Corina las: De kleermaakster van Dachau -Mary Chamberlain****

 

mary

Over het boek:

Een aangrijpend verhaal over liefde, verraad en de wil om te overleven. Londen, voorjaar 1939. De achttienjarige Ada Vaughan begint haar carrière als naaister bij een atelier in Dover Street. Ze is vastbesloten door te breken in dit vak – aan talent en wilskracht geen gebrek –ze moet alleen aan het juk van het gezinsleven zien te ontsnappen. Een toevallige ontmoeting met de charismatische Stanislaus von Lieben opent deuren naar een wereld vol glamour en romantiek. Wanneer hij een reis naar Parijs voorstelt, negeert Ada elke waarschuwing over de naderende oorlog: dit is haar kans op een nieuwe start. Ongerustheid verandert in wanhoop als de oorlog uitbreekt en de twee Frankrijk niet meer kunnen verlaten. En op het moment dat de Nazi’s het land binnenvallen laat Stanislaus Ada aan haar lot over. Als ze wordt opgepakt, lijkt haar beroep haar redding te zijn: ze gaat werken als kleermaakster voor kamp Dachau. Maar deze beslissing zal haar tijdens de oorlog en zijn verwoestende nasleep blijven achtervolgen…

Over de auteur:

Mary Chamberlain is geschiedkundige en heeft als zodanig diverse boeken gepubliceerd. Ook is zij Emeritus Professor aan de Oxford Brookes University. Ze heeft jarenlang afwisselend in Londen en op de Cariben gewoond en tegenwoordig woont ze met haar man, de politicoloog Stein Ringen, in Londen. Haar historische roman De kleermaakster van Dachau is haar fictiedebuut en verschijnt in twaalf landen.

Het verhaal:

In een prettige en rustige schrijfstijl word je meegenomen naar het London van 1939. Ada is van eenvoudige komaf maar ze droomt van Haute Couture en Parijs. Als ze Stanislaus von Lieben ontmoet lijken haar dromen uit te kunnen komen. Net voor het uitbreken van de oorlog gaat ze met hem mee naar Parijs, totaal verloren van verliefdheid, maar dan slaat het noodlot toe.

Mijn mening:

Mary schrijft op een rustige en beeldende manier hoe een naïef meisje als Ada, die koste wat het kost wil doorbreken in de wereld van de mode, haar dromen in een vooroorlogs Europa probeert na te streven. Haar verliefdheid op de oudere Stanislaus voel je door de hoofdstukken heen net als haar naïviteit. Je ziet het voor je.

Stanislaus is vanaf minuut 1 een vreemde vogel en je krijgt gelijk het gevoel dat er iets niet klopt. De angst voor de naderende oorlog wordt mooi weergegeven net als de vele valse hoop dat het allemaal wel mee zal vallen.

Stanislaus verdwijnt in Parijs al gauw van het toneel en laat Ada achter, haar wanhoop is geloofwaardig beschreven en je hebt echt medelijden met het jonge meisje dat om te overleven doet wat ze moet doen, hoe moeilijk ook. Als de oorlog ten einde is en ze weer in de “vrije” wereld komt begint voor haar de volgende “oorlog” welke zo goed beschreven wordt dat je alleen maar kan meevoelen en kan denken “arm kind”.

Terug in London doet Ada alles wat ze kan om haar leven weer op te bouwen, maar al snel valt ze weer voor de verkeerde man. Geloofwaardig gedaan, want de keuzes die Ada maakt kun je volkomen begrijpen al zijn ze zeker in die tijd niet alledaags.

Om te ontsnappen aan de verschrikkelijke situatie waar ze na haar tijd in Nazi-Duitsland in beland is maakt ze een bizarre en lugubere keuze. En dan wordt haar verleden in Dachau helemaal weer opgerakeld, alleen zit het naoorlogse Engeland niet te wachten op haar verhaal en wordt alles verdraaid. Het einde is triest en toch zo geschreven dat je er van overtuigd raakt dat het echt gebeurd is.

4 sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Yvonne las: Vergeet mij niet-Amanda Prowse****

amanda-prowse

Amanda Prowse ~ Vergeet mij niet

Vergeet mij niet gaat  over Poppy Day, die ook al een hoofdrol speelde in een eerder werk van Amanda Prowse, het boek Poppy Day. Nu is Poppy 30 jaar en moeder van 2 mooie kinderen Peg en Max, getrouwd met Martin.

Als Poppy op een dag onder de douche staat voelt ze een knobbeltje in haar borst. Ze gaat hiermee naar de dokter en krijgt verschrikkelijk nieuws! Maar Poppy gaat vol goede moed de strijd aan tegen de kanker in haar lijf.

Het boek neemt je mee in het prachtige liefdevolle gezinsleven van Poppy en haar man Martin. De manier waarop zij omgaan met hun kinderen is zo anders als wat zij zelf in hun jeugd meegemaakt hebben.

Wat de schrijfster Amanda zo goed kan is het verweven van de verhalen uit haar Greater Love serie door alle boeken heen. Zo is de Oma van Poppy in haar jeugd moeder geworden van een zoon Simon, deze Simon speelt weer een grote rol in het boek wat ik hiervoor las. Daarin ontmoet hij Kate, waar hij zo blijkt in dit verhaal mee trouwt. Ook bestellen ze een taart bij Patisserie Plum dat weer een hoofdrol speelt in het verhaal  Een beetje liefde. Kortom je kent eigenlijk alle personages uit het boek, soms valt het kwartje pas later want het ligt er niet dik op dat deze mensen dezelfde zijn als uit andere verhalen.

Wat ik al in mijn eerdere recensies benoemde, dat Amanda de gave heeft om zo intens emotioneel te schrijven is ook in dit boek weer het geval. Ik heb het meermaals weg moeten leggen omdat ik niets meer kon zien vanwege de tranen die over mijn wangen liepen. Maar ook heb ik regelmatig erg moeten lachen om de situaties in het boek. Nadat ik het boek uit had heb ik ook echt even alles moeten laten bezinken voor ik deze recensie kon schrijven.

Dit boek is echt een aanrader voor mensen die van romans houden die veel emotionele diepgang hebben zowel in positieve als in verdrietige zin.

Dit boek krijgt van mij vier sterren.

Yvonne Vogels.

Blogtour/Winactie: Het bloed kruipt-Stuart Neville

Zo samen een boekenblog hebben is toch wel heel speciaal, want zo eens in de zoveel tijd vind je superleuke dingen in de mail! Zo ook een paar weken terug. Wij werden uitgenodigd voor een Blogtour bij A.W.Bruna Uitgevers:

het-bloed-kruipt

En niet zomaar één! Het bloed kruipt beloofde een super spannende thriller te zijn en daar Corina het wat druk had ging Karin vol enthousiasme beginnen in het boek!

13 september is de verschijningsdatum en 19 september mag onze recensie online (wij zijn zevende in de lijn van elf) en om het allemaal nog leuker te maken heeft A.W.Bruna er een gave winactie aan verbonden. Natuurlijk moet je daar wel wat voor doen. In elk blogitem zit een letter verborgen, verzamel deze letters en stuur het gevormde woord op naar Bruna  🙂  Dus volg alle bloggers en los het raadsel op! Hieronder het schema met de links naar de Bloggers:

Mads Bruijnesteijn A.W. Bruna Uitgevers 13-9
Nadine Kuiper Nadine Kuiper 14-9
Anneke van Ieperen Boekenfabriek.nl 15-9
Karin / Patrice Perfecteburen leesclub 16-9
Judith Regeling Judith blogt solo 17-9
Malu van de Kerkhof Gewooneenboek.nl 18-9
Karin en Corina Samen lezen is leuker 19-9
Kimberley De boekentrommel 20-9
Noëlle Nass De leestrein 21-9
Judith van der Pel Biebmiepje 22-9
Chantal Coffee nd cookie 23-9

Voor alle nodige info klik deze link:

https://www.awbruna.nl/een-thriller-tien-bloggers-elf-dagen/

Karin was meer dan enthousiast, noemt dit dè thriller van 2016, haar recensie vind je hier:

Blogtour-Karin las: Het bloed kruipt-Stuart Neville*****

A.W. Bruna Uitgevers bedanken wij voor dit super leuke initiatief en natuurlijk voor het boek!
 

Samen wachten op, om te recenseren

Het is al weer even geleden dus hier maar weer eens even een up-date over de boeken waar wij op wachten OF welke we al ontvangen c.q. gelezen hebben maar waarvan de recensie nog niet online mag. Kijken jullie mee?

photovisi-download

Voor een Duo-Recensie vonden wij dankzij Uitgeverij De Bezige Bij een pdf bestand van Een jaar lang ja van Shonda Rhimes in onze mailbox. Karin en Corina hebben hem ondertussen allebei gelezen en de meningen zijn verdeeld. In de week van 6 oktober komt de Duo online, want dat is de verschijningsdatum van dit boek.

En dan waren we op 30 augustus een avondje uit naar A. W. Bruna en vonden we in de Goodiebag o.a. Mischling en OrphanX!

Samen naar A.W.Bruna: Bites voor Bloggers

OrphanX komt 27 september uit en Mischling op 1 november. Het wachten is dus niet meer op de boeken maar op de juiste datum om de recensies online te mogen zetten 🙂

Ook mede mogelijk gemaakt door A.W. Bruna Uitgevers zit Karin met smart te wachten tot zij haar recensie van Het bloed kruipt mag plaatsen. Wij mochten meedoen aan de Blogtour en op 19 september mogen wij de mening van Karin online zetten. Er zit nog een meer dan mooie Winactie aan vast ook maar daar kun je in onderstaand item meer over lezen:

Blogtour/Winactie: Het bloed kruipt-Stuart Neville

Onze Myrtle heeft ter recensie de YA boeken  Verdraaid goed en De vrije wereld ontvangen. Het wachten is op wat minder huiswerk zodat ze even lekker een avondje kan lezen.

photovisi-download-1

 

Wachten we nog wel ergens op dan? Want nu lijkt het of we alleen maar wachten tot de recensies gepubliceerd mogen worden.

Ja natuurlijk! Corina wacht op tijd om Je maakt wat mee als hotelier te lezen van Peter Schoenmaker en ze krijgt rond 6 oktober De Redding van Joakim Zander in de bus dankzij Uitgeverij Cargo.

photovisi-download-2

En last but not least! We staan bij De Crime Compagnie nog op de lijst om als hij dan EIN-DE-LIJK uitkomt het derde deel van de Amazones te mogen ontvangen, namelijk Het Amazoneconflict.


Is dit alles wat we gaan lezen? Waar we op wachten? Nee zeker niet, maar voor nu is het weer even genoeg informatie!

Aan een ieder veel leesplezier en tot de volgende keer 🙂

 

 

 

Coenraad las: Dark Matter-Blake Crouch*****

dark-matter

Titel: Dark Matter

Auteur: Blake Crouch

Genre:Thriller

Uitvoering: Paperback

ISBN: 9789045211244

303 pagina’s| Karakter Uitgevers|2016

5*****

Dark Matter

‘Ben je gelukkig met je leven?’ Het waren de laatste woorden die professor kwantummechanica Jason Desson hoorde voordat hij bewusteloos werd geslagen. Weer bij kennis merkt hij dat hij ligt vastgeketend op een ziekenhuisbed. Het hoofd van de medische dienst, Leighton Vance, staat naast hem en heet hem welkom terug in de wereld van de levenden. De medewerkers in het laboratorium schijnen hem allemaal te kennen. Jason begrijpt niets van de situatie waarin hij is beland en vol ongeloof staart hij het personeel aan. Jason wordt wakker in een “nieuwe” wereld waar alles anders is dan in zijn “normale” oude bestaan. In deze wereld is zijn huis niet zijn huis, zijn vrouw niet zijn vrouw en hij heeft geen zoon die hij voorheen wel had. De omgeving en de voor hem bekende personen voelen wel vertrouwd aan, maar toch zijn ze anders. Hij begrijpt dit niet. Jason komt in een identiteitscrisis terecht en hoopt dat alles weer normaal wordt, zoals vroeger.

In het begin van het verhaal leidt Jason een normaal en gelukkig leven, waarin je hem en zijn gezin leert kennen, dan verandert zijn leven in sneltreinvaart in een nachtmerrie. Zijn het de keuzes die hij heeft gemaakt dat hij in een mysterieuze zoektocht naar zichzelf terecht is gekomen? Had het anders kunnen lopen? Deze vragen speelden door mijn hoofd bij het lezen van dit boek.

Blake Crouch neemt je mee in een niet-alledaagse wereld. Hij weet dit op een aangename manier te beschrijven waardoor het heel aannemelijk wordt. Je raakt steeds dieper in het verhaal dat draait om het multiversum, een dimensie waarin je terecht komt als je jezelf de wat-als-vraag stelt. Een wereld waarin te zien is hoe je leven er onder invloed van andere keuzes uit zou hebben gezien.

Blake werkt sterk naar een plot toe, waarover zeer goed is nagedacht. De lezer blijft continu getriggerd door wat er gebeurt. Je moet er wel je aandacht bij houden om de te voorkomen dat je spoor bijster raakt in een onwerkelijke wereld die werkelijkheid wordt!

Coenraad de Kat.

Coenraad las: Het meisje op de foto- Carina Bergfeldt****

Het meisje op de foto

Gastrecensie:

Titel: Het meisje op de foto

Auteur: Carina Bergfeldt

Genre: Thriller

Uitvoering: Paperback

ISBN: 9789400503199

256 pagina’s| Uitgeverij A.W.Bruna|2016

4****

Over Carina Bergfeldt:

Carina Bergfeldt (1980) is Amerika-correspondent voor de Zweedse tv-zender SVT. Hiervoor werkte ze tien jaar lang als journalist bij Aftonbladet, het grootste dagblad van Zweden. Voor haar reportage over het bloedbad op het Noorse eiland Utøya werd ze bekroond met de belangrijkste journalistieke prijs van Zweden, waarmee ze een van de jongste winnaars ooit werd.
Bergfeldts thrillerdebuut De moord op mijn vader verscheen in 12 landen. In verband met haar werk woont ze afwisselend in Washington DC en Stockholm.

Over Het meisje op de foto:

In het Zweedse Skövde is Viktor Hylgaard niet thuisgekomen na een avond stappen. Zijn vrouw vreest het ergste. Een jonge rechercheur, Anna Eiler, wordt op de zaak gezet, die in eerste instantie denkt dat het niet om een misdaad gaat, totdat er in een meertje een afschuwelijke vondst wordt gedaan. Een lichaam drijft tussen de waterlelies en in de keel van de dode is een foto gestoken. Het meertje, dat in de volksmond ‘Valdemars graf’ wordt genoemd, verbergt nog meer geheimen.

Mening:

Julia Almliden, journaliste en tevens vriendin van Anna, probeert meer over de verdwijning van Viktor te weten te komen en ze belooft zijn vrouw er alles aan te doen de waarheid te achterhalen. Julia hoopt veel te weten te komen via Anna. Dan wordt het hoofd van Viktor door een duiker gevonden. Het zit in een plastic zak en  later worden meer zakken met lichaamsdelen gevonden, waardoor de verdwijningszaak een moord  is geworden.

Je leert Anna en Julia goed kennen in dit verhaal, dat vanuit hun visies wordt beschreven. De vrouwen hebben een bijzondere band met elkaar door gebeurtenissen uit het verleden. Het maakt hen sterk maar ook kwetsbaar. De moord op Viktor sluit aan op wat de vrouwen in het verleden hebben meegemaakt, waardoor hun vriendschap op de proef wordt gesteld.

Het boek bestaat uit korte hoofdstukken, waarin de personages uitvoerig worden beschreven. Dat is soms verwarrend en haalt de vaart uit het verhaal, maar wel wordt duidelijk met welke psychologische drama’s de hoofdpersonen te maken hebben.

Er wordt sterk naar het plot toegewerkt waarin een aantal mooie en spannende scènes zijn verwerkt, maar de kracht van dit boek ligt toch meer in de uitwerking van de karakters.

Coenraad de Kat.

Cees las: Dochter vermist-Mikaela Bley***

dochter

Gastrecensie  ‘Dochter vermist’ van Mikaela Bley

De duivel werd geschapen als een engel

Oorspronkelijke titel: Lycke

ISBN: 9789400506602

Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers

Pagina’s: 334

Over Dochter vermist:

Normaal postuur, lengte 1,30 meter, wit tennisrokje en T-shirt, roze tas met tennisracket, lang lichtbruin haar’. Zo kenmerkt de Zweedse Mikaela Bley het slachtoffer in haar thrillerdebuut ‘Dochter vermist’. Als decor voor dit verhaal koos ze voor haar oude werkplek, het kantoor van de Zweedse televisiezender TV4 dat ze onlangs als werknemer verlaten heeft. Fulltime schrijver worden is een hartstochtelijke wens van haar die ze inmiddels in vervulling heeft laten gaan.

Mening:

Ellen Tamm is ongeveer 4 jaar werkzaam als misdaadverslaggever bij de Zweedse televisiezender TV4. In die hoedanigheid komt ze in aanraking met de spoorloze verdwijning van het achtjarige meisje Lycke Höök. Het kind is bij de plaatselijke tennishal afgezet waar op dat moment geen les werd gegeven vanwege een verbouwing. Sindsdien is ze spoorloos.

Ellen Tamm wordt door haar nieuwe baas Jimmy alias ‘de blaag met de zaag’ op de zaak gezet. De verslaggever bijt zich als een pitbull vast en dat heeft alles te maken met een aangrijpende gebeurtenis in haar eigen jeugd. Of dat de zaak goed doet of juist niet is nog maar de vraag….

“Dochter vermist”is natuurlijk voor de auteur een altijd gewenst en onvergetelijk droomdebuut en het is voor de sympathieke schrijfster te hopen dat de lezer er ook zo over wil denken. Het verhaal is rond de ontvoering van het achtjarige meisje gebouwd maar het zwaartepunt van de emoties ligt duidelijk bij Ellen Tamm. Beschadigd door haar verleden vindt ze associaties met haar eigen jeugd en moet ze met regelmaat vechten tegen terugkerende demonen.

Zijdelings blaast de plaatselijke politie een onbegrijpelijk en soms kinderachtig partijtje mee dat zeker niet bijdraagt om het verhaal flink wat body mee te geven. Om de persoonlijke problemen van een aantal spelers goed voor het voetlicht te krijgen, vertelt Bley het verhaal steeds vanuit een ander persoonlijk perspectief. De meest belangrijke zijn Ellen (natuurlijk), Helena, Mona en Chloë, eigenlijk samen te vatten als het personagekwadrant.

Wel zijn de karakters op de juiste wijze uitgediept en verstaat de auteur de kunst om de aandacht van haar lezers vast te houden en een groeiende nieuwsgierigheid bij hun op te wekken. Dat betekent onvoorwaardelijk doorlezen tot deze nieuwsgierigheid volledig is bevredigd. En helaas is die bevrediging niet voor de volle honderd procent maar blijft wat hangen op het lage spanningsgehalte dat het verhaal in zich heeft. Maar als debuut kan ‘Dochter vermist’ best zijn partijtje meeblazen in thrillerland mits Ellen Tamm in een volgend avontuur echt op het scherp van de snede moet acteren en balanceren.

Eindoordeel: 3 sterren

Spanning: 2 sterren

Plot: 3 sterren

Leesplezier: 3 sterren

Originaliteit: 2 sterren

Psychologie: 3 sterren

Cees van Rhienen.

Cees las: Naomi-Philip Le Bon****

Naomi

 

Gastrecensie van ‘Naomi’ van Philip Le Bon (****)

(Voorlopige) afsluiting van een indrukwekkende reeks.

Oorspronkelijke titel: Naomi

ISBN: 9789401428729

Uitgeverij: Lannoo

Pagina’s: 352

Het was zeker geen eenvoudig en voorzichtig probeerseltje dat door de Vlaamse veiligheidsadviseur Philip Le Bon twee jaar geleden op de markt werd gebracht. Als debuterend auteur je direct met het eerste deel van een driedelige reeks profileren, getuigt zeker van vertrouwen in eigen kunnen en tevens de overtuigende verwachting dat lezend Vlaanderen en Nederland je project als thrillerauteur zullen omarmen. Gesierd met mooie damesportretten op de opvallende en verzorgde covers verschenen achtereenvolgens ‘Sara’, ‘Benissa’ en onlangs het derde en voorlopig laatste deel van de reeks ‘De mooie moorden’, ‘Naomi’.

Het verhaal in ‘Naomi’ is een voortzetting van hertog Gwilym Hemmingway, alias De Duke, die druk is zijn ultieme doel te bereiken om eigenaar te worden van CytoSerum. Dit middelgroot Londens farmaceutisch bedrijf is ver gevorderd in het zoeken naar een doelmatig alzheimergeneesmiddel. Het op de markt brengen zou zoveel inkomsten genereren dat De Duke zich dan binnen de kortste keren tot het selecte groepje allerrijkste aardbewoners ooit mag rekenen. Ieder middel is voor hem acceptabel, zelfs de ontvoering van Sara Harris, dochter van de huidige CEO, sir Gordon Harris, mits het hem maar helpt zijn ultieme doel te bereiken.

Psychiater Frank Brenner heeft Benissa behandeld maar zijn patiënte is voortijdig ontsnapt uit de inrichting en zet haar leven voort onder de radar. Voor de familie Harris is de terugkeer van hun verdwenen dochter Sara een eerste prioriteit. Is dat probleem uiteindelijk opgelost dan lijkt de familie opnieuw door het noodlot achtervolgd te worden….

In de vorige twee delen heeft Le Bon zijn lezers al proberen te overtuigen van zijn kunnen met twee ‘stevige’ verhalen. Rijk aan informatie zet zich dat beeld ook door in ‘Naomi’. Vanuit onverwachte hoek wordt het noodlot over de familie Harris als een koude douche uitgestort. Met veel machtsvertoon vanuit de wettelijke gezagsdragers en bevriende, nog onbekende, krachten wordt eveneens geprobeerd de rust weer te laten terugkeren.

Zoals al eerder gememoreerd trakteert de auteur zijn lezers op veel detailkennis. Denk hierbij aan de vrij theoretische uitleg hoe alzheimer bestreden kan worden en de technische werking van sommige wapens. Het is maar de vraag in hoeverre dit de aandacht op de primaire verhaallijn niet laat verslappen. Alles lijkt daarin met zorg en een serieuze insteek zijn plaats te hebben gekregen tot hij gaat spelen met namen van bestaande beroemdheden. Wat zo serieus begon krijgt hierdoor een ietwat lachwekkend imago. Jef Deaver, John Grisham en nog enkele andere personages met beroemde namen, als bijnamen klinkt het leuk maar niet als echte naam in een serieus bedoeld en overkomend verhaal.

Een andere bedreiging voor continuïteit van de strakke verhaallijn is het (te) veelvuldig schakelen tussen personages en het teveel uitdiepen van bijkomstigheden. Dit kan wel leuk zijn om te lezen maar voegt nauwelijks iets toe aan het vasthouden van spanning en snelheid, eerder het tegendeel speelt hier op. Het oogt soms wat rommelig en af en toe is het zoeken naar de structuur van de primaire verhaallijn. Op den duur vermoeit het de lezer en dat betekent veelal een aanslag op concentratie en aandacht. Met alle gevolgen van dien.

Neemt niet weg dat ‘Naomi’ in dezelfde geest als haar voorgangers ‘Sara’ en ‘Benissa’ is geschreven en als zodanig een volwaardig deel en (voorlopig) een mooie afsluiting is van de serie ‘De mooie moorden’.

Eindoordeel: 4 sterren.

Spanning: 3 sterren

Plot: 4 sterren

Leesplezier: 3 sterren

Schrijfstijl: 3 sterren

Originaliteit: 4 sterren

Psychologie: 4 sterren

Cees van Rhienen.

Samen met Saskia Jansen Storyteller: Hoog-risicohond of Hoog-risicopersoon?

Sakia rottweilerSakia rottweiler

Er is opnieuw een verhitte discussie ontstaan over het hebben en/of fokken van zogenaamde risico-honden.

 

Dit soort artikelen lees ik altijd aangezien wij in het bezit zijn van zo een hond. Wij hebben namelijk een rottweiler. Het is inmiddels onze vijfde rottweiler en nog nooit hebben wij te maken gehad met een ernstig incident. Ik besef wel dat dit soort honden wel degelijk enorme ellende aan kunnen richten aangezien ze echt enorm sterk zijn. Ik besef ook dat voornamelijk de rottweiler een ontzettend loyale hond is die juist in zijn eigen kringetje enorm goed gedijt.

Mijn hart werd ongeveer veertien jaar geleden gestolen door een rottweiler die in het asiel terecht gekomen was. De hond had voor mij zo een duidelijke heldere oogopslag en ik voelde de connectie direct. In het asiel werd hij bestempeld als zijnde ‘ongeschikt’. Ik besloot een afspraak te maken met zijn begeleiders aldaar en informatie op te vragen over deze verkregen titel.

De hond bleek in zijn eerste jaren verzorgd te zijn door een alleenstaande man, het was zijn eerste hond en de rottweiler leek hem wel een stoere hond. Het paste goed bij zijn uiterlijk vond hij zelf. Als pup zijnde liep hij korte rondjes aan een slipketting en mocht niet spelen met andere honden. Zijn vrienden werd verteld dat hij nu al enorm waaks was en dat zijn hond nu al had begrepen dat er niemand op zijn eigen terrein hoefde te komen, laat staan vertrekken. Deze man was daar enorm trots op. Dit gedrag werd enorm beloond en aangemoedigd. Dat de hond uitgroeide tot een beer van vijftig kilo vond hij ook prachtig. Maar helaas werden de buitenshuis activiteiten door het werk van de man steeds minder waardoor de hond thuis zijn kaken zette in alles wat maar voor poten was.

Dit gedrag werd flink afgestraft als de man weer thuiskwam en zijn bankstel in zes stukken aantrof. De hond heeft zeer waarschijnlijk nooit beseft dat zijn straf voortkwam uit zijn sloopgedrag en begon zijn baas te wantrouwen, want zodra hij thuis kwam werd hij boos. Het gedrag van zijn baas werd steeds onbegrijpelijker voor de hond waarop hij op een dag het heft in eigen poten nam en de man na zijn zoveelste onduidelijke straf duidelijk probeerde te maken dat deze hier niet langer van gediend was. De hond werd aan zijn nekvel tegen de grond gedrukt, want de man zou wel even laten weten wie hier de baas was. Een worsteling volgde waarbij de man wonder boven wonder niet gebeten is. Toch werd de situatie er niet beter op. De man besloot dat hij koste wat het kost de hond zou laten weten dat hij de baas was en besloot zijn hond een bak voer te geven om hem vervolgens continue weer af te nemen, als de hond dit niet zou accepteren dan kreeg hij een schop. Dit is zeer onnatuurlijk gedrag en niet makkelijk te begrijpen voor een hond die zijn vertrouwen in deze baas allang verloren was.

De situatie werd van kwaad tot erger. Puntje bij paaltje vond deze baas dat deze hond onbetrouwbaar was en deed er godzijdank op een nette manier afstand van door hem bij een asiel aan te bieden en de kosten voor herplaatsing te betalen. Dit is dan ook het beste wat deze meneer voor deze hond heeft gedaan in zijn leven. Afgaande op de verhalen van deze man kwam deze hond dan ook aan zijn enorme stempel.

Gelukkig kende ik een medewerkster van dit asiel en stelde zij mij deze hond voor. Ik met mijn aangeboren hoog gevoeligheid voor de stemming en karakters van bepaalde dieren zou wellicht voelen wat er in deze hond omging. Ik kreeg de riem aangereikt en samen gingen we een rondje wandelen. De hond had energie voor twintig en trok als een malle aan de lijn. Er was een afgelegen stuk bos waar hekken omheen waren geplaatst zodat ook de nieuwkomers waar weinig over bekend was los konden lopen. Daar klikte ik de lijn los en heb hem even lekker zijn gang laten gaan. Hij rende alsof zijn leven ervan afhing, vrijheid! Na zeker twintig minuten als een soort springend hert genoten te hebben van het feit dat hij zijn energie kwijt kon kwam hij aarzelend kijken wie ik toch eigenlijk was.

Hij besnuffelde me aan alle kanten en kwam uiteindelijk rustig bij me liggen. Terwijl ik hem zachtjes aaide likte hij mijn handen. Het voelde direct goed voor mij. Ik klikte de riem weer aan zijn halsband en vervolgde mijn weg met hem, dit keer liep hij rustig naast mij met een kalme houding en trok niet meer. Vlakbij het asiel passeerden wij andere mensen met honden en hij verblikte of verbloosde niet. Na een gesprek met de medewerkster besloten wij dat deze hond met mij mee naar huis zou gaan.

Eenmaal thuis was de hond wat nerveus. Mijn kinderen kregen de opdracht de hond zoveel mogelijk te negeren en hem de eerste tijd de gelegenheid te geven om te wennen aan zijn nieuwe situatie. Ik schepte ’s avonds wat eten in een voerbak en liet hem even wachten alvorens hij kon aanvallen. Dit deed hij boven verwachting goed. Daarna ben ik niet meer in de buurt gekomen van zijn voer. Zoals de wolven het ook doen, wij hebben gegeten, nu ben jij aan de beurt en op dat besluit komen wij niet meer terug. Hij at met een oog op ons gericht want hij was gewend geraakt aan het feit dat zijn voer te pas en te onpas afgepakt werd. Naarmate de weken verstreken zag je het besef dat hij zich niet meer hoefde fixeren op zijn omgeving, er gebeurde namelijk niets.

Wanneer wij naar buiten gingen stapten wij eerst allemaal naar buiten daarna mocht hij komen, hij pikte dit zo snel op , er was geen enkele strijd daarover. Dagelijks ging hij mee naast de fiets en op plekken waar dit toegestaan was mocht hij naar hartenlust rennen, zwemmen en met flostouwen spelen. Binnen een maand was de hond onherkenbaar veranderd. Van een zenuwachtige overactieve, wantrouwende hond naar een kalme zelfverzekerde hond die hield van zijn nieuwe gezin. We hebben hem een gebarentaal aangeleerd waardoor hij zelfs op meters afstand zonder te schreeuwen naar hem “af” kon en kon blijven. Regelmatig kregen wij complimenten over zijn gehoorzaamheid.

Het enige minpunt van deze hond was dat kleine dominante hondjes niet zijn voorkeur hadden als speelkameraad. Zodra een kleine hond met opgestoken staart en opgetrokken lip naar hem toe kwam veranderde hij plotseling in een hoog-risico-hond zoals beschreven wordt in alle nare krantenkoppen. Omdat wij nooit het risico wilden lopen dat hij wat voor hond dan ook zou verwonden hebben wij hem nooit losgelaten in de buurt van dit soort hondjes. Helaas zijn veel eigenaren van dit soort laag-risico honden zich niet bewust van het feit dat hun honden ook een nare karaktereigenschap hebben en worden ze niet of nauwelijks gecorrigeerd. Mijn taak was om in dit geval de wijste te zijn en ervoor te zorgen dat mijn hond dit soort honden ook niet ging corrigeren.

Wij hebben jarenlang ontzettend veel plezier gehad van deze hond en er is nooit een ernstig conflict geweest. De hond heeft zich bewezen als zijnde “zeer geschikt” voor ons en heeft zichtbaar genoten van zijn leven. Helaas kreeg hij op latere leeftijd kanker en hebben wij hem moeten laten gaan. We hebben allemaal intens veel verdriet gehad van zijn overlijden en tot op de dag van vandaag staat hij hier nog in een urn op de kast. Voor altijd in ons hart en ontzettend dankbaar voor de tijd dat hij ons gezin compleet heeft gemaakt.

Dus hoog-risico, ja! Ongeschikt? Ja, voor veel mensen zeker.

Ik spreek liever van een hoog-risico-persoon. Wat mij betreft moeten de discussies gaan over hoe er een oplossing komt dat deze hoog-risico-personen niet meer een dergelijk huisdier aan kunnen schaffen. Want enkel en alleen door onkunde, tijdgebrek en onwetendheid komen dit soort honden niet goed uit de verf.

Met een dier van dit formaat en dit karakter moet je geen groot ego hebben, je moet kunnen anticiperen op de omgeving en je kunnen verplaatsen in de angst van andere hondenbezitters. Je moet je aan kunnen passen aan werkelijk alles en iedereen. Want ook al is je hond van nature lief, het blijven waak-en verdedigingshonden, en wij zijn verplicht om de onwetende eigenaar van de niet opgevoede kleinere honden te beschermen. Hoe frustrerend dat ook soms is. Dat is hoe het namelijk nog voor een hele lange tijd zal zijn. En wil je lekker met een groep van deze mensen en hun kleine honden op pad, kies dan voor een hond die aanzienlijk minder schade kan toebrengen zodat je in ieder geval niet de krantenkoppen zal halen. En heb je geen tijd om iedere dag minstens een uur je hond zijn energie kwijt te laten raken, kies dan voor een hond met een lager energieniveau. Hondjes die aan drie keer tien minuutjes ook genoeg hebben. Er zijn boeken genoeg in omloop hierover.

Ik wens een ieder veel wijsheid toe bij de aanschaf van een toekomstig dier.