Samen met Saskia Jansen Storyteller: Pieken met Kerst

saskerst

Mijn favoriete tijd van het jaar breekt weer aan. De tijd van knisperende haardvuren, warme chocolademelk en kaarsjes. De tijd dat het gourmetstel weer onder uit de kast mag komen en wij met lieve familie of vrienden gezellig samen kunnen zijn. Maar voordat we echt ontspannen ons kunnen verkneukelen aan de glanzende pakjes onder de mooi versierde kerstboom hebben we vaak eerst nog te maken met de kerst-stress.

Ik vraag mij af of het daarom de donkere dagen voor kerstmis heet. In iedere familie speelt er bijna altijd wel iets vervelends waardoor er met Kerstmis een schema opgesteld moet worden over bij wie we waar zijn en wanneer. Of we voor iedereen wel zo een beetje hetzelfde bedrag hebben uitgegeven aan cadeautjes en of die sokken toch niet beter nog aan opa gegeven kunnen worden omdat hij anders een pakje minder heeft.

De gourmetschotels moeten besteld worden bij de slager en wanneer we deze op kunnen halen lijkt het wel alsof het gratis weggeven gaat worden, zulke lange rijen staan er dan. Sauzen die opraken in de supermarkt en mensen spontaan de Kerstgedachte vergeten wanneer ze samen aan de laatste pot knoflooksaus staan te trekken.

Maar ik weet niet of ik dat het ergste vind aan de dagen voor Kerstmis. Het meeste stress krijg ik toch ieder jaar weer van de last-minute-telefoontjes van baasjes die plotseling allemaal in dezelfde week besloten hebben dat hun geliefde viervoeter toch nog even naar de kapper moet. Vaak zijn dit ook nog eens de kolossale honden die door de drukte een keertje extra met de honden-uitlaat-dienst mee mochten en daar fijn nog even hun energie kwijt konden raken door in de goorste sloten te gaan liggen. Aangezien onze winters tegenwoordig qua temperatuur bijna nooit meer onder het vriespunt komen en de sloten niet meer dichtgevroren zijn kan dit altijd nog makkelijk. En aangezien de vrouwen des huizes het nu eenmaal niet prettig vinden dat wanneer tante Thea en ome Henk eindelijk weer eens op visite komen hun huis ruikt naar de plaatselijke viskraam, waardoor Brutus die nu eenmaal gezien zijn gewicht niet makkelijk de trap op kan naar de badkamer, nu toch echt even naar de trimster moet.

Daar waar ik in november altijd even check of mijn telefoon het nog wel doet omdat deze nooit meer over lijkt te gaan, daar staat deze in december altijd roodgloeiend. De hondenparfum is in deze maand niet aan te slepen. De honden die het hele jaar gewoon naar hond mogen ruiken moeten rond Kerstmis toch echt ruiken naar geurkaarsjes. Zo ook deze keer. Van de ochtend tot de avond was, föhn en knip ik alsof mijn leven ervan af hangt. Ondertussen neem ik steeds nieuwe telefoontjes aan. Met de hoorn tussen mijn oor en mijn schouder geklemd was ik ondertussen alle modder van de zwemfanaten en probeer ik uit te leggen dat ik vandaag echt geen tijd meer heb om Fifi ook nog in bad te doen. Soms krijg ik windkracht tien in mijn oor geblazen van de frustratie en hoor ik de meest vreselijke redenen waarom ze mij niet eerder gebeld hebben.

Zo ook de baas van een enorme Berner Sennen hond.

“Goedemiddag, ik weet dat het nogal kort dag is maar heeft u vandaag nog tijd om Beer in bad te doen?’ De mannenstem klinkt als iemand die smeekt voor zijn leven wanneer hij mij deze vraag stelt.

“Sorry meneer, ik zit al helemaal vol vandaag, maar over twee weken zou ik daar nog wel tijd voor vrij kunnen maken. Dan is hij net voor kerstmis toch nog keurig schoon.”

“Nee, het moet echt nu want we hebben hem net en hij stinkt als een bunzing en moet morgen gecastreerd worden bij de dierenarts.”

“Tja, dat is vervelend, maar dat gaat mij helaas echt niet lukken nu”, zeg ik met zoveel mogelijk medeleven in mijn stem.

“We wilden eerst nog even wachten met castreren, maar onze Beer is wat dominant en duikt op alle teven die hij maar voor zijn poten kan krijgen”, zegt de man wanhopig. Ik grinnik en kan niet laten om te zeggen: “Wat een geile beer joh.”

Gelukkig kan de man er ook om lachen. We spreken uiteindelijk af dat wanneer Beer gecastreerd is en zijn hechtingen eruit zijn, ik hem dan op eerste Kerstdag nog wel even voor hem wil wassen en trimmen ondanks dat de salon dan eigenlijk al gesloten zal zijn. Dankbaar neemt hij dit aanbod aan.

De weken vliegen voorbij. Ondanks dat het stervensdruk is in de salon fluit ik de dagen door. Onafgebroken kerstliedjes op de radio, de kleine kunstkerstboom en de gouden kerstversiering in mijn salon maken het gezellig om te werken nu. Iedere klant die zijn of haar frisgewassen en geknipte hond komt ophalen krijgt van mij een plastic doorzichtige kerstbal met wat schone afgeknipte haartjes van hun huisdier mee naar huis. Het cadeautje wordt iedere keer jubelend in ontvangst genomen en voor deze mensen zit de grootste Kerst-stress er nu op. Hun visite kan hun hond bewonderen en ze zullen de complimentjes over hun bloemengeur en zachte vacht maar wat graag in ontvangst gaan nemen.

Op eerste Kerstdag is daar dan mijn stinkende Berner Sennen Beer. Hij doet zijn naam eer aan. Het is een flinke jongen en hij ruikt inderdaad niet naar bloemetjes. Zijn operatie was prima verlopen en de wond was keurig geheeld. De eigenaar was nog niet te spreken over zijn gedrag, aangezien meneer Beer nog steeds zijn geiligheid botvierde op alles wat hij tegenkwam. Ik legde de man uit dat de hormonen die dit gedrag waarschijnlijk veroorzaken nog niet zijn lichaam uit waren en dat dit dus nog wel eventjes zou duren voordat deze gevoelens wat minder zouden worden. Hij hoopte maar dat ik gelijk had. Nadat hij de rijdende hond van zijn been had afgeduwd liet hij hem zuchtend bij mij achter.

Ik deed de hond in bad en het water wat van hem afliep was bijna groen, zo vies was hij. Hij onderging het allemaal gelaten. Nadat ik al het dode haar van de hond af had geblazen en hij als een soort pluche teddybeer al glanzend op mijn tafel stond, knipte ik zijn voetjes netjes uit en rond, plukte zijn oren weer in zijn oorspronkelijke vorm, knipte zijn nagels, maakte zijn oren schoon en schoor zijn liezen uit. Op de plek waar ooit zijn mannelijkheid had gezeten waren zijn haren al door de dierenarts weggeschoren en meneer Beer had ook liever niet dat ik daar in de buurt kwam. Nadat ook hij voorzien was van een lekker luchtje mocht hij weer op de grond. Ik veegde zijn haren van de muren en de grond en toen ik bukte om deze op te pakken werd ik vanachter door de hond vastgepakt met zijn voorpoten. Als een malle begon hij tegen mijn rug op te rijden waardoor ik mijn evenwicht verloor. Net op dat moment kwam zijn baas binnen, hij lachte zo hard dat zelfs mijn buren het gehoord konden hebben.

“Stoor ik?”, gierde hij het uit.

“Hij heeft hele andere Kerstgedachtes dan ik”, lachte ik vanonder de hond terug.

Uiteindelijk wist ik mijzelf te bevrijden en gaf de hond een duidelijke waarschuwing dat dit gedrag niet gewenst was. De man kon niet meer stoppen met lachen omdat het beeld van de hond op mijn rug hem niet losliet. De tranen stroomden over zijn wangen. De hond ging op de grond liggen en likte de plek waar zijn geliefde ballen niet meer zaten.

“Het zijn voor hem ook donkere dagen voor kerst geweest”, merk ik op.

“Het weerhoudt hem er nog niet van om te pieken met Kerst”, gierde de man.

Ik overhandigde de man twee plastic kerstballen met de haren van Beer erin, een voor zijn vrouw en een voor hemzelf. “Alstublieft, twee nieuwe ballen”, zei ik met een glimlach.

“Daar ga ik thuis dan maar de blits mee maken”, zei hij terwijl hij de tranen van zijn wangen veegde. Ik hield de deur open voor het gezellige tweetal. Gierend van de lach tilde de man zijn hond achterin de auto waarna deze direct op een opgerolde handdoek begon te rijden.

“Ik wens je een piekfijne Kerst toe met je gezin”, zei de man toen hij de achterklep sloot.

“Ja jullie ook, en de ballen!”, hikte ik.

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s