Karin las: Een liefde in Rome-Mark Lamprell****

een-liefde-in-rome

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

 

Verschijningsdatum: 11-10-2016

ISBN: 978-90-449-7534-5

Uitgever: A.W. Bruna

Vertaler(s): Saskia Peterzon-Kotte

Genre: Literaire roman, novelle

Over de auteur:

Mark Lamprell werkt in de televisie- en filmwereld. Hij schreef onder andere Babe: Pig in the City.

Een liefde in Rome is zijn eerste roman die in het Nederlands uitkomt en verschijnt in meer dan tien landen.

Cover:

Mooie omslag zeg. Prachtige sfeer en de titel  er in glimmend en fris rood opgedrukt. Love it.

‘Een heerlijk feelgoodverhaal dat je optilt uit het alledaagse en onderdompelt in de zon, de kleine straatjes en de liefde in al haar facetten.’ – THE AUSTRALIAN

Als dit geen verwachting schept?

Achterflap:

De jonge kunstenares Alice reist niet alleen naar Rome voor inspiratie, maar ook voor een laatste avontuur, voordat ze zich settelt met haar verloofde.  Bestaat er zoiets als liefde op het eerste gezicht, en zou zij het ooit meemaken?

Meg en Alec zijn in Rome voor een romantische vakantie. Die kunnen ze wel gebruiken sinds hun drukke leven met kinderen en carrières het heeft gewonnen van de romantiek.

Constance en Lizzie zijn in Rome om de as te verstrooien van Henry, Constances geliefde echtgenoot en Lizzies broer. Constance en Henry hebben elkaar tientallen jaren geleden leren kennen in Rome, maar Lizzie weet niet wat het echte verhaal is achter die ontmoeting – en welke geheimen hun reis aan het licht zal brengen…

De verteller van dit verhaal is Rome zelf. Een stad met honderden jaren geschiedenis. Een stad waar geliefden elkaar vinden…

Mening:

Een liefde in Rome, wat een zalige leeservaring is dit geweest.  Ontzettend leuk ook is het plattegrondje voor in het boek, ik heb er regelmatig tijdens het lezen even naar gekeken.

De proloog is direct mooi; de genius loci,  bescherm-en liefdesgeest van Rome spreekt je toe, neemt je mee en vertelt je vervolgens het verhaal van de belevenissen van de hoofdpersonages in het prachtige Rome. Elk hoofdstuk begint met een citaat of quote, ik hou er zo van. De schrijfstijl is filmisch, alsof je naar een bovengemiddelde RomCom zit te kijken, met mooie zinnen, pakkend taalgebruik en humor doorspekt.

De liefde voor Italië en Rome golft je tegemoet: de stukjes geschiedenis, de straatjes, steegjes en bezienswaardigheden worden volop benoemd en achterin het boek is een glossarium te vinden. Voor de kenner van Rome moet dit echt een kadootje zijn, voor mij haalden deze Italiaanse benoemingen af en toe wèl even de vaart uit het verhaal.

De personages zijn realistisch en het is een feestje om ze op deze manier op de voet te kunnen volgen. Je leert ze kennen en de individuele, relationele ontwikkelingen zijn hartverwarmend, tikken elkaar aan in het verhaal en blijken uiteindelijk toch nog meer connectie onderling te hebben dan gedacht. Bijzonder goed opgebouwd en afgewerkt!

Liefde, dood, cultuur, geluk, humor en het leven an sich, dat is wat Een liefde in Rome je brengt. Een prachtig geschreven verhaal met innemende personages, zich afspelend in een fantastische omgeving. Wat een heerlijk boek zeg!

Conclusie:

Vier stralende sterren voor Een liefde in Rome.

Karin Meinen.

Jac las: Koekoeksjong-Robert Galbraith

koekoeksjongtop

Een korte beschouwing:

De opmerking in de Facebook groep enkele weken geleden dat Robert  Galbraith ( samentrekking van Robert F. Kennedy en “Ella Galbraith”, een verzonnen naam uit haar jeugd)  een pseudoniem was van J.K. Rowling noopte mij onmiddellijk tot actie over te gaan en op zoek te gaan in de bieb  naar Koekoeksjong, de eerste thriller uit een nog grotendeels op te zetten serie.

Geen recensie of een korte inhoudsopgave maar meer een korte beschouwing over deze eerste thriller van deze schrijfster die er in haar eentje voor gezorgd heeft dat Fantasy weer hot werd.

Verwacht geen rebelse,  door drank, relatieproblemen of te hoog of te laag libido geteisterde politie inspecteur, geen bloed dat onder het orgel vandaan loopt of tegen muren aangekwakte hersendelen, geen seriemoordenaar die het ene na het andere weerzinwekkende slachtoffer maakt, geen onderzoeken die op slot zitten en op die ene opening wachten.

Neen het is allemaal wat bedaagder.

Cormoran Strike is de protagonist: een zowel fysiek ( hij heeft een stomp) als mentaal verwonde privé detective. Resultaat van de uitzending naar Afghanistan. Een opmerkelijke hoofdrolspeler die vele vragen oproept. Die zeker beantwoord zullen worden in de delen die komen gaan.

J.K. heeft een detective opgetekend in de beste Engelse tradities van  G. K. Chesterton ( Fahter Brown), Agatha Christie en P.D. James. Whodunnit auteurs van het zuiverste water.

Met haar in gif gedoopte en scherp geslepen pen, de wellicht nauwelijks te vertalen, in fraaie volzinnen en nog fraaiere dialogen verpakte, onderkoelde humor overtreft ze haar illustere voorgangers en maakt het boek tot op zekere hoogte een waar genot om te lezen. Wie niet regelmatig inwendig gniffelt over haar beschrijvingen van een totaal opgeklopte mode- en muziekwereld en de randfiguren die hier in figureren of uitbarst van het lachten over de uiterst vileine dialogen tussen de oud-geld vrouwen of de altijd tot scoren bereid zijnde golddiggers , bezit helaas geen gevoel voor  humor. Helaas zijn dit soort uitschieters te gering in aantal.

Waarom tot op zekere hoogte? Het boek telt 519 blz. en dat zijn er, jammer genoeg 200 of 250  teveel. J.K. hanteert een wijdlopige schrijfstijl. De uitvoerige sfeerbeschrijvingen van Londen en al zijn pleintjes, straten, wegomleggingen en huizen zijn aan mij niet besteed. Misschien vloeken in de kerk voor de J.K. fans maar door een beknoptere schrijfstijl had het boek sterk aan vaart gewonnen.

Opmerkelijk en tevens de kracht van Rowling is haar opmerkelijk talent om visueel te schrijven. Daarmee bedoel ik te zeggen dat al lezende direct een beeld wordt gevormd wat de auteur met woorden beschrijft. Dat was met Harry P. ook al zo. Vele dialogen kunnen zo de BBC serie in, geen script writer die er nog een woord aan hoeft te veranderen.

Toch valt het boek mij tegen. Ik heb op het punt gestaan het boek maar aan de kant te schuiven. Maar goed Rowling heeft zoveel goodwill opgebouwd dat we het boek toch maar doorgeworsteld hebben. De eerste 400 blz. kabbelt het verhaal langzaam voort en worden zeer vakkundig de bouwstenen gemetseld voor de ontknoping. Want schrijven kan ze. Het plot zit behoorlijk in elkaar, is echter geen hoogvlieger. Het boek kent geen of weinig spanning. De trage, gezapige gang van zaken en het gebrek aan spanning leiden er toe dat niet meer dan 3 sterren kan worden toegekend. De meer boeiende en hilarische momenten in het boek zijn te gering in aantal om het evenwicht te herstellen. Wellicht zou het boek als roman geafficheerd moeten worden en niet als thriller?  Of ik nog een volgend deel van Cormoran Strike ga lezen? Een groot vraagteken!

Jac Claasen.

Yvonne las: Onderhuids-Nicci French***

onderhuids

Over de auteur:

Achter de naam Nicci French gaat het Britse echtpaar Nicci Gerrard en Sean French schuil. Dit wereldberoemde duo beheerst al jaren de internationale bestsellerlijsten. Alleen al in ons land heeft Nicci French meer dan zes miljoen thrillers verkocht. Hun bekendste werk is de achtdelige reeks met Frieda Klein in de hoofdrol. Het echtpaar schrijft niet samen. Eén van hen begint met een hoofdstuk dat vervolgens door de ander bewerkt wordt. Om de beurt bewerken zij een hoofdstuk net zolang totdat hun persoonlijke stijlen uitgewist zijn en er een derde stem ontstaat: de stem van Nicci French. Nicci en Sean zijn in oktober 1990 getrouwd en samen kregen zij twee kinderen. Momenteel wonen ze in het dorp Suffolk, 100 km van Londen.

 

Over Onderhuids:

Wat doe je als je op een dag een anonieme brief ontvangt met de mededeling dat je vermoord zult worden? In Onderhuids krijgen Zoë, Jenny en Nadia een dergelijke doodsbedreiging. Overeenkomst tussen de drie lijkt er niet te zijn; ze zijn niet even oud, gelukkig of rijk. Ze kennen elkaar niet eens. De politie, op zoek naar aanwijzingen, keert hun levens binnenstebuiten. Geheimen uit het verleden worden openbaar, relaties komen in de knel en stranden. Langzaam maar zeker merken de vrouwen dat ze niet langer worden gezien als slachtoffers, maar meer en meer als verdachten.

Mening:

Onderhuids is een drieluik zoals dat zo mooi heet, een boek met daarin verhalen van drie vrouwen die 1 ding gemeen hebben. Ze krijgen alle 3 bijzondere brieven, brieven waarin ze met de dood bedreigd worden maar waarin ook bijzondere dingen over hen staan die alleen iemand kan weten die hen in de gaten houdt.

Het eerste verhaal gaat over Zoë, een jonge vrouw woonachtig in Noord–London, lerares op een basisschool.
Nadat ze een overvaller met een grote watermeloen heeft neergeslagen wordt ze kortstondig beroemd in de wijk en krijgt ze veel brieven, fanmail, zodat in eerste instantie de dreigbrief niet opvalt.
Eenmaal gevonden belt ze de politie, maar deze nemen de brief niet zo heel serieus. Ook niet als er nog veel brieven volgen, eigenlijk pas als het te laat is…..
Er volgt een relaas over het leven van Zoë en uiteindelijk krijgt het  verhaal een heftige ontknoping.

Daarna volgen we Jennifer ( Jenny ) een welgestelde vrouw die een hele grote villa aan het verbouwen is. Ook zij krijgt zo’n mysterieuze brief, als zij de politie belt staat er meteen een heel circus in haar huis en krijgt ze persoonlijke beveiliging en moet ze alle werkzaamheden stilleggen in en om haar huis.

En dan is er Nadia, een slimme vrouw die als entertainer werkt en ook net als Jenny en Zoë in Noord–London woont. De vrouwen weten niet van elkaars bestaan, en van hun gemeenschappelijke brieven, tot Nadia de dossiers te zien krijgt…..

Het verhaal is goed opgebouwd, je zoekt mee naar de dader, en als hij dan halverwege het boek bekend lijkt te zijn word je aan het eind toch nog verrast. Het is een typische Nicci French, diepgaand, psychologisch en gevoelig, spannend en boeiend.
In het begin vond ik het lastig lezen omdat het verhaal van Zoë echt af lijkt te zijn aan het eind, maar daarna blijkt dat over zowel Jenny als Nadia ook nog een bijzonder spannend verhaal te vertellen is.

Onderhuids, de titel is ook zeer treffend, je voelt de onderhuidse spanning bij de vrouwen, maar ook de dader kruipt onder je huid en is heel lang mysterieus.
De onderhuidse spanning in het verhaal wordt ook versterkt omdat de verhalen in de ik-vorm geschreven zijn waardoor je echt Zoë, Jenny of Nadia lijkt te zijn in het verhaal. Je voelt je een met de hoofdpersoon en het voelde voor mij alsof zij mij hun verhaal vertelde  alsof ik naast ze op de bank zat.
Het enige wat me opvalt is dat op de achterkant staat dat de vrouwen niet langer als slachtoffer gezien worden maar als verdachten. Dat heb ik nooit uit het verhaal kunnen opmaken.
Ik geef het boek 3 sterren ***

Yvonne Vogels.

 

Karin las: 54 minuten-Marieke Nijkamp*****

54-minuten

Auteur: Marieke Nijkamp

Uitgever: Harper Collins YoungAdult

Vertaald door: Ineke van Bronswijk

Verschijningsdatum: september 2016

Aantal pagina’s 320

ISBN: 978 94 027 1540 8

ISBN Ebook: 978 94 027 5152 9

Genre: Young Adult Thriller

Over de auteur:

Marieke Nijkamp is geboren in Zwolle, afgestudeerd in filosofie en in middeleeuwse geschiedenis en ze beheerst verscheidene talen, waaronder Japans.. Verder is ze een actief lid van de We Need Diverse Books-beweging en de oprichter van DiversifYA.

Haar in het Engels geschreven debuutroman This Is Where It Ends stond wekenlang in de top 10 van de New York Times Bestsellerlijst in de categorie Young Adult.

Plotseling zat ze bij Jeroen Pauw aan tafel en werd er over haar geschreven in NRC, Trouw en De Volkskrant. Voor haar boek heeft ze veel onderzoek gedaan.

Zo heeft ze onderzoeksrapporten gelezen, noodoproepen teruggeluisterd en met betrokkenen bij schietpartijen gesproken.

Marieke: ‘Angst is een universele emotie. Als je goed probeert te luisteren, kun je die angst tastbaar maken, en via fictie overbrengen.’

( Bron: www.harpercollins.nl )

Cover:

Wat een fantastische cover. Doeltreffend, beeldend, een parel van een omslag!

Achterflap:

10:00

De directeur van Opportunity High School beëindigt haar toespraak en verwelkomt alle leerlingen voor het nieuwe semester.

10:02

De leerlingen staan op om naar hun klassen te gaan.

10:03

De auladeuren gaan niet open.

10:05

Iemand begint te schieten.

Uiterst minutieus volgt 54 minuten vier jongeren tijdens een schietpartij op een middelbare school. Verteld vanuit verschillende perspectieven kom je achter de motieven van de schutter en word je als het ware de terreurdaad ingezogen.

Mening:

Hoe bijzonder, een boek van een Nederlandse auteur vertaald naar het Nederlands. En wàt voor een boek! 54 minuten wist een diepe indruk op me te maken, suddert nog steeds na en liet me vol emoties achter.

Het begin is even inkomen en koppie erbij. Vanuit de ik-vorm worden de hoofdpersonages geïntroduceerd: Claire, Tomás, Sylv en Autumn. Personages die bladzijde na bladzijde steeds verder onder je huid gaan zitten. De achtergronden en de eigen ‘rugzakken’ zoals bijvoorbeeld huiselijk geweld, de kijkjes in hun leven en verleden, de onderlinge banden en de connecties met Tyler, het is werkelijk briljant gebracht en uitgewerkt.

Tyler, hoe komt iemand tot het uitvoeren van zo’n terreurdaad? Van minuut tot minuut sleept Nijkamp je op een slepende en geniale wijze mee in een wereld vol terror. Hoe realistisch neergezet, hoe benauwend en indringend, hoe akelig kan deze donkere spanning zich nog verder ontwikkelen en hoe gaat dit in godsnaam voor een ieder aflopen?

De schrijfstijl is zeer beeldend en Nijkamp hanteert een kundige pen. Voor een YA absoluut aan de volwassen kant, maar wel geschikt voor de geoefend lezer en de niet-tere-zieltjes. De epiloog weet dan uiteindelijk dit vreselijke drama af te sluiten en het is dubbel. Aan de ene kant het besef dat je een fantastisch neergezet verhaal hebt gelezen en aan de andere kant het klotengevoel wat onontkoombaar achterblijft na het sluiten van dit boek. Kippevel.

Conclusie:

54 minuten is een Young Adult Thriller die aan de volwassen kant zit. Het is benauwend, indrukwekkend, prachtig uitgewerkt en zo akelig realistisch! Een verhaal wat je nog lang zal heugen, dit is gewoonweg steengoed.

Vijf sterren op alle fronten.

Karin Meinen.

Samen met Saskia Storyteller: Ik ben benieuwd wat er morgen op je theezakje staat!

 

Het is oktober 2015 wanneer ik ’s ochtends vroeg sta te wachten tot de waterkoker eindelijk klaar is. Soms vraag ik mij af of de ouderwetse fluitketel niet sneller was. Het lijkt echt een eeuwigheid te duren voordat het water kookt en het knopje omlaag klikt.
Ik pak een zakje met groene thee en hang dit in de beker met de tekst “Keep calm and carry on”.

Aan het touwtje zit een label waar met rode letters een tekst op gedrukt staat. “Als je alle tijd van de wereld zou hebben, wat zou je dan doen?”, staat er.
Terwijl ik het kokendhete water in de mok schenk denk ik diep na over deze vraag. Ik kom nergens op.
Aan tafel staar ik voor mij uit en probeer geforceerd een antwoord te geven op deze vraag. Reizen, een studie volgen, alle boeken lezen die nog op mijn lijstje staan. Maar ik voel dat dit niet de oprechte antwoorden zijn voor mij.
Wat dan?
Ineens voel ik het in mijn buik wanneer ik eraan denk. Uren paardrijden op de Veluwe. Dat is wat ik oprecht het allerleukste vind om te doen. Als ik de gelegenheid had zou ik dit iedere dag wel willen. En dan niet een uurtje, nee uren, zwerven door het bos en over de heide, met niets anders om mij heen dan het geluid van een krakend zadel en de voetstappen van mijn paard door de afgevallen bladeren.
Iets mooiers bestaat er voor mij niet.

Alhoewel, ik zou dit ook eens samen met mijn man willen doen.
Hij heeft niet zoveel met paarden maar mijn paard vindt hij wel leuk.
De tekst op het theezakje houdt mij de hele dag bezig en ’s avonds vertel ik mijn man over mijn wens.
Ik had verwacht dat hij zou glimlachen en er verder niet al teveel op in zou gaan, maar tot mijn grote verbazing zei hij: ”Nou, dan gaan we dat toch een keer doen?”.
“We kunnen jouw paard meenemen en er nog een leuk rustig paard bij huren. Als we dan alleen gaan stappen, dan wil ik wel mee”.
Direct ging ik aan de slag om dit te regelen, bang dat hij zich morgen zou bedenken.
Zo kwam het dat wij nog geen week later samen bij het fantastische hotel de Cantharel in Apeldoorn arriveerden.
Op de afgesproken tijd werd het huurpaard gebracht. Terwijl ik zowel dit paard als mijn eigen paard aan het zadelen was, zei mijn man plotseling: “Ik ga wel op jouw paard want die vertrouw ik”.
“Meen je dat serieus?”, zei ik lachend.
Mijn paard heeft als hij eenmaal besloten heeft eens even lekker zijn benen te gaan strekken nog weleens wat problemen met de rem. Of eerlijk gezegd, er zit dan geen rem op.
Mijn man aaide mijn paard over zijn mooie donkerbruine hals en zei zachtjes tegen hem: “Bij mij doe je dat niet he?”.
“Nou ok, als jij je daar prettiger bij voelt dan mag jij op hem, dan neem ik het andere paard wel”.

Ik hielp mijn man met opstijgen en steeg daarna zelf ook op. Via een zandpad kwamen we bij een groot hek dat toegang bood tot het bos.
Het huurpaard bleek ontzettend braaf te zijn en mijn paard volgde als een mak schaap dit onbekende dier. Het was een heerlijk gezicht om mijn man op mijn geliefde viervoeter te zien zitten.
De natuur was prachtig in deze tijd van het jaar. De bladeren die nog aan de bomen hingen hadden de mooiste kleuren, van goudgeel, naar knalrood. Het knisperen van de blaadjes onder de hoeven van de paarden gaven mij een gevoel alsof ik high was geworden van een of andere drug.
Ik ademde de koele boslucht diep in en besefte wat een bevoorrecht mens ik was. Te midden van dit prachtige natuurgebied, waar wij nu al uren rondzwierven zonder ook maar een mens tegen te komen, zat ik te paard met mijn grote liefde. Iets mooiers dan dit is er simpelweg niet.
Zo trots als een pauw was ik op mijn man, die helemaal niet echt kan paardrijden, maar toch het lef had om op mijn 500 kilo wegende paard te gaan zitten. Mijn paard moet hebben gevoeld hoe relaxt mijn man op zijn rug zat want hij gedroeg zich werkelijk voorbeeldig. Geen stap verkeerd.
Naast elkaar liepen wij het terrein van het hotel weer op. Intens gelukkig voelde ik mij, euforisch zelfs.
Aan een voorbijganger vroeg ik of ze dit mooie moment vast wilde leggen met mijn camera.
Daarna haalde ik mijn voeten uit de stijgbeugels en zwaaide mijn been over de rug van mijn paard en sprong naast hem op de grond.
Mijn man bleef zitten. Het hoofdstel deed ik af en bond het paard aan het daarvoor bestemde hek.
Daarna liep ik naar mijn man en zei dat hij eraf kon komen. Hij keek mij even strak aan en zei toen: “Dat gaat dus niet”.
“Hoezo? Dat gaat dus niet?”
“Ik voel mijn benen niet meer”, zei hij gierend van de lach.
Alsof hij meervoudig gehandicapt was hielp ik hem zijn been over het zadel te doen. Hierbij schopte hij mijn paard per ongeluk tegen zijn rug. Mijn paard verroerde geen vin en leek zich bewust van mijn man zijn lichamelijke toestand na een paar uur in een voor hem onnatuurlijke houding te hebben gezeten.
Hangend op zijn buik aan het zadel liet hij zich langzaam op de grond zakken. Opgelucht dat hij er vanaf was wreef hij hard over zijn beide bovenbenen.
“Mijn hemel zeg, wat doen mijn benen zeer”. Als een cowboy liep hij wijdbeens achter mij aan. Zijn benen weigerden hun oorspronkelijke stand weer aan te nemen.
De paarden werden allebei verzorgd en gevoerd en kregen een lekkere warme deken op. Al jubelend praatte ik honderduit over hoe geweldig ik deze dag vond. Mijn man glimlachte alleen maar.
“Vond je het niet geweldig?”, gilde ik in zijn oor terwijl we hand in hand richting het hotel liepen.
“Ja schat, prachtig”, zei hij uiterst kalm. Hij liep naast mij alsof hij in zijn broek gepoept had.

Gelukkig hadden wij een kamer met een jacuzzi geboekt. In het hete water konden zijn spieren zich weer lekker ontspannen.
Samen lagen we naar de lampjes boven het bad te staren toen mijn man plotseling zei: “Ik ben benieuwd wat er morgen op je theezakje staat”.
Bij het ontbijt ’s morgens opende ik een theezakje en glimlachte terwijl ik het las.
“Wat staat er?”.
Ik liet mijn man het labeltje zien.
“Welke dag uit je leven zou je opnieuw willen beleven?”.
“Ik weet het al”, riep ik direct.
“Welke dan?”, vroeg mijn man geïnteresseerd.
“Gisteren”, zei ik stellig.
“Als mijn benen ooit weer recht gaan staan, dan wil ik het nog wel een keertje doen”.

Het is nu oktober 2016 en volgende week gaan we weer terug naar deze fantastische plek. Ik kijk er halsreikend naar uit.
Mijn man bracht mij zojuist een kopje thee en grijnsde er ondeugend bij. “Wat zit je te grijnzen schat?”.
Hij wijst naar het labeltje en zegt: “Het antwoord daarop zal ik je volgende week laten voelen. Alleen wel vóór het paardrijden”. Lachend liep hij met overdreven O-benen weg.
Ik pak het label vast en draai het om.
“Wat is je favoriete spel?”, lees ik hardop. Vanuit de keuken klikt mijn man met zijn tong en maakt een Michael Jackson-achtige-move inclusief gilletje.
Ik spuug mijn thee uit over de tafel van het lachen en begin het oude liedje van de Pickwick-reclame hardop te zingen.
“What a difference this tea makes”.

Jac las: Kluis 21-Roslund & Hellström****1/2

kluis-21

Gastrecensie Roslund & Hellström : Kluis 21

Een korte beschouwing:

Na het lezen van de laatste bladzijde van Kluis 21 en het dichtslaan van deze thriller blijft de klap even nadreunen. Een boek gekocht op een boekenmarkt voor enkele euro’s van onbekende schrijvers ontpopt zich, na de achtdaagse veldtocht om Koekoeksjong van Robert Galbraith tot een goed einde gebracht te hebben ( daarover meer een andere keer) tot een ware pageturner maar stemt bovenal ook tot nadenken. Het zal even duren vooraleer ik aan Drie seconden begin. Ook voor een paar euro’s op de kop getikt.

Kluis 21 is het verhaal van twee jonge vrouwen Lydia Grajaukas en Alena Sljusareva, meisjes nog uit Klaipeda in Litouwen die in de prostitutie belanden in Zweden. Twaalf keer per dag moeten ze gaan liggen met gespreide benen. Elk verzet of tegenwerking wordt er uit geranseld. Een leven dat geen leven is. Vrouwenvlees als handel, als objecten die geld moeten opbrengen. Vrouwenhandel of trafficking is het centrale thema.

Aan de andere kant het thema van de vriendschap tussen Ewert Grens, politie inspecteur en Bengt Nordwall een rechercheur. Grens is goed, erg goed in zijn vak, de man met de hoogste score aan opgeloste misdaden. Maar Grens is niet bepaald het zonnetje in huis. Zijn scheldpartijen op zijn medewerkers zijn meedogenloos en gevreesd. Informeel staat hij boven op de apenrots. Nordwall wordt vermoord door Grajaukas. Grens laat een videotape verdwijnen om de weduwe van Nordwall te ontzien. De video en nog wat andere zaken waren opgeborgen in kluis 21 van het centaal station in Stockholm. Kluis 21 bevat het leven van Lydia en Alena.

Sven Sundkvist, een assistent van Grens, komt achter de verduistering en komt er ook achter wat de oorzaak is van het agressieve gedrag van Grens. Waarom zet Grens een grandioze carrière van 33 jaren op het spel? Een moreel dilemma voor Sundkvist.

Beoordeling:

Van de voorflap: “Een boek waarvan je meteen weet dat de hoogste score van vijf sterren volledig op zijn plaats is” De VN Detective & Thrillergids.

Plot en spanning zijn erg goed en bovengemiddeld. De schrijvers hebben een koel en klinisch verhaal geschreven, nergens sensationeel. De feiten zijn wel schokkend, zoals in het nawoord wordt aangegeven. Maatschappijkritiek verpakt in een steengoede thriller.

Door het ontbreken van enig teken van humor ( de Fransen zouden dit een policier noir noemen) en wat uitstapjes naar zaken die slechts zijdelings met het verhaal te maken hebben is het voor mij geen vijf sterren maar 4½ ster.

Roslund en Hellström ga ik de komende tijd zeker volgen en wat gepubliceerd is te pakken zien te krijgen. Absoluut  de moeite waard.

Overigens heeft uitgeverij De Geus met dit boek uit 2012 , zevende druk, een absolute dieptepunt bereikt: prisma pocket formaat, kleine rotletters, slecht gebonden en papier van de allerlaagste wc kwaliteit. Uitgeven is blijkbaar toch een vak.

Jac Claasen.

Paula las: De langste nacht-Andria Williams

de-langste-nacht

 

 

Gastrecensie:

Het verhaal:

Het verhaal speelt zich af gedurende de periode 1959-1961. Nat en Paul vestigen zich samen met hun twee kleine kinderen in Idaho Falls. Paul, die militair is, gaat daar als operator werken bij een kleine kernreactor. Op zijn eerste werkdag wordt hem duidelijk gemaakt dat “wat we hier proberen te doen, is alles binnenshuis houden, alles in het leger houden”. Al snel merkt Paul dat het er bij deze kernreactor anders aan toe gaat dan hij heeft geleerd tijdens zijn opleiding. Als Paul, die zich zorgen maakt over de veiligheid van zijn gezin, een gebeurtenis wil melden bij zijn baas, loopt het gesprek uit de hand. Korte tijd later krijgt Paul te horen dat hij voor een half jaar wordt overgeplaatst naar een kernreactor op de poolcirkel.

Ondertussen blijkt Nat zwanger te zijn van hun derde kind. Het leven in Idaho Falls is niet wat zij er van had verwacht. Ook haar relatie met Paul vertoont barsten. Een deel van Nat is teleurgesteld in hem. Ze heeft genoeg van het alleen maar thuiszitten met de kinderen. Ze smacht naar een beetje avontuur. Paul daarentegen vindt het geen fijn idee als hij niet weet waar zijn gezin is. Vanwege de overplaatsing naar de poolcirkel wordt Paul gedwongen zijn gezin los te laten en komt Nat er tijdelijk alleen voor te staan.

Mening:

Het verhaal wordt afwisselend verteld door Nat en Paul. Ook een aantal andere personages, zoals Jeannie, de vrouw van Pauls baas, vertellen hun verhaal. Is hun leven echt wel zo mooi als dat ze de buitenwereld willen voorhouden?

Door de ogen van Nat en Paul krijg je als lezer een beeld van hoe het leven van een militair en diens vrouw er in de jaren ’50 en ’60 uitzag. Aan welke militaire regels en etiquette moeten zij zich houden om opgenomen te kunnen worden in de kleine militaire gemeenschap.

Liefhebbers van ‘Een keukenmeidenroman’ kunnen hun hart ophalen met dit boek. Het verhaal is levendig geschreven. Als lezer voelde ik sympathie voor Paul die zijn gezin wil beschermen en daardoor onbewust zijn vrouw beperkt in haar doen en laten, maar ik voelde ook sympathie voor Nat die in haar drang naar avontuur soms dingen doet die ze achteraf beter niet had kunnen doen.

Alhoewel ik mij door de eerste pagina’s van het boek heen moest zien te worstelen, mijn interesse ligt namelijk niet bij kernreactoren, pakte het verhaal mij toch vrij snel. Het is een boek wat je niet gauw weglegt. Omdat het zo mooi geschreven is, raad ik je aan om het niet in één keer uit te lezen, maar er lang van te genieten. Want het gebeurt niet vaak dat zo’n mooi boek je pad kruist.

Paula van Mourik.

*Winactie* Win Prijs van Vertrouwen van T.M.Zaan! – En de winnaars zijn:

 

Roswitha Meuzelaar en Jennie de Kok!

 

Willen jullie ons mailen op: Samenlezenisleuker@gmail.com

Tessy Zaan zal jullie dan het ebook toesturen.

(Note: het verder delen van een ebook is niet toegestaan.)

Heel veel leesplezier en we zouden het hartstikke leuk vinden om te horen hoe jullie het boek vonden!

 

 

Wij mochten pas Prijs van Vertrouwen lezen en recenseren en of dat al niet leuk genoeg is mogen we nu ook nog twee ebooks verloten in samenwerking met Tessy Zaan!

prijs-van-vertrouwen

Wat moet je daarvoor doen?? Niet iets heel moeilijks.

Ga via deze link naar de Facebook pagina van Prijs van Vertrouwen:

Prijs van Vertrouwen Facebookpagina

Like en deel de boektrailer (geplaatst op 9 september) openbaar in combinatie met #samenlezenisleuker en wie weet ben jij één van de twee winnaars van deze heerlijke chicklit!

Zondag 23 oktober zullen we de winnaars bekend maken  🙂

Ben je al een beetje nieuwsgierig? Via deze link kom je bij de recensie van Corina over Prijs van vertrouwen.

Corina las: Prijs van Vertrouwen-T.M. Zaan***1/2

Veel succes allemaal!

 

Myrtle (14) las: De Vrije Wereld-Mathijs Hulster****1/2

mathijshulster

Met dank aan Mathijs Hulster voor het recensie-exemplaar.

Cover:

Je ziet een meisje met een masker in haar hand wat licht geeft, daarachter zie je een muur met hiërogliefen. Ik vind de cover erg mooi en mysterieus, ik zou dit boek zeker oppakken.

Achterflap:

Als Jessy met twee vrienden een oeroud masker opzet, ontwaken ze de volgende dag in de Vrije Wereld – het land waar de doden voortleven. Met de hulp van Ailea, een tweeduizend jaar oude Chinese vrouw, smeedt Jessy een plan om haar weg uit dit dodenrijk te vinden. Ze leert over magie en haar unieke gave en komt steeds dichter bij haar einddoel: het paleis van de wijze farao Ramses. Maar de geheimzinnige Orde van Apophis zet alles op alles om het masker in zijn bezit te krijgen…

De Vrije Wereld is het eerste deel in de Portaal-serie, een bloedstollend Young Adult-Fantasy avontuur.

Mijn mening:

Ik lees normaal nooit Fantasy boeken dus in het begin moest ik een beetje wennen, maar het is erg mooi geschreven waardoor het wel makkelijk leest. Jessy is de hoofdpersoon in dit verhaal en omdat ze ook even oud is als ik kon ik me heel erg goed in haar inleven. Soms verandert het perspectief omdat er dan iets gebeurt aan de andere kant van de wereld wat je ook moet weten, ik vond dit erg fijn lezen want dan is het allemaal niet zo van hetzelfde.

Lee en Fahim zijn Jessy’s beste vrienden en zijn het hele verhaal bij haar. Ondertussen als Jessy in De Vrije Wereld vast zit gaat het leven thuis gewoon door en doet haar vader Ron er alles aan om Jessy te vinden. Zij helpen haar overal bij en ze zijn een goed team met z’n drieën. Ik vond de schrijfstijl prettig omdat ik het echt heel goed voor me kon zien, alles werd mooi en niet te uitgebreid beschreven. Het boek leest erg fijn weg maar het werd heel soms iets langdradig, maar dat kwam meer omdat je dan wou weten wat er nou allemaal aan de hand was, ik ben waarschijnlijk gewoon iets te nieuwsgierig   😉

De stukken die over Jessy gingen vond ik het leukst, omdat ik met haar het beste kon meeleven en haar het meest begreep voor mijn gevoel. Ik vond het boek niet heel spannend, maar ik wou wel steeds weer weten wat er nou het volgende hoofdstuk ging gebeuren. Het boek bestaat uit 2 delen; deel 1 gaat vooral over wat De Vrije Wereld nou precies is en wat ze moeten doen om naar huis te gaan. Deel 2 gaat vooral over het echte werk en het uitvoeren van alles wat er moet gebeuren om terug te gaan naar huis.

Het leest als een trein maar er worden soms wel moeilijke woorden gebruikt. Ik vond het einde van het boek ook heel leuk en ik wil echt heel graag boek 2 van deze serie lezen!

Conclusie:

De Vrije Wereld is een erg leuk en bijzonder boek. Ik heb nog nooit iets in dit genre gelezen, en ga vanaf nu zeker vaker Fantasy lezen!

Vier en halve sterren voor De Vrije Wereld.

Myrtle Meinen.

Samen wachten op, om te recenseren

 

collage-okt3

 

Tjeetje, gaven we jullie afgelopen week al een overzichtje van de te verwachten recensieboeken dan mogen we nu al een update plaatsen yoohoo!

*Dankzij A.W. Bruna Uitgevers mag Karin de feelgoodroman Een liefde in Rome ontvangen.

Over Een liefde in Rome:

In EEN LIEFDE IN ROME zijn er verschillende personages met ieder zijn of haar eigen unieke verhaal. Bijvoorbeeld Constance en Lizzie die in Rome zijn om de as te verstrooien van Henry, Constance’s geliefde echtgenoot en Lizzies broer.En de jonge Alice, die niet alleen inspiratie maar ook avontuur zoekt, nu het nog kan.

Rome, de stad waar liefde en geschiedenis elkaar vinden, is het decor en de verteller van deze prachtige roman.

*Corina mag dankzij dezelfde Uitgeverij de roman De roep van de zee ontvangen.

Over De roep van de zee:

Aan de kust van Long Island woont Simon, met zijn bescheiden bibliothecarisinkomen probeert hij het hoofd boven water te houden. Zijn ouders zijn overleden, zijn moeder verdronk in de zee waar hun huis over uitkeek. Zijn zus is jaren geleden vertrokken. Simon ontdekt dat de vrouwen in zijn familie vervloekt zijn. Allen sterven jong de verdrinkingsdood. In een oud boek ontdekt hij de oorsprong van de vloek en hij probeert zo zijn familiegeschiedenis te ontrafelen.

*En dan mogen we begin 2017 (jaja we moeten even geduld hebben) voor een duo-recensie de thriller Kleine zwarte leugens ontvangen. Ook alweer met dank aan A.W. Bruna Uitgevers.

Over Kleine zwarte leugens:

Twee beste vriendinnen raken betrokken bij een ongeval met dodelijke afloop, één van hen verliest haar twee kinderen. De verwerking van dit trauma is zo goed als onmogelijk op het kleine eiland waar ze wonen. Al snel lopen de vuren hoog op… Sharon Bolton schreef een huiveringwekkende standalone thriller.

De buit is weer verdeeld en we hebben er zin innnn  🙂