Samen met Saskia Jansen Storyteller: Niet alles is zoals het lijkt…

Sas Jansen

“Hoe gaat het met je?”, klinkt het vanaf de overkant van de weg. Op haar fiets zit een vrouw die ik vroeger toch echt beschouwde als een vriendin , maar met wie ik nu al zo lang niet gesproken heb dat het bijna een vreemde voor me is geworden. Nog voordat ik een antwoord kan schreeuwen op haar vraag, fietst ze met haar duim in de lucht gestoken door.

Ik glimlach breed lachend naar haar rug en ze verdwijnt om de hoek. God mag weten voor hoelang dit keer. De laatste keer dat ik haar zag zal toch al gauw vier jaar geleden zijn. Misschien zie ik haar wel nooit meer, hoor ik mijzelf denken. Wat had ik eigenlijk tegen haar gezegd als ze wel gestopt was om daadwerkelijk te weten te komen hoe het met mij gaat?

Waarschijnlijk had ik gezegd dat het heel goed met me gaat. Dat doe ik bijna altijd. Ik had haar vast niet gezegd dat het op het moment helemaal niet goed met me gaat. Wat heeft iemand eraan die al jaren geen deel meer uitmaakt van je leven om te horen dat je verdriet hebt om familie. Dat je je zorgen maakt om verkeerde keuzes. Dat je gezondheid al tijden te wensen overlaat? Dat soort negativiteit, daar wil bijna niemand aan blootgesteld worden.

Waar zou dat eigenlijk aan liggen? Zou het besmettelijk zijn? Dat je al je ellende over iemand uitkotst en dat ze dan naar huis gaan met diezelfde sombere gevoelens ? Het zou ook juist helend kunnen werken natuurlijk. Als je alle ellende van een ander hoort en je dan naar huis fietst en denkt, dan is mijn leven op dit moment toch wel erg leuk.

Maar over het algemeen genomen zitten mensen simpelweg niet te wachten op sombere verhalen van anderen. Positieve mensen zijn vaak omringd met andere positieve mensen. Of in ieder geval met mensen die doen alsof ze ook positief ingesteld zijn. Hele negatieve mensen staan vaak alleen. Een handjevol familie misschien, die het nog niet zat zijn om alle ellende voor de honderdste keer aan te horen, maar daar houdt het vaak wel op. Zou deze oude vriendin het van een afstand hebben kunnen voelen dat het niet goed met me gaat? Fietste ze daarom door? Of heb ik in het verleden teveel negativiteit over haar uitgestrooid ? Wellicht had ze zelf veel aan haar hoofd en geen zin om gemaakt leuk te doen.

In gedachte loop ik door. Ik ben de laatste tijd wel erg somber. Dat is ook niet echt leuk voor mijn omgeving. En waarom eigenlijk? Om mijn broer die me niet meer wil zien, om verplichtingen die me soms boven mijn hoofd stijgen, om verdriet van verloren vriendschappen. Dat zijn over het algemeen toch zaken waar veel mensen weleens mee te maken krijgen in hun leven. Het is niet goed om daar in te blijven hangen. Het ergste is mijn gezondheid. Al anderhalve maand ben ik ziek. Ziekenhuis in en uit geweest. Allerlei onderzoeken. Ik lijk kerngezond. Op een fikse griep na dan. Die duurt nu al zeventien dagen. Ik ben uitgeput. Van het hoesten en het piekeren. Ik moet hardop tegen mezelf zeggen dat ik gezond ben, ik heb griep, ik word gewoon weer beter. Ik lijk mijn eigen therapeut zo in mijn hoofd.

Ik wandel steeds iets harder en ik voel wat positiviteit binnenkomen. Je hebt griep, je wordt straks gewoon weer beter. Weg met die stress waar mijn arts het steeds over heeft. Stress is een nare aandoening maar met wat positiviteit moet ik mijzelf hier heus wel van kunnen genezen. Ik hoor een stem in mijn hoofd zeggen: “Wat heb jij nu eigenlijk te klagen joh? Behalve die rothoest en die koude rillingen? Je hebt een geweldige man, die altijd achter je staat. Een man die je al je stommiteiten altijd heeft vergeven. Altijd begrip heeft kunnen opbrengen voor alles waar je mee bezig was. Je hebt twee fantastische kinderen. Een hele artistieke met een gouden hart en het meest makkelijke karakter dat je je maar kunt wensen, en een stuntende voetballer met humor en het hart op de juiste plek. Twee heerlijke honden, van allebei mijn favoriete rassen één. Twee geweldig mooie paarden waar ik zo vreselijk veel van hou. Een trimsalon waar ik iedere dag in aanraking kom met zoveel geweldige honden.” Ik grijns van oor tot oor wanneer ik besef hoe gezegend ik ben met dit alles. Ik heb gelijk, ik heb niets te klagen.

Wanneer ik bijna thuis ben fietst er een vriend langs. “He, hoe gaat het met je?” Hij stopt en loopt een stukje terug om mijn antwoord te kunnen horen. “Het gaat super goed met me “, ik glimlach oprecht. “Ik zie het, je straalt helemaal”, zegt hij. “En dat ondanks je griep, knap hoor hoe jij nooit klaagt ”, hij geeft me een schouderklopje en stapt weer op zijn fiets.

Ik grinnik wanneer ik mijn huis in stap.

Het leven is mooi maar soms ook verdomd lastig te begrijpen. Niet alles is zoals het lijkt…

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s