Samen met Saskia Jansen Storyteller: Intelligent met domme krachten en krulletjes

sas

Regelmatig heb ik het geluk dat er een viervoeter mijn trimsalon binnen wandelt die zo aandoenlijk is dat ik het letterlijk voel in mijn hart. Er moeten vast mensen zijn die dit lastig te omschrijven gevoel herkennen. Laatst vertelde een vriendin dat wanneer ze naar haar jongste dochtertje keek het gewoon pijn deed, zoveel houdt ze van haar.

Ik gok dat wij hetzelfde gevoel bedoelen.

Laatst had ik er weer een. Een vrouw met een aller schattigst hondje aan een riempje wat het hele plaatje afmaakte. Alles aan dit hondje was fantastisch. Ten eerste zag hij eruit om op te vreten, zo pluizig en klein. Ten tweede had het hondje een karakter zoals je zou willen dat iedere hond die had. Blij maar niet te uitbundig, mooie heldere intelligente blik en voor de duvel niet bang. Brutaal maar niet ongehoorzaam. Alles klopte.

“Wat een ontzettend leuk hondje heeft u”, zei ik tegen de vrouw terwijl ik mijn ogen niet van het beestje af kon houden.

“Dankjewel, ik ben ook erg blij met dit hondje”, antwoordde ze met gepaste trots in haar stem.

“Wat voor kruising is dit?”, wilde ik weten.

“Het is geen kruising, het is een rashond”, zei ze resoluut.

Ik keek nog eens goed naar het hondje en mijn brein begon bijna te kraken bij het doorspitten van de duizenden hondenrassen die ik ken, maar er kwam in mijn hoofd geen match met dit hondje.

“Wat voor ras is het dan?” Ik hoopte dat ze geen ras zou noemen die me ontschoten zou zijn.

“Het is een maltipoo”, zei ze met een vriendelijke glimlach.

“Een maltipoo?”, herhaalde ik haar antwoord. Ik kon het niet laten om hardop te lachen.

“Dat is geen rashond, dat is een kruising van een Maltezer en een poedel”. Met mijn vingers veegde ik de tranen onder mijn ogen weg terwijl ik nog even na grinnikte om het woord maltipoo.

De vrouw zag de humor er niet van in en vertelde met een ernstig gezicht dat ze er tweeduizend euro voor had betaald en het dus wel degelijk een rashond was.

Nu had ik een heel relaas kunnen houden over stambomen, het erkennen van nieuwe rassen enzovoort. Maar vandaag had ik daar even geen zin in. In mijn vak heb ik bijna dagelijks te maken met onwetendheid over duizenden dingen, van gedragsproblemen bij honden waarbij al in de trimsalon duidelijk wordt dat deze door de eigenaar zelf veroorzaakt zijn, de honden met overgewicht ‘hij krijgt bijna niets’ en het overbekende ‘gek dat hij zo in de klit zit, ik borstel hem iedere dag.’ Die laatste zin heb ik de afgelopen twaalf jaar zo vaak gehoord dat ik er zonder bij na te denken altijd direct achteraan zeg: “Met een tandenborstel zeker?”

De maltipoo was deze dag voor mij gewoon een erkend ras, wat kan mij het ook schelen. En eerlijk is eerlijk, het zou best een erkend ras mogen worden want het is echt een leuke combi wat mij betreft.

Wanneer ik ‘s middags een rondje met mijn eigen grote poedel en mijn jonge rottweiler door het park loop tref ik een leuke man aan met een enorm speelse hond die met zijn kontje in de lucht aangeeft dat hij dolgraag met mijn rottweiler wil spelen. Dat laat ze zich geen twee keer zeggen en samen sprinten ze tussen de bomen door. Wat een heerlijk gezicht. Ik vind het sowieso al heel prettig als mijn rottweiler even lekker met een andere hond mag spelen. De meeste mensen lijnen hun hond aan als ze haar zien en maken direct rechtsomkeert. Vandaag hebben we geluk.

“Wat een leuke speelse hond heb je”, zeg ik tegen de man. Nou ja, man, hij lijkt mij hooguit een jaar of vijfentwintig. Hij heeft hip haar, een beetje zoals mijn zoontje, met zo een kaalgeschoren streep en daarboven met gel wat langer haar naar een kant.

“Ja gaaf beest he”, zegt hij terwijl hij lachend kijkt hoe onze honden als een Siamese tweeling behendig tussen de bomen zigzaggen.

“Wat is het voor hond?”

“Een borador”, zegt hij en begint direct te lachen. Ah iemand met humor, denk ik verrukt en ik raad de kruising. “Een border collie met een Labrador?”.

“Yep”, zegt de jongeman met een brede grijns. “Hij heet Slippertje”.

“Slippertje, laat me raden, het was geen gepland nest?”

De jongen legt zijn wijsvinger op zijn mond en fluistert: “Ssh, zeg maar niet te hard, ik wil hem niet kwetsen, hij kan er ook niets aan doen dat zijn vader destijds ontsnapte en hij de moeder die zo zorgvuldig bij hem weg was gehouden toch vond. Echte liefde kan je nu eenmaal niet tegenhouden.

Hij was niet gepland maar zeker wel “gewenst”. We gieren het allebei uit van het lachen. Na een tijdje weet ik dat de jongen werkt voor de gemeente, dat hij een leuke vriendin heeft en dat ze een babywens hebben. Ik vertel over mijn werk als trimster, de vooroordelen over de rottweiler en hoe leuk ik het vind eens iemand te ontmoeten met wie ze lekker mag spelen.

“Grappige combinatie heb jij trouwens, een poedel en een rottweiler. Zie je niet vaak.”

“Het zijn mijn twee favoriete rassen, ik kon niet kiezen. Mijn man wilde eigenlijk geen poedel, maar met een rottweiler erbij liep hij minder voor schut vond hij.”

“Ja een poedel is ook best truttig”, lacht de jongen hardop.

Nu is het mijn beurt om mijn wijsvinger op mijn mond te leggen. “Beledig de koningin niet”.

“Je brengt me trouwens ineens op een briljant idee “, ik stoot de jongen in mijn enthousiasme hard aan waardoor hij bijna valt. Ik schater het zelf al uit van het lachen om mijn eigen gedachte.

“Ik ga ook maar eens een nestje fokken denk ik.” De jongen kijkt me vragend aan.

“Ja met mijn poedel en mijn rottweiler. Het wordt vast het nieuwe zogeheten ‘designerbreed’. “Designerbreed?”, de jongen kent deze term niet.

Ik leg hem uit dat sommige kruisingen designerbreeds genoemd worden omdat ze zo populair zijn. Bijvoorbeeld de labradoodle en de maltipoo.

“Mijn ras moet een gat in de markt zijn, rottpoedels! Ideaal voor de vrouwen die van hun man geen poedel mogen omdat ze truttig zouden zijn.

Net op dat moment loopt de borador van de jongen in zijn lompigheid tegen mijn poedel aan. Dit laat ze niet op zich zitten en met een opgetrokken lip en flink geluid laat ze even weten dat ze met haar twaalf jaar en magere oude lijf nog altijd de koningin van het park is waar je ontzag voor dient te hebben. Truttig komt in haar woordenboek niet voor. Van schrik loopt mijn rottweiler tegen een boom aan.

Slippertje spreekt ondanks zijn vreemde komaf exact dezelfde taal en druipt af.

“Ik denk toch niet dat het verstandig is, een mix van de poedel en de rottweiler”, zeg ik lachend.

“Want?”

“Dan krijgen we hele intelligente waakhonden met domme krachten”.

“En krulletjes”, lacht de jongen.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s