Samen praten met Pieter de Wit.

Schermafbeelding 2015-05-22 om 14.23.48

Via Twitter kwamen we in contact met Pieter de Wit en na wat Tweets en een pb lag Joris in de brievenbus. Gelezen en gerecenseerd kwam vanuit ons natuurlijk de vraag… Wil je meewerken aan een klein interview? Daar was Pieter gelukkig wel toe bereid dus Ka & Co proudly presentt…!

Het interview:

1: Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben Pieter de Wit, 29 jaar oud. Ik woon in Utrecht en ben getrouwd. Eind dit jaar verwachten mijn vrouw en ik ons eerste kindje.
Ik begeef me professioneel graag op het snijvlak van leren, ontwikkelen en bewegen. De invloed van vorm en taal heeft daarbij mijn speciale aandacht.  Veel ervaring heb ik met het begeleiden van mensen op de arbeidsmarkt. Sinds 1,5 jaar houd ik mij bezig met onderwijsontwikkeling bij een grote hogeschool en ben ik gecertificeerd e-coach. De opkomst van online begeleiden heeft dus ook mijn speciale aandacht binnen mijn huidige takenpakket.

2: Joris speelt zich af in o.a. Amstelveen, Amsterdam en Bussum. Heb je zelf iets met deze plaatsen?

In Amsterdam ben ik regelmatig te vinden. Ik werk er al jaren en daarnaast bezoek ik heel graag familie of bezoek ik een theater. Met Amstelveen en Bussum heb ik niet iets specifieks, maar dat leken mij geschikte plaatsen in het boek.

3: Kunnen we iets van jezelf terug vinden in de personages?

Ik denk dat je altijd aardig wat van jezelf terug laat komen in personages. Hoe wil je bijvoorbeeld dat mensen met elkaar omgaan, of juist niet. Ook laat ik in zowel de verhaallijn als de dialogen graag dilemma’s terugkomen die mensen kunnen herkennen van hun eigen dagelijks situaties. Thema’s als familiebanden, vriendschappen, keuzes maken, er voor elkaar zijn, dingen begrenzen. Dat soort dingen zijn universeel en staan op zich los van de daadwerkelijke gebeurtenissen in het boek. De lezers van mijn boek zullen denk ik regelmatig nadenken over hun eigen leventje.

4: In Joris gebeurt het ergste wat ik me kan voorstellen. Hoe heb je je ingeleefd?

Tsja, dat is een moeilijke vraag. Ik heb me vooral beziggehouden met het zo geloofwaardig mogelijk uitschrijven van de verschillende betrokkenen. Naast alle prachtige dingen die het leven ons biedt, krijgt ieder mens nu eenmaal vroeg of laat een (kleiner of groter) portie ellende op zijn dak. We kunnen (en hoeven) vaak niet begrijpen waarom dat zo is, maar het is voor ons allemaal vooral een hele kunst daarmee om te gaan, zo goed en kwaad als dat gaat. Laat ik het zo zeggen, het boek raakt hoe dan ook aan de schaduwzijde van het leven en hoe daarmee om te gaan. Dat geldt dus ook voor mij.

5: Dit is je debuut, hoe spannend was het? Had je altijd al de droom om te gaan schrijven?

Ik was vooral heel benieuwd. Mijn vorige twee bundeltjes waren mijn zogenaamde start als schrijver. Met ‘De arbeidsmarkt op!‘ wilde ik vooral mijn kennis en kunde op het gebied van de arbeidsmarkt delen. ‘De hangjeugd van toen‘ is vooral een bundeling van korte verhaaltjes. Beide boekjes kwamen dus voort uit mijn eigen ervaring. Bij het schrijven van ‘Joris‘ kwam ik natuurlijk in een andere wereld terecht: fictie. Ik was vooral benieuwd of het mij zou lukken om een verhaal te schrijven dat boeiend genoeg zou zijn. Mijn wens was om te kijken of ik een spannend verhaal zou kunnen schrijven waar tegelijkertijd een diepere gelaagdheid in zit, zodat mensen zich gaan inleven in de personages en nadenken over zichzelf. Dat is volgens mij goed gelukt. Mijn stijl laat zich redelijk goed pakken in ‘to-the-point’. Daar heb ik behoorlijk aan moeten schaven om er een mooi lopend verhaal van te maken.

6: Hoe ziet je eigen boekenkast er uit? Wat vinden we daar allemaal in?

Veel boeken over mensen, organisaties en ontwikkeling. Daarnaast werken van wijlen denker des vaderlands, René Gude en aardig wat sportboeken. Ook boeken die de maatschappij raken, zoals bijvoorbeeld ‘Het kan niet waar zijn’ ( Joris Luyendijk), lees ik graag.

7: Eerder scheef je een adviserend boek en een boek met een persoonlijk tintje over de thuiszorg, hoe lastig is vooral dat laatste?

Ik heb als student in de thuiszorg gewerkt. Ik heb wel iets met ouderen. Ik vind het soms confronterend om te zien hoe ouderen verpieteren en er niet meer bijhoren in de samenleving. Het werken in de thuiszorg heb ik als heel bijzonder ervaren en heeft me over het algemeen veel gebracht. Dat je met iets kleins zoveel tot stand kunt brengen. Volgens mij is het de bedoeling dat het leven een cyclus is. Je wordt geboren, er wordt voor je gezorgd. Dan ga je zelf een tijdje behoorlijk omkijken naar anderen, zoals je kinderen en je ouders. En helemaal aan het einde van de rit komt de tijd dat er weer voor jou gezorgd wordt. Maar voor ouderen zorgen, vinden mensen over het algemeen lastig, vervelend en tijdrovend. Ik vind dat het een groot probleem in onze samenleving. Als ik later oud ben, hoop ik echt dat er mensen zijn die nog naar me omkijken. ‘Het zijn net mensen’, is mijn boodschap dan ook.

8: Wat kunnen we in de toekomst nog meer van je verwachten?

Dat is een vraag die ik nog niet met zekerheid kan beantwoorden. Ik vond het voltooien van dit boek best een klus, vooral ook omdat ik op de weekenden en avonden ben aangewezen. Ik heb al wat krabbeltjes op papier staan voor een eventueel volgend boek. Dus ik hoop dat er zeker nog werk zal volgen.

9: Op Twitter bedankte je je lezers voor de opbouwende kritiek, hoe goed kan je tegen kritiek? Stel het is niet opbouwend, lig je daar dan wakker van?

Ik denk dat mensen mij omschrijven als iemand die eerlijk is en positief kritisch. Ik ga er niet met een bocht om heen, maar pas mijn feedback zeker aan op de persoon. Zelf kan ik dat andersom net zo goed waarderen. Het is voor mij geen probleem als mensen een andere mening hebben dan ik. Als het maar eerlijk gebeurt. Tot nu toe vind ik de kritieken van zowel bekenden als onbekenden zeer constructief. Ik ben behoorlijk zelfkritisch dus de meeste kritieken kan ik goed plaatsen. Daarnaast geldt dat als je wilt groeien, moet je over het algemeen ook door pijn heen…

10: Als wij een goed boek hebben gelezen blijft het vaak lang in ons hoofd hangen. Heb jij dat ook met je personages? En hoe raak je ze kwijt?

Tijdens het intensieve schrijfproces zat ik er goed in. Dan ga je ook tijdens je rondje hardlopen nadenken over de verschillende lijnen en het gedrag daarbinnen van de personages. Ik heb er veel plezier aan beleeft omdat het mooiste aan schrijven is dat je zelf bepaalt hoe het verhaal zich ontwikkelt. Ik ben de personages nu wel weer redelijk kwijt, maar het rakelt weer op als ik met lezers over het boek spreek.

Joris

Wij willen Pieter heel erg bedanken voor dit interview en voor het vertrouwen door het boek toe te sturen! Voor de recensie klik hier:

Joris van Pieter de Wit ****

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s