoord gepleegd. Hij werd verdacht van corruptie. Zijn zoon Sonny wil zijn naam zuiveren en de schuldigen straffen. (R. J. Ellory  heeft in De Helden van New York dezelfde thematiek gehanteerd.)

Het boek is uitermate spannend en er is maar een maar aan: je wilt die 479 blz. in een ruk uitlezen. Overigens geven de laatste woorden van de epiloog aan dat er een vervolg komt.

Resultaat

Vijf dikverdiende sterren.

En geloof het of niet: het nieuwe winterjack van 2015 had een capuchon. Toeval?

Jac Claasen.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s