Samen met Saskia Jansen Storyteller: Korting

 

“Is er misschien een mogelijkheid dat ik korting kan krijgen?”.

Voor mij staat een hoogblonde vrouw van een jaar of vijfenveertig schat ik.
Ze had mij kort voor onze ontmoeting gebeld om een afspraak te maken om haar hondje te knippen. Het hondje is een kleine kruising tussen naar alle waarschijnlijkheid een Shih-tzu en nog honderd verschillende kleine rashondjes.
“Korting”, herhaal ik alleen het door mij gehate woord.
“Ja, korting”, zegt ze terwijl ze met een nepnagel vuil onder een andere nepnagel vandaan probeert te peuteren.
“Nee sorry, ik doe niet aan korting”, zeg ik resoluut.
Ze veegt haar vinger af aan haar spijkerbroek en kijkt me met grote vragende ogen aan.
“Waarom niet?”, klinkt het verbouwereerd.
“Omdat dit mijn werk is, hier moet ik van leven. En het is nu ook niet zo dat ik er per hondje erg veel aan over hou. Als ik heel eerlijk ben is vijftig euro nog te weinig voor de hoeveelheid werk die ik eraan heb”, floep ik eruit.
Omdat er een stilte valt, vervolg ik mijn relaas. “Daarbij komt nog dat u nog nooit eerder hier geweest bent”.
“Ik begrijp het niet”, zegt ze met een kilte in haar stem die mijn nekharen overeind doen laten staan.
“Ik heb het niet zo breed, ik moet rondkomen van een uitkering”.

Ik staar naar haar gifgroene acrylnagels en denk aan de kosten van deze behandeling. Ook haar geblondeerde haren vertonen nog geen randje uitgroei. Ook het horloge om haar pols ontgaat me niet, het is een Ebel-horloge en die worden ook niet gratis weggegeven.
De vrouw ziet dat ik naar haar handen staar en duwt ze in haar broekzakken. Ik hoor kleingeld rinkelen. Soms zou ik willen dat ik niet alles zag en hoorde.

“Wat vervelend dat u moet rondkomen van een uitkering”, zeg ik in plaats van mijn bevindingen met haar te delen.
“Ja, ik heb al jaren geen werk meer, ik kan niets vinden wat ik leuk vind”.
“Dan gaat u toch iets doen wat u minder leuk vindt?”, zeg ik zonder eerst over mijn antwoord na te denken.
“Zeker achter de kassa bij een supermarkt? Mij niet gezien, dat vind ik zo voor schut”, zegt ze met een opgetrokken neus.
Nee een uitkering trekken terwijl je niets mankeert is niet voor schut, denk ik en weet deze keer mijn gedachten voor mij te houden.
“En trouwens, ik verveel mij totaal niet hoor”, vervolgt ze haar verhaal.
“Ik heb genoeg vriendinnen die ook niet werken waar ik graag een terrasje mee pak”.
“Tuurlijk”, hoor ik een stemmetje in mijn hoofd gillen.
“Fijn dat u uw dagen gevuld hebt”, zeg ik wat afgemeten en til haar hondje op. Ik voel overal klitten.
“Maar goed”, zeg ik. “Geen korting dus helaas”.

Hoofdschuddend verlaat ze mijn salon en ik kijk door het gaas van mijn deur of ze wellicht op een oude fiets gekomen is. Ik zie dat ze in een mooie glanzende rode auto stapt en iets te hard mijn straat uitrijdt.
Het hondje bleek niet alleen gekomen te zijn, onder de bonken klitten stikt het van de vlooien, ze kruipen werkelijk overal over het diertje heen.
Ik scheer het hondje helemaal kort zodat ik hem het leed van het ontklitten kan besparen en was hem met een middeltje waardoor alle vlooien na tien minuten het leven hebben gelaten.
Ik föhn het overgebleven vachtje droog en knip het koppie in een geinig rond vormpje waardoor hij er toch nog leuk uitziet. De hond voelt zich zichtbaar beter zonder al die trekkende bonken haar en kriebelende beestjes op zijn vel.
Na dik anderhalf uur kan hij weer opgehaald worden.

De vrouw schrikt van zijn nieuwe uiterlijk en gilt: “Jezus, je ziet er niet uit”, tegen de hond die enthousiast tegen haar opspringt. Met haar hand duwt ze het beestje van zich af en wrijft wild over haar spijkerbroek. “Gatverdamme, niet doen”, roept ze naar hem. Hij blijft wat timide bij haar vandaan nu.
“Uw hond had erg veel klitten en vlooien, dus ik kon er niks anders meer van maken dan dit”, leg ik haar zijn nieuwe coupe uit.
“Ok, dan is het vast goedkoper dan die vijftig euro”, zegt ze terwijl ze haar portemonnee uit haar tas haalt.
“Nee hoor, normaal is het zelfs duurder als ze zoveel klitten en vlooien hebben, maar ik zal u voor deze keer matsen omdat dit de eerste keer is”.
“Matsen? Ik loop voor joker met die hond, en daar moet ik dan ook nog eens vijftig euro voor betalen!”, zegt ze boos.
“U loopt meer voor schut met een klittenbaal vol vlooien”, zeg ik nu hevig geïrriteerd.
Ze kijkt me niet aan wanneer ze mij de vijftig euro overhandigd.
“Wilt u vast een nieuwe afspraak maken voor over drie maanden?”, vraag ik haar terwijl ik het geld opberg en de agenda erbij pak.
“Ik bel wel”, zegt ze kortaf.
“Ik moet namelijk even kijken wat ik aan het eind van die drie maanden weer over hou als ik mijn geld ontvangen heb”.
“Zoals u wilt “. Ik hou de deur voor haar open en geef de hond nog snel een aaitje voordat ze hem meetrekt naar haar auto.

Ik hoop met heel mijn hart voor de hond dat het terrasweer niet te lang aanhoudt en dat ze na de kapper en de nagelstyliste nog geld overheeft om hem weer te laten knippen.
Misschien vindt ze zelfs nog wel de tijd om haar hondje een keertje te borstelen.
Ik stel mij voor dat het hondje over drie maanden netjes uit de knoop weer bij mij aangeboden wordt, misschien beloon ik dat dan wel met een leuke korting.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s