Samen met Saskia Jansen Storyteller: Kastenkobus

kastenkobus

Met een schuifspeldje in mijn mond probeer ik met beide handen boven mijn hoofd mijn getoupeerde staart zo neer te leggen dat het eruit ziet alsof ik zojuist gekapt ben door Leco zelf. Terwijl ik met een hand probeer het haar op de juiste plek te houden, pak ik met mijn andere hand het schuifspeldje uit mijn mond en schuif het op de plek waar mijn vingers zitten. Zonder mijn hoofd te bewegen kijk ik in de spiegel. Zo is het goed genoeg. Nu nog even een bus haarlak pakken en de boel zo vast spuiten dat zelfs orkaan Matthew hier geen beweging in zou krijgen.

Alsof ik een stijve nek heb draai ik mijn hele bovenlichaam richting de badkamerkast waar de haarlak staat. Ik zie de bus lak niet staan. Driftig verschuif ik alle flesjes en potjes door mijn kastje. “Kut”, sis ik zachtjes. Waar is die bus haarlak nou? Even vervloek ik mijn kinderen. In mijn gedachte stel ik mij voor hoe mijn zoon buiten met een vriendje op een afgelegen plekje de bus tevoorschijn haalt en met een uit de keuken gepikte aansteker even demonstreert hoe je er een gasbrander van kan maken.
Ik schud mijn hoofd bij deze gedachte. Nee dat zal hij niet zo snel doen. Door het schudden voel ik hoe mijn netjes gedrapeerde haren alweer een poging doen om naar beneden te zakken.

Met gefronste wenkbrauwen doorzoek ik nogmaals de hele kast.  Mijn dochter zal hem ook niet gebruikt hebben want die kamt haar haren amper, laat staan dat ze er haarlak in zal spuiten. Na tien keer alles heen en weer geschoven te hebben, geef ik het op. Ik vloek inwendig en trek alle schuifspeldjes weer uit mijn haar dat direct zoals het Nederlands pielepoep-haar betaamt steil naar beneden valt. “Dan maar los haar vandaag”, zucht ik hardop. Even een borstel erdoorheen en dan is het wel goed zo, besluit ik. Terwijl ik de borstel wil pakken uit het badkamerkastje zie ik ineens de fles haarlak staan. Gewoon recht voor mijn neus. Die was niet te missen.

“Kastenkobus”, fluister ik.

Vroeger vertelde mijn moeder dat wanneer je iets in eerste instantie niet ziet en het er dan plotseling wel weer is, dat dat Kastenkobus is die dat doet. Ik besloot hem eens te googelen maar er kwam niks. Ik dacht dat Kastenkobus een bekend fenomeen was, maar niets bleek minder waar. Kastenkobus bleek ooit verzonnen door Sheherazade, een vrouw die jarenlang voor de Libelle schreef. Deze vrouw is inmiddels overleden dus ik kan haar helaas niet meer vragen naar de door haar verzonnen Kastenkobus. Wat ik opmerkelijk vind is dat dit toch een vrij bekend verschijnsel is en er dus blijkbaar geen echte naam voor bestaat. Het is voor mij zeer zeker niet de eerste keer dat ik iets zocht wat er niet stond en na twee keer knipperen gewoon recht voor mijn neus bleek te staan.  Voor mij blijft het Kastenkobus.

Herman Finkers vertelde er ooit op zijn manier iets moois over. Hij vertelde dat hij zo vergeetachtig was, al zo lang als hij zich kon herinneren (die vond ik al briljant).
Hij schonk eens een borrel in en zette deze op het aanrecht. Vervolgens ging de telefoon. Eenmaal terug ,zei hij: “Nu zou ik toch zweren dat ik mijn borrel op het aanrecht had gezet. Maar waar ik ook keek, geen aanrecht.”
Ik denk niet dat dit het werk van Kastenkobus was, veel te veel gedoe. Wanneer ik later in de supermarkt een buurvrouw tegen het lijf loop zegt ze tactvol: “Goh, wat zit je haar..eh..apart!” “Ja, ik weet het. Dat is het werk van Kastenkobus”, zeg ik met een glimlach op mijn gezicht.
“Is dat een kapperszaak in de buurt?”, wil ze weten terwijl ze haar ogen niet van mijn droevige kapsel kan afhouden.
“Nee, het is een heel naar mannetje.”
“Waarom ga je er dan naartoe?”, vraagt ze onnozel.
“Ik ga er nooit naartoe, hij duikt zo nu en dan plotseling op, er is geen ontkomen aan.”
Verbaasd blijft ze me aankijken terwijl ze haar beide handen vragend omhooghoudt en haar schouders optrekt.
“Ooit kom je hem tegen.” Ik steek mijn hand op bij wijze van groet en loop verder.
In mijn ooghoek zie ik haar zoeken naar haar winkelwagentje terwijl die precies achter haar staat.
“Daar zal je hem net hebben”, roep ik nog naar haar. Verschrikt tuurt ze de winkel rond.
Schaterlachend loop ik naar de kassa, mijn buurvrouw in opperste staat van verbazing achterlatend.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s