Myrtle(13) las: Tegen alle hindernissen-Nele Neuhaus*****

elena_tegen-alle-hindernissen-vk

Met dank aan Uitgeverij Holland voor het recensie-exemplaar.

Cover:

Een erg mooie cover, ik zou dit boek zeker oppakken. Je ziet een pony in het zwart-wit en in paarse letters de titel.

Achterflap:

Paarden zijn Elena’s wereld. En de rijstal van haar ouders is haar leven. Vol liefde zorgt ze voor haar paard Fritzi, die als veulen zwaar gewond is geraakt en door iedereen is afgeschreven. Met haar beste vriendin Melike en Tim traint ze hem op een geheime plek ergens in het bos. Tim, die haar hart sneller doet kloppen, maar uitgerekend de enige jongen is met wie ze nooit samen zal mogen zijn. Want tussen de familie van Elena en Tim heerst een jarenlange vijandschap. Als Elena probeert te ontdekken wat er in het verleden is gebeurd en waarom ze elkaar zo haten, komt ze een donker geheim op het spoor.

Eerste deel in een Young Adult paardenserie, van de bekende thriller auteur Nele Neuhaus.

Mijn mening:

Vol enthousiasme begon ik in dit boek, want als paardenfan leek mij dit boek echt heel leuk. De proloog wordt beschreven in de derde persoon, terwijl de rest van het boek is geschreven in de ik-vorm. Zelf vind ik de ik-vorm erg fijn lezen. Elena (13) woont op de Merelhof, de springstal van haar opa en oma. Haar vader is een bekende springruiter die vaak samen met Christian, haar broer, op concours is. Christian kan goed rijden, maar heeft geen gevoel voor paarden. Elena daarentegen heeft wel echt een gevoel voor paarden, alleen wordt dat niet echt opgemerkt. Tim zit bij Elena op school en kan ook heel goed rijden. Elena vindt hem leuk, maar het is een Jongbloed en ze mag van haar vader niks te maken hebben met de familie Jongbloed. Ze snapt niet waarom niet en gaat het uitzoeken.

Ik vond dit echt een heel leuk boek en ik heb echt heel erg genoten tijdens het lezen. Sommige paarden termen waren verkeerd vertaald, maar dat was niet echt storend. Ik vond dit boek vooral leuk, omdat het totaal niet voorspelbaar was en omdat Elena echt een leuk personage is waarbij je je echt in kan leven in haar situaties. Het leek net of ik kon voelen wat zij voelde qua emoties. Dit is de eerste keer dat ik een Young Adult paardenboek las, maar zeker niet de laatste!

Conclusie:

Schrijfstijl: 5

Plot: 4

Leesplezier: 5

Originaliteit: 5

Vijf sterren voor Tegen alle hindernissen.

Dit is de eerste keer dat ik vijf sterren geef, maar het is dik verdiend. Wat een gaaf boek!

Myrtle Meinen.

 

Corina las:De Laatste Deelnemer-Alexandra Oliva**** 

De laatste deelnemer

Met dank aan Ambo|Anthos Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Over De laatste deelnemer:

De laatste deelnemer van Alexandra Oliva is een razendspannend boek dat perfect is voor fans van Wie is de mol? en Expeditie Robinson. Twaalf kandidaten nemen deel aan een realityprogramma waarin ze moeten zien te overleven in de wildernis in het noordoosten van de VS. In het begin zijn de opdrachten vrij onschuldig, maar ze worden steeds heftiger. Dan volgt de ultieme test: in je eentje een tijdlang overleven in de wildernis.
Een deelneemster wordt steeds fanatieker, maar ze weet niet wie ze kan vertrouwen. Bij de laatste uitdaging raken haar reserves op en kan ze steeds minder goed realiteit van waan onderscheiden. Dan ontmoet ze een tiener die haar een wel heel onwaarschijnlijk verhaal vertelt. Of vertelt hij de waarheid? Zal ze hem vertrouwen?

De laatste deelnemer leest als een achtbaanrit: je móét verder lezen om te weten hoe het afloopt. Het is een psychologische roman. Net zo verslavend als een spannende tv-serie! Ook voor fans van The Hunger Games.

Het verhaal:

Je wordt in twee verschillende verhalen meegenomen in het spel “In the dark”.

In de ene verhaallijn volg je alle deelnemers: cheerleader boy, airforce, carpenter chick, biology, enigeer, exorcist, waitress, rancher, banket, black docter, tracker enz. Door middel van opdrachten en uitdagingen in zowel teamverband als solo moeten ze zien te overleven in de wildernis. Hun enige uitweg is een zin in het Latijns. Een andere manier van opgeven is niet mogelijk. De uitdagingen beginnen redelijk simpel, al gaat er al snel wat fout.

Tussendoor lees je de Twitterberichten van kijkers die van heel positief tot heel negatief gaan.  In de andere verhaallijn volg je een vrouw die compleet in de war is en de realiteit van haar situatie niet meer kan onderscheiden van haar waanideeën. Wie is te vertrouwen? Wat is echt? En wat is nu juist niet echt?

Mijn mening: 

In een redelijk vlot tempo lees je de verschillende verhaallijnen. De personages en het spel worden goed weergegeven maar gaan niet heel diep. Toch voel je met elke deelnemer mee, one way or the other.

In de verhaallijn van de vrouw alleen, die uiteindelijk Brennan (een tiener) ontmoet ben je lang aan het twijfelen wie het nou is. Is ze die of is ze die? Zo halverwege het verhaal kan je langzaam de puzzelstukjes in elkaar leggen, al blijft het een vraag want al heb ik een idee het wordt niet specifiek opgetekend. Jammer? Nee, ik vind het mooi!

Op een fijne manier komen alle lijntjes bij elkaar. Tot het eind blijf je je afvragen “Hoe, wat, waar, hoezo?” en dat houdt je aan het boek gekluisterd! Je wil lezen want je wil het weten! Wie is zij? Wat is er gebeurd?

Soms had ik moeite met de ‘waanideeën’, ik ben persoonlijk niet zo daarvan, maar toch stoorde het niet te erg. Je wil gewoon WETEN of ze het redt. En wat gebeurt er met de rest?

Het plot is gaaf! Onverwacht dat die keuze gemaakt wordt maar te gaaf! Wie weet zit er wel een vervolg in?? In mijn optiek? Zeker mogelijk.

Spanning: 4

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Plot: 4

Schrijfstijl: 3,5 

Vier sterren voor De laatste deelnemer.

Corina Nieuwenhuis.

Yvonne las: Zwarte Weduwe-Ross&Hartman****

Zwarte weduwe

Tomas Ross & Corine Hartman

Zwarte Weduwe

Het boek van dit vrij nieuwe schrijversduo is het tweede deel in een serie rondom een special forces team. Onder leiding van Charles Cavendish, het hoofd van de NAVO veiligheidsdienst, onderzoeken Carrie de Graaff ( of Caressa Montevagio ) en Adam Kaplan een reeks aanslagen in Europa die gepleegd worden door vrouwen met een djellaba met daaronder een bomgordel.  Het lijkt erop dat deze vrouwen samen met de grote stroom vluchtelingen Europa binnenkomen en infiltranten zijn uit het netwerk van IS of een andere duistere terroristengroep.

Maar niets blijkt minder waar en Carrie en Adam ontdekken beetje bij beetje hoe het daadwerkelijk zit en dat verbaast vriend en vijand. Deze helaas zeer actuele thriller beschrijft de hedendaagse cultuur met angst en aanslagen die steeds dichterbij lijken te komen. Het boek is ontzettend actueel wat het soms wel beangstigend maakt om te lezen, er zit zoveel geloofwaardigheid in.

Het valt mij op dat dit bij de boeken van Tomas Ross vaak het geval is en dat me dat altijd behoorlijk aangrijpt. Corine en Tomas hebben met dit boek een ware thriller neergezet, en ik hoop dat wat ze schrijven niet waarheid gaat worden.

Inleven in de karakters uit dit boek is niet moeilijk, zeker met alles wat er in Europa gebeurt op dit moment. Het is erg spannend opgebouwd met het nodige geweld wat we van deze schrijvers gewend zijn, en ook de nodige onderhuidse spanningen. Hoofdstukken zijn goed opgebouwd en zijn niet te langdradig. Als je eenmaal in het verhaal zit, wat bij mij wel even duurde omdat ik het moeilijk vond in verband met alle aanslagen in de werkelijkheid, dan wil je niet meer ophouden met lezen en sleept het boek je mee tot het verassende en uitdagende einde. Het smaakt naar meer!

Ik raad iedereen die van Tomas Ross, Corine Hartman of gewoon een goed boek houdt aan dit boek te gaan lezen!

4 **** sterren krijgt dit boek van mij!

Yvonne Vogels.

Riejanne schrijft: “Happy”Birthday

Rietje2

“Happy” Birthday

Iedereen weet het vast nog wel van vroeger. De weken voorafgaande aan je verjaardag. Wat een spannende tijd en wat duurde die vaak lang! De avond voor mijn verjaardag altijd vroeg naar bed, want des te eerder was het morgen…..hoe verwonderlijk dat kinderen daar toch altijd intrappen 😉

Naarmate ik ouder werd veranderde de spanning natuurlijk. Cadeautjes werden minder belangrijk, want de gezelligheid stond voorop. Hoe fijn dat familie en vrienden die dag bij je waren!

Eigenlijk denken we nooit over die dingen na, omdat ze zo vanzelfsprekend zijn. Het is toch heel gewoon dat je familie met je verjaardag bij je komt? Tot het moment dat ze wegvallen…….

Net als waarschijnlijk velen van jullie, had ik daar ook nooit over nagedacht. Op redelijk jonge leeftijd verloor ik mijn ouders, maar gelukkig had ik mijn broer en zus nog. Met hen deelde ik  een verleden en zo bleven de verhalen van vroeger ook bestaan. Zo nu en dan haalden we herinneringen op met een lach en een traan. Wat fijn dat we elkaar nog hadden! Helaas is dat inmiddels ook veranderd en heb ik ook mijn lieve broer en zus weg moeten brengen. Hoe anders sta je dan in het leven…..

Alles wat zo vanzelfsprekend was valt weg. Niets is meer hetzelfde. Het voelt alsof met hen ook je verleden weg is, want wie begreep de dingen van vroeger beter dan zij die er zelf bij waren?

En ja, ook zonder hen ontkom je niet aan je verjaardag. Daar waar je vroeger de spanning had over welke cadeautjes je kreeg, overheerst nu alleen maar het gemis. Juist op die dag (ook al geef ik er niets om) is het gemis zo voelbaar. En hoewel ik elk jaar dankbaar ben dat ik weer een jaar ouder mag worden, is het ook elk jaar weer een dag die zoveel spanning met zich mee brengt…..

Ik ben ontzettend dankbaar voor de vele lieve mensen die ik om me heen heb, die me door die dag heen slepen, ondanks dat ik het niet meer vier. Mensen die me opvrolijken door liedjes te zingen in mijn app, kaartjes sturen, bellen en zelfs cadeautjes opsturen. Vrienden bij wie ik de avond doorbreng en die snappen hoe het gemis op die dag is…..Zo rijk met die lieve vrienden om me heen en toch voel ik me dan soms zo ondankbaar…..ze doen alles voor me, leven met me mee, zijn er voor me, maar toch is dat soms niet genoeg….. Juist op die dag is het enige wat ik wil een klein berichtje van hen die ik weggebracht heb, die in mijn hart zitten en daar nooit uit weg zullen gaan, die ik bij alles wat ik doe altijd met me mee draag…..dus ook dit jaar de verjaardag maar weer afgesloten met een borrel, met hen in gedachten……hopende dat zij daarboven samen op mij aan het proosten zijn!

En ondanks het gemis kan ik ook weer zeggen dat ik toch een fijne dag heb gehad…gewoon omdat ik gezegend ben met hele lieve vrienden die ik zeker niet als vanzelfsprekend ervaar………

Riejanne Zwiers.

Rietje1

 

Karin las: Gevarenzone-Jennefer Mellink****

Gevarenzone

Met dank aan Clavis Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Over de auteur:

Jennefer Mellink (Amersfoort, 1985) is opgegroeid in Leusden. In juni 2014 debuteerde ze met Gebroken, een zenuwslopend spannende Young Adult thriller die lovend werd ontvangen. Haar tweede Young Adult thriller Kwaad Bloed verscheen in juni 2015. Ook over dit boek zijn de recensies en reacties zeer positief. Haar derde boek, Gevarenzone, verscheen in juli 2016. Momenteel werkt ze aan haar vierde Young Adult thriller en diverse andere schrijfprojecten.

(Bron: http://www.jennefermellink.nl)

Cover:

Een duister sfeertje, het huis op de achtergrond oogt spookachtig. Ook de mooie jonge vrouw lijkt zo haar bedenkingen te hebben. Zwart, wit en blauwtinten en ik vind het een prachtige cover voor een Young Adult thriller.

Achterflap:

Pip wil uit huis. Ze heeft voortdurend ruzie met haar moeder, die haar elke dag weer de huid vol scheldt omdat ze gestopt is met haar opleiding. Op een mooie dag in september lijkt alles op zijn pootjes terecht te komen: Pip vindt een leuke baan én een eigen huisje. Maar dat huis is niet zo geweldig als het lijkt.

Nadat Pip en haar vrienden een ouijabord hebben gebruikt, gebeuren er allemaal vreemde dingen: spullen verdwijnen of gaan kapot en er gaat zelfs iemand dood, zoals het ouijabord al had voorspeld. Pips nieuwe leven verandert in een regelrechte hel. Wie heeft het op haar voorzien? Is het iemand van haar vrienden die haar in de maling neemt? Zijn het kwade geesten? Of zijn het spoken uit haar verleden?

Een spannende en beklemmende thriller over een droom die in een nachtmerrie verandert. Voor lezers vanaf 16 jaar.

Mening:

Ik was al bekend met Jennefer Mellink, Kwaad Bloed heb ik met veel plezier gelezen dus de nieuwsgierigheid met betrekking tot Gevarenzone was direct gewekt. En ik blijf bij mijn mening van toen: Hoe krijg je de jeugd aan het lezen? Nou zo!

De schuingedrukte proloog beschrijft hoe een meisje zich in een gevaarlijke situatie begeeft. Hoe en wat zal later allemaal duidelijk worden. Het is daarna heel eventjes wennen in de ik-vorm maar al snel pakt Pip je stevig bij de hand en haar leven thuis is bepaald geen rozengeur en maneschijn. Alcoholisme, verwaarlozing en huiselijk geweld zijn zware thema’s maar deze zaken worden op zo’n manier aangekaart dat het wel indruk maakt, maar je leesplezier gewoon volledig intact blijft door de overige belevenissen van Pip. Briljant gedaan.

Pip heeft een fijne vriendenkring, vindt een nieuwe baan en daardoor ligt nu ook een droomhuis binnen bereik. Toch gebeuren er rare dingen. Een vieze enge kerel lijkt Pip te volgen en in de tweede helft van het boek begint het gedonder pas echt. Wat is de rol van het ouijabord? Wat is de precieze betekenis van de schuingedrukte stukken die je tussendoor leest in het verhaal? De spanning loopt steeds verder op en de angst vliegt je soms vanaf de bladzijden tegemoet. En ja hoor, er komt ook nog iemand om..

Het is in een beeldende schrijfstijl geschreven, met een mooi oog voor detail, en het leest daardoor zeer prettig en makkelijk weg. Het is luchtig en jeugdig en doorspekt met spannende elementen en pakkende personages. En wat echt heel mooi is: het is eenvoudig genoeg voor de jongeren en volwassen genoeg voor alles wat daarboven ligt.

En dan het einde! Het lijkt misschien even met de botte bijl maar het is helemaal af en al peinzend besef je dat alles op de plek is gevallen. Heerlijk hoe een boek nog even na weet te sudderen, een aanrader voor jong en oud!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Spanning: 3.5

Vier hele dikke sterren voor Gevarenzone.

Karin Meinen.

Gastrecensie: Ondergrond-Herman De Jonghe****

Ondergrond

Gastrecensie Ondergrond van Herman De Jonghe

Een geheim dat geheim bleef

Oorspronkelijke titel: Ondergrond

ISBN: 9789462420519

Uitgeverij: Kramat Uitgeverij

Pagina’s: 362

Over een dingetje zijn we het al gauw eens met elkaar, de boeken van de Vlaamse auteur Herman De Jonghe gaan altijd wel ergens over. En dat ‘ergens’ moet zeker niet gebagatelliseerd worden. Zomaar enkele voorbeelden; ‘De Koppenbergblues’ had het wielrennen als thema, bij ‘Blindeman’ was dat de wereld van de farmacie om daarna bij ‘Hardnekkige mist’ voor religie te kiezen. Het verleden was bij ‘De idolen van Halle’ onderwerp en in zijn nieuwste ‘suspense’ roman ‘Ondergrond’ geeft de vriendelijke Antwerpse auteur een realistische inkijk in de onuitwisbare historische relatie van de Belgische natie met Zuid Afrika.

En zoals een goed auteur betaamt, laat hij in zijn nawoord weten het boek op te dragen aan de slachtoffers van een koelbloedige aanslag op een bus in Burundi, een dikke tiental jaren geleden. Een aanslag die bekend staat als een vorm van traditioneel ethisch geweld.

Over facts en fictie gesproken…..

De basis van ‘Ondergrond’ wordt gevormd door twee primaire verhaallijnen, enerzijds de onderzoeken van het NGI (Nationaal Geologisch Instituut in Brussel) waarin de ex onderwijzer Ivo Quagebuer met zijn team onderzoek pleegt naar enkele onduidelijkheden in zone 62, in Thièrache. Om drie ondefinieerbare dingen te kunnen verklaren, is plaatselijk onderzoek noodzakelijk.

Daarnaast heeft voor commissaris Charlotte (Charlie) Evenepoel en haar team van de Cel Vreemdelingen van Mechelen de buurt in en rondom de Sacramentstraat hoge prioriteit. De woning op nummer 76 wordt door krakers bewoond waarvan de nationaliteit niet bekend is. Tijdens een eerste oriënterend onderzoek vindt er in de woning een explosie plaats waarbij zes bewoners en een buur, slachtoffer zijn. Een aanwezige vader en zijn zoontje zijn verdwenen.

Commissaris Evenepoel is van mening dat haar bureau de aanslag zal moeten onderzoeken en oplossen. Ongeveer op hetzelfde moment wordt Ivo Quagebuer door een oud-leerling benaderd. Fred De Hert wil zijn voormalige leraar graag ontmoeten, iets waar Ivo niet zo op zit te wachten.

De Jonghe bouwt vanuit beide bovenstaande situaties een verhaallijn op waarin veel, heel veel gebeurt. Vanuit diepgewortelde haatgevoelens opereren Afrikaanse emigranten in de Belgische maatschappij en proberen hun wraak uit het verleden over elkaar en huidige bewoners uit te strooien. De auteur schenkt hierbij veel aandacht aan individuele belevingen en gedachten. Uiterst interessant maar tegelijk ook soms wat moeilijk te volgen. Het ongelimiteerd gespring tussen de twee primaire verhaallijnen en niet altijd kleine, relevant lijkende persoonlijke zaken, maken op den duur wat vermoeiend. Pas diep in de tweede helft van het boek, worden de relaties tussen mensen en gebeurtenissen transparanter en blijkt de importantie wel degelijk aanwezig te zijn. Eerlijkheid gebiedt derhalve te vermelden dat voor het Afrikaanse onderwerp er bij Belgische lezers meer betrokkenheid en emotie zal ontstaan dan bij de Nederlandse.

Dit alles laat onverlet dat ‘Ondergrond’ een robuust en goed doordacht verhaal is geworden waar vooraf goed over is nagedacht welke onderwerpen de lezer het meest zal raken. Lezers die al eerder met de stijl van De Jonghe kennis hebben gemaakt, weten dat ze dan volledig op zijn kennis en kunde kunnen vertrouwen en verzekerd zijn van een inhoudelijk goed verhaal dat er ook dit keer weer toe doet. En politieke onderwerpen hebben nu eenmaal de reputatie dat ze niet makkelijk een oplossing over zich heen uitgestort zien worden.

Eindoordeel: 4 sterren

Spanning: 3 sterren

Plot: 4 sterren

Leesplezier: 3 sterren

Schrijfstijl: 4 sterren

Originaliteit: 3 sterren

Psychologie: 4

Cees van Rhienen.

 

 

Guido las: Alles houdt op te bestaan-Elizabeth Brundage****

Alles houdt op te bestaan

DE COVER:

De cover blijft voor mij een mysterie. Je ziet een meisje, vrouw in een met water gevulde badkuip die haar doorschijnende kleedje tussen de vingers van haar beide handen opheft. Eerlijk gezegd, na de cover veel te hebben bekeken vind ik de betekenis ervan niet.

Op de binnenkant van de cover een waardevolle tekst van Robbert Ammerlaan, uitgever Hollands Diep.

Ook op de binnenkant van de achterkant staat een waardevolle interventie van Alred A. Knopf, de oorspronkelijke Amerikaanse uitgever.

DE AUTEUR:

Elizabeth Brundage volgde de beroemde Iowa Writer’s Workshop en ontving heel wat prijzen. Alles houdt op te bestaan is haar derde roman. Eerder schreef ze al Somebody Else’s Daughter en The Doctor’s Wife. Alvorens zich toe te leggen op het schrijven was zij scenarioschrijfster voor het American Film Institute in New York. Ze woont met haar man en haar zoon in Albany, ten noorden van New York.

Opmerkelijke passages:

– De woorden veranderen buiten in de koude lucht in rook, blz. 41

– Een strakke, gesloten blik, alsof hij glas had ingeslikt, blz. 42

– De bus hield stil en ze klommen het rumoer in, blz. 51

– Met haar bleke hand als overgavevlag, blz. 51

– Ze bleven zwijgend zitten kijken naar de hemel die rood kleurde alsof hij gewond was, blz. 57

– Elke dag had hij hetzelfde zwartleren vestje aan met spijkers op de achterkant als tandvullingen, blz. 61

– Hij had een gezicht als een wirwar van oud ijzerdraad, blz. 62

– Dat slimheid ook een reden was voor mensen om bang voor je te zijn, blz. 63

– In haar grote jas heeft ze veel weg van een clubfeauteuil, rond in het midden en met dunne pootjes, blz.84

– Met huizen zit het zo: ze kiezen hun eigenaren en niet andersom, blz. 115

– Paris had ogen als ongepoetste schoenen, oud en versleten, blz. 135

– Voor George was geluk obscure emotie, blz. 161

– Donkere pijnbomen suizelden in de wind als vrouwen in hoepelrokken, blz. 163

– Hun betekenisvolle zwijgen galmde als klokken in zijn oren, blz. 171

– De bomen bewogen boven hen, een rouwwake, blz. 176

– Veel vrouwen die ze kende waren ouder, veteranen van een gebroken huwelijk, blz. 188

– Je zou zelfs kunnen zeggen dat we roekeloos geworden zijn van de regels, blz. 236

– Hij had een speciale spiegel, dacht ze, waarin wat hij deed er uitzag als iets goeds, blz. 245

– Binnen lopen ze als een gechoreografeerde processie achter elkaar aan, blz. 373

– Dragers die een doodskist dragen als een stormram om de hemelpoort mee open te breken, blz. 383

DE INHOUD:

Zonder al te veel van dit boek prijs te geven schrijf ik hier in grote lijnen het verhaal uit: het is een verhaal dat zo ontzettend goed is uitgebouwd, waarin personages, de intriges en allerhande gebeurtenissen zo in elkaar verweven zijn dat een uitgebreidere samenvatting té veel feiten zou prijsgeven aan de toekomstige lezer.

Een gruwelijke moord in duistere omstandigheden: het uitgangspunt van dit boek.

De familie Clare, ouders en dochtertje, kopen een aftandse boerderij in het aftands dorpje Chosen. Deze boerderij met aanliggende gronden was ooit eigendom van de familie Hale: zij waren melkveehouders. Door permanent geldgebrek was het leven er zwaar en hard en het is onvermijdelijk: het bedrijf gaat op de fles. Dramatische gebeurtenissen zorgden er voor dat de 3 zonen Hale bij hun oom terecht kwamen. De boerderij wordt openbaar verkocht aan de familie Clare.

George Clare is een nogal vreemde, eigenzinnige figuur, die ook na zijn huwelijk met Catherine, gewoon zijn eigen leven blijft leven. Op een dubieuze en bedrieglijke manier weet hij een job als docent te versieren aan een universiteit in de nabijheid van Chosen. Hij neemt het ook niet zo nauw met de huwelijkstrouw. Zo begint hij een relatie met een wel erg jong, nogal vreemd meisje, Willis. Zij ondervindt al vlug de ruwheid en het bevelende karakter van George. Catherine voelt zich erg eenzaam, ongelukkig en angstig in Chosen en in de nabijheid van haar echtgenoot. Zij stort zich volledig op haar huishoudelijke taken en de zorg voor hun dochtertje Franny.

Ondertussen klussen de gebroeders Hale bij de familie Clare. Langzaam maar zeker knappen ze hun ouderlijk huis weer op en ze vragen zich af waarom hun ouders het pand zo laten verloederen hebben.

Stukje bij beetje komt George in nauwe schoentje te staan. Het spreekwoordelijke net begint zich meer en meer aan te spannen rond hem:

– Zijn bedrog in verband met zijn proefschrift komt aan het licht.

– Catherine is zeker van zijn ontrouw.

– Door zijn egocentrisch gedrag zijn dorpelingen, vrienden en kennissen zeer wantrouwig tegenover hem.

Een aantal dramatische gebeurtenissen volgen elkaar op:

– Floyd, het Hoofd van de Afdeling Kunstgeschiedenis, rechtstreekse meerdere van George, verdrinkt.

– Justine, een collega van George, rijdt met haar auto in een ravijn en komt in een lange comateuze toestand terecht.

Catherine is angstig en ongelukkig en ze wil bij George weg. Haar moeder en de dreiging van George dat Franny bij hem blijft zorgen er voor dat zij haar plannen vooralsnog niet uitvoert.

De situatie wordt stilaan onhoudbaar voor George: zijn buitenechtelijke relatie met de zeer jonge Willis en het feit dat Catherine zich meer en meer vragen gaat stellen bij het doen en laten van haar echtgenoot zorgen er voor dat George ernstig in het nauw gedreven wordt. Het groeiende wantrouwen in haar man zorgt er echter ook voor dat Catherine zichzelf ernstig in gevaar brengt, …

De plaatselijk Sherrif, Travis Lawton, is belast met het onderzoek, maar al zijn zoekpistes lopen hopeloos vast. Bij gebrek aan bewijzen komt hij geen stap vooruit in zijn onderzoek en de moordenaar van Catherine wordt nooit gevonden, tot groot ongenoegen van de plaatselijke bevolking.

Maar dan zijn er nog Willis ( ondertussen advocate ) en zijn dochter Franny ( opleiding Chirurg ) die zorgen voor de wending in het onderzoek, ………….

VERGELIJKING:

Tijdens het lezen van dit boek zocht ik naar enig vergelijkingspunt in dit genre en ik kwam toen onwillekeurig uit bij  Dag des oordeels  van Elisabeth George.

RECENSIE:

Wat heb ik genoten van de schrijfstijl van Elizabeth Brundage, zonder meer schitterend. Op elke bladzijde kan je wel meerdere quotes, vergelijkingen, noteren die écht de moeite zijn om te noteren.

Wat mij onmiddellijk is opgevallen zijn de korte conversaties, vaak slechts één woord. Eén woord dat vaak de gedachtegang van het personage in kwestie weergeeft. Brundage, en dat is ook opvallend, gebruikt geen aanhalingstekens tijdens de conversatie tussen de personages. Haar zin voor detail en nauwkeurige typeringen van de personages zorgen voor het vlot lezende boek. De individuele beschrijvingen van alle personages, en dat zijn er heel wat, maakt dat je op een zeer vlotte en gemakkelijke manier in ieders leven afzonderlijk binnenkomt. Het doen en laten van de personages en hun onderlinge relaties zorgen er voor dat je de gebeurtenissen onmiddellijk in de juiste context kan plaatsen. De auteur maakt hier gebruik van flash-backs, maar ook door te beschrijven hoe de verschillende personages handelen en reageren in dezelfde situatie. Ook de indrukken die de personages van elkaar opdoen zijn door de auteur op een realistische manier beschreven en ze geven duidelijk de verhoudingen tussen iedereen aan wat uiteraard bijdraagt tot het vlot in elkaar strengelen van het verhaal. Secure plaatsbeschrijvingen zorgen er ook voor dat je jezelf kan verplaatsen naar de steden, dorpen, straten en woningen in het verhaal. Een opmerkelijke passage in het boek vind je op de bladzijden 415 tot 418: een staaltje van de schrijfkunst van Brundage: je kan je levendig voorstellen hoe Mary er uit ziet en hoe ze zich voelt.

Dit is zonder meer een schitterend uitgewerkt verhaal, zonder hiaten of contradicties. Je wordt van de eerste tot de laatste bladzijde meegesleept in dit spannende verhaal: je weet bij aanvang wat er gebeurde, maar dan krijg je de verhalen van alle personages en hun onderlinge samenhang. Je begint je af te vragen wie nu de moordenaar wel zou kunnen zijn: diverse kandidaten dienen zich aan.

Stilaan wordt het meer en meer duidelijk en het dramatische einde spreekt voor zichzelf.

EINDBEOORDELING:

Ik heb met meer dan gewone belangstelling dit boek gelezen en mij vaak afgevraagd hoe je zo een verhaal kan verzinnen. Alles grijpt als goed geoliede tandwieltjes in elkaar: vlot geschreven, schitterende taalbeheersing, opbouwende spanning en een verrassend slot. Dit boek heeft alles om een literaire thriller genoemd te mogen worden.

Elizabeth Brundage, ik ben fan.

Ik geef dit boek, zeer eerlijke **** ( 4 ) sterren.

Guido Goedgezelschap.