Coenraad las Handschrift van de duivel van David Nolet ****

9200000051581506

Gastrecensie:

Titel: Handschrift van de duivel

Auteur: David Nolet

Genre: Thriller

Uitvoering: Paperback

ISBN: 9789023496830

366pagina’s| Uitgeverij De Bezige Bij|2016

Zina Welter heeft een link doorgestuurd gekregen van professor Currier. De link verwijst naar het eeuwenoude Voynich-manuscript. Ze raakt in de ban van het manuscript. Het is geschreven in een onbekende taal die nog niet niemand heeft ontrafeld. Zina heeft een algoritme ontwikkeld en dat zou dit raadsel moeten kunnen oplossen. Tijdens een bijeenkomst van Voynich-deskundigen is ze  gastspreekster en vertelt ze haar plan. Zina wordt vervolgens benaderd te samen gaan werken met een aantal deskundigen in een zoektocht door Europa. Dan wordt het steeds duidelijker wat het Voynich manuscript inhoudt en vallen ze van de ene verbazing in de andere en raken ze betrokken in bijzondere situaties …

Toen ik aan dit boek begon had ik nooit van het Voynich-manuscript gehoord en heb ik dit opgezocht om te kijken wat het inhield. Het verhaal speelt zich in het heden en verleden af. Het verleden de 17e eeuw, in de tijd van keizer Rudolf, die geïnteresseerd was in de wetenschap en een aantal zeer deskundige wetenschappers om zich heen verzamelde. Waaronder de Nederlandse uitvinder Drebbel. In het heden spitst de zoektocht zich toe op de oplossing van het Voynich-manuscript.

Zodra je begint te lezen neemt het verhaal je volledig in beslag en wil je nog maar één ding weten en dat is hoe ze het manuscript ontrafelen. Door het volgen van aanwijzingen in Londen, Rome en Praag  raken ze verzeild in bijzondere situaties waardoor de spanningsboog aantrekt. De karakters, die allen wetenschappers zijn, beschikken ieder over hun eigen expertise om de oplossing te vinden. Zonder samenwerking is dit echter niet mogelijk. Dat wil ook zeggen dat ze elkaar tot het uiterste drijven en dit komt heel goed tot zijn recht in het boek.

Handschrift van de duivel is beeldend geschreven waardoor je het verhaal heel goed in je opneemt. De schrijfstijl van David Nolet is gegroeid, waardoor hij een heel eigen stijl heeft ontwikkeld.

Vier sterren

Coenraad de Kat.

 

Coenraad over De laatste Profeet en de Giganten van Han Peeters ****

de-laatste-profeet-en-de-giganten-han-peeters-boek-cover-9789462170742

 

 

 

 

 

 

 

 

 

GastRecensie:

Titel: De laatste Profeet en de Giganten

Auteur: Han Peeters

Genre: Fantasy/Sience Fiction/Thriller

Uitvoering: e-book

ISBN: 9789462170742

270pagina’s| Uitgeverij ClusterEffect|2015

4****

OrlandO is inmiddels 18 jaar geworden en wordt door zijn biologische vader Kronos naar een verre planeet gestuurd. Op deze planeet heerst er oorlog en OrlandO moet er orde op zaken stellen. OrlandO gaat op een vredesmissie en tijdens zijn afwezigheid wordt de aarde aangevallen door de Giganten. De Giganten zijn een soort van reusachtige reptielen en zij staan voor HET KWAAD in het universum. Het OgenOOtschap is ondertussen weer onder leiding gekomen van Emile van Straaten en met hulp van zijn kameraad Jonathan verdiepen ze zich in de wereldgeschiedenis . Tijdens deze zoektocht komen ze uit bij het Oude Testament waarin cryptisch staat wat er destijds is gebeurd…..

De laatste Profeet en de Giganten is het vervolg op De Laatste Profeet. Het verhaal gaat verder met OrlandO op 18 jarige leeftijd in twee verhaallijnen: Orlando op missie en het verhaal van Emile op Aarde. Beide verhaallijnen zitten vol vragen en oplossingen. Beide mannen krijgen het idee dat ze voor het karretje van Kronos worden gespannen en regelmatig niet de gehele waarheid te horen krijgen. Ondanks dit gevoel voeren ze de opdrachten toch uit….

Han Peeters neemt je wederom direct mee in dit verhaal dat volstaat met informatie en uitleg. Het is soms wel veel en hierdoor moet je sommige stukken nog eens lezen om het goed tot je door te laten dringen. De karakters zijn wat ouder geworden en zijn ook gegroeid wat ook geldt voor het OgenOOtschap dat duidelijk een stempel op de wereld drukt! Ideeën breiden zich uit en de gemeenschap groeit.

Tijdens het lezen van dit verhaal werd ik weer geraakt hoe goed over alles is nagedacht en is uitgewerkt. Ook heb ik me regelmatig afgevraagd over wat staat beschreven ook werkelijkheid zou kunnen zijn en welke gevolgen dit dan zou hebben. Ook of we dit wel allemaal aankunnen?

De schrijfstijl is vlot,sterk en krachtig. Deze drie elementen zorgen ervoor dat je goed in het verhaal zit en dat blijft tot en met de laatste bladzijde.

De laatste Profeet en De laatste Profeet en de Giganten zijn afzonderlijk te lezen maar je krijg een duidelijker beeld als je eerst De laatste Profeet hebt gelezen.

Coenraad de Kat.

Cees las Schaduwvechters van Walter Lucius 4****

schaduwvechters

Oorspronkelijke titel: Schaduwvechters

ISBN: 9789024567904

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff

Pagina’s: 412

 

Aanslag op geheugen om koppeling tussen delen te vinden

 

 

Het was al in mei 2013 dat op Crimezone (nu Hebban) de recensie van ‘De vlinder en de storm’, het debuut van Walter Lucius verscheen. Het eerste deel van De Hartland-trilogie was een feit. De kennismaking door de lezers met dit boek was voor de auteur een succes en de Schaduwprijs een bevestiging dat de gemaakte keuze en gezette stap een juiste is geweest.

Het wachten was op het vervolg, maar het tweede deel liet nog drie jaar op zich wachten. Natuurlijk zal daar een goed excuus voor zijn doch de auteur moet weten dat een trilogie, wat feitelijk één doorlopend verhaal is, het meeste succes heeft als de delen kort na elkaar gelezen kunnen worden. Maar voor de verschijning van ‘Schaduwvechters’ moesten ook nog wat wijzigingen in ‘De vlinder en de storm’ worden aangebracht en zelfs het einde omgebouwd.

De Afghaanse journaliste Farah Hafez is in Moskou gegijzeld en de gijzelaars eisen van haar dat ze voor de camera uitspreekt de jihad tegen het regime van de Russische president Potanin te steunen. Onder bedreiging anders iemand dood te schieten spreekt ze de geëiste woorden uit en wordt vrijgelaten. Ze vertrekt zo snel mogelijk uit Rusland en gaat de rol van Valentin Lavrov, CEO van AtlasNet, onderzoeken bij het binnenslepen van een order voor een kernenergieproject in Indonesië waar vele miljoenen mee gemoeid zijn. De reputatie van Lavrov blinkt uit in afpersing, bedreiging en machtsmisbruik.

In Nederland zijn hoofdinspecteur Radjen Tomasoa en Esther van Noordt druk met het onderzoek naar het aanrijden van een achtjarige jongen. Geruchten spreken uit dat tijdens het ongeluk de Minister van Economische Zaken, Edward Lombard in de auto zat of wellicht zelfs achter het stuur. Als een van de chauffeurs van de minister met zijn hoofd in een strop wordt gevonden, is het nog maar de vraag of het om zelfmoord gaat of de arme man wellicht is vermoord om hem het spreken te beletten.

De verhaallijnen in ‘Schaduwvechters’ hebben een internationale kleur. De situatie van de Tsjetsjeen in Rusland en corruptie en kwetsbaarheid van Indonesische leiders worden goed uitgediept en in de juiste sfeer door de auteur verteld. De onderlinge verbanden en groeiende vermoedens over daders en aanleiding, zijn op een transparante wijze in het verhaal gebracht zonder te vroeg veel weg te geven. Lucius geeft ook meer verdieping aan zijn personages en met name de protagonisten krijgen ‘meer gezicht’ waardoor ze ook meer tot de verbeelding gaan spreken voor de lezers

Spannende momenten wisselen zich met regelmaat af door fysieke en psychologische spanning die veelal wordt gevoed door enerzijds de grote macht bij sommige personages en anderzijds de pogingen om die macht te breken met veel slimheid en listige acties bij hun tegenstanders.

De veelheid van belangen, neergezet in een internationaal decor met diverse nationale culturen, bevestigen de intelligentie van de auteur. Want de conclusie na het lezen van ‘Schaduwvechters’ is dat Walter Lucius na ‘De vlinder en de storm (oorspronkelijke versie)’ als auteur een flinke groei heeft doorgemaakt.

Voor zijn lezers van het eerste uur zou het wel charmant zijn geweest, om in een beknopt kort voorwoord te vermelden wat de aangebrachte wijzigingen in het debuut zijn geweest.

Spanning: 3 sterren

Plot: 4 sterren

Leesplezier: 4 sterren

Schrijfstijl: 4 sterren

Originaliteit: 3 sterren

Psychologie: 3 sterren

Eindoordeel 4 sterren

Cees van Rhienen

 

Yvonne las Alecto van Xenia Kasper ***

xeniaAlecto de nieuwe adembenemende thriller van Xenia Kasper
Vergelding is slechts een kwestie van tijd

De spanning zindert door Alecto, de gloednieuwe zenuwenslopende thriller van Xenia Kasper. Intriges en verrassende gebeurtenissen volgen elkaar in turbo tempo op. Tegen het herkenbare decor van Amsterdam, Lisse, het Gooi en het Spaanse Dénia probeert Maja van Tijl een even bizarre als complexe criminele puzzel te ontrafelen. (Bron: http://www.xeniakasper.nl)

 

Over Xenia:

Xenia Kasper schreef de succesvolle thrillers Chimaera, Ongeremd en Nemesis. Haar boeken werden onder andere in het Russisch vertaald. Xenia is manager en persagent van Linda de Mol, Bridget Maasland, Yolanthe Sneijder-Cabau en Do. Ze is van oorsprong Duitse, maar woont en werkt al jarenlang in Nederland.

De achterflap:

Als misdaadverslaggever van een populair televisieprogramma is Maja van Tijl een bekende verschijning, die met haar durf en unieke uitstraling ook menig mannenhart sneller laat kloppen. Haar onorthodoxe werkwijze is echter niet van risico’s ontbloot en Maja komt dan ook geregeld in hachelijke situaties terecht. Wanneer haar zoon Bono wordt ontvoerd, ontdekt Maja een verband met de moordzaak op een bekende zanger. Deze vertolker van het levenslied blijkt tijdens met drank en drugs besprenkelde huisparty’s een bedenkelijke seksuele reputatie hoog te houden. En hoe hij die wilde feesten financiert, is een mysterie…

Als er nog meer slachtoffers in de entertainmentbusiness vallen, staat Maja voor een raadsel. Samen met haar tv-team en de politie komt ze een tragische gebeurtenis uit het verleden op het spoor. In een race tegen de klok is het echter alleen Maja die oog in oog komt te staan met de wraakzuchtige dader.

Mening:

Alecto is het derde boek van deze schrijfster met misdaadjournalist Maja van Tijl in de hoofdrol.

Zelf heb ik de andere delen ( Ongeremd  en Nemesis ) niet gelezen, wat volgens mijn omgeving niet uit maakt in het kennen van de hoofdpersonen.

Ik denk dat ze daar gelijk in hebben, wel wordt er af en toe terugverwezen naar de gebeurtenissen in de andere verhalen over Maja. Dit is niet storend, maar maakt me wel nieuwsgierig naar de andere boeken. In dit boek wordt een bekende zanger vermoord, als Maja en rechercheur Bert bezig zijn met het onderzoek wordt Bono, de zoon van Maja en Jan (haar ex-man), ontvoerd.

Maja besluit niet af te wachten en grijpt zelf in wat al vrij vroeg in het verhaal een heftige ontknoping oplevert. Bij nader onderzoek blijkt dat de ontvoering van Bono en de moord op de zanger meer met elkaar te maken te hebben dan op het eerste gezicht leek. Als er daarna meer slachtoffers vallen, en het onderzoek vordert komen er meer duistere zaken aan het licht.

Het boek beschrijft veel personages, en er gebeurt heel veel. Dit vond ik soms wel wat verwarrend, heb wel een paar keer terug moeten lezen om te zoeken wie de persoon ook weer was en wat zijn/haar aandeel was in het verhaal. Voor mij was het middenstuk van het boek niet altijd even uitdagend om te lezen. Na de ontvoering van Bono en de ontknoping daarvan viel de spanning een beetje weg voor mij, het politieonderzoek en de manier waarop Maja en haar team hierin een  belangrijke rol vervullen was intrigerend maar niet bijzonder spannend.

Het eind van het verhaal maakte dat wel weer een beetje goed, zodat ik het boek toch graag uitgelezen heb, want eerlijk gezegd had ik het boek bijna weggelegd omdat ik er niet doorheen kwam.

Het boek heeft de titel literaire thriller, maar dat vind ik niet passend. Voor mij is dit meer een spannende detective.

Het boek krijgt van mij drie sterren.

Yvonne Vogels.

 

 

 

Samen met Saskia Jansen Storyteller: Allanggg weer terug

Allang weer terug

“Liefje!”, gilt mijn vriend Marcel in mijn oor door de telefoon.
Marcel is een van mijn beste vrienden. Hij is homoseksueel en dat maakt dat het erg prettig omgaan is met hem, aangezien mijn man zich geen zorgen hoeft te maken dat ik per ongeluk verliefd zal worden op hem.
Marcel leerde ik kennen op een manege waar hij al jaren rondliep, en waar ik nieuw kwam werken.
Na mijn eerste werkdag daar, vroeg Marcel of ik samen met hem en een vriendin nog even mee ging naar de McDonalds. Blij dat ik zo aardig ontvangen werd door deze nieuwe mensen ging ik direct mee.
Op de parkeerplaats van de McDonalds moest ik erg nodig plassen en besloot om even tussen wat geparkeerde auto’s te gaan zitten.
Marcel deed net of hij mij ging filmen om het op YouTube te zetten.
Wanneer mensen ons nu weleens vragen hoe wij elkaar ontmoet hebben, zegt Marcel altijd: “Op een parkeerplaats met haar broek op haar knieën.”

Die avond kwam ik pas om drie uur ‘s nachts thuis. Mijn man vroeg zich bezorgd af ,of dit iedere avond zo zal gaan.
In geuren en kleuren, en veel te enthousiast, heb ik nog tot half vijf zitten vertellen over Marcel.
Mijn man was duidelijk not amused. Ik was net even iets te enthousiast over deze onbekende man.
Iedere keer als ik met Marcel ergens heen ging werd het nachtwerk. Of erger nog, ochtend.
Mijn man werd extreem achterdochtig en wilde Marcel nu toch weleens ontmoeten. Ondanks dat ik hem steeds vertelde dat Marcel echt alleen op mannen viel, was hij niet overtuigd.
Dus Marcel werd uitgenodigd, samen met zijn vriend.
Marcel stelde zich voor aan mijn man en het klikte direct. Terwijl mijn vrienden in de woonkamer aan een wijntje zaten, liep mijn man naar mij in de keuken. Met een hand op mijn kont fluisterde hij in mijn oor: “Je mag wel met Marcel omgaan hoor”.
Lachend riep ik: “Ik zei het toch, wereldgozer!”.
Mijn man mocht hem ook vreselijk graag. Marcel is altijd vrolijk en positief. Een enorm gezelschapsdier. Over de 3300 vrienden op Facebook, en echt heel geliefd bij mannen en vrouwen.

Op een dag vroeg Marcel of ik met hem mee wilde op wedstrijd met de paarden. We zouden dan wel al om half zes in de ochtend op stal moeten zijn. Omdat ik geen ochtendmens ben aarzelde ik wel eventjes. Maar door zijn aanstekelijke enthousiasme zei ik toch weer ja.
Hij stelde voor om de avond van tevoren lekker “even” een drankje te gaan doen ergens. Bezorgd had ik gezegd dat we wel om half zes alweer op stal moesten zijn.
“Ja, dan zijn we allang weer terug hoor”, zei hij lachend.
Wederom had ik mij over laten halen.
Al om half twee zat ik te tollen van de slaap, maar de mannen waren nog lang niet moe.
Springend en dansend zijn we doorgegaan tot vier uur.
Naar huis gaan had voor mij geen zin meer, over anderhalf uur moesten we er alweer uit. Ik appte mijn man dat ik bij Marcel en zijn vriend bleef slapen.
“Daar ligt een luchtbed”, Marcel wees naar een plat pakje op een stoel.
“Ja dahag, ik ga met mijn dronken hoofd echt geen luchtbed opblazen gek”.
“Dan moet je maar tussen ons in”, zei hij terwijl hij zijn hagelwitte tanden stond te poetsen.
“Nou, heel graag”, grapte ik. Lang geleden dat ik tussen twee extreem mooie mannen heb gelegen.
“We moeten wel echt gaan slapen nu”, zei Marcel en draaide zich om. Zijn vriend rolde de andere kant op, en daar lag ik dan. Met mijn pyjama braaf dicht tot aan mijn kin, tussen twee heerlijk ruikende sexy mannen. Die Jack Russel op mijn voeten probeerde ik even weg te denken.
“Welterusten”.
“Welterusten”.
Na een stilte van twee minuten zei ik; “Sjezus, wat ruiken jullie lekker”.
“Ga slapen Sas, jij hebt Bob”.
Weer twee minuten stilte, het is pikdonker.
“Het is toch net of ik voor een dichte Jamin sta met een heleboel geld”, zeg ik met een zucht. We lachen alle drie keihard.
“Nu gaan we echt slapen, we moeten er bijna uit”.
“Truste”.
“Truste”
“Vinden jullie het heel erg als ik even masturbeer, ik kan me totaal niet ontspannen zo”.
We gieren alle drie weer van het lachen.
Pas tegen vijf uur vallen we in slaap.
Om half zes staat Marcel gedoucht en wel zingend in de kamer. Hij ziet eruit alsof hij een week naar een rustoord is geweest in een land waar elke dag de zon schijnt.
Zijn vriend ziet er ook niet echt gevouwen uit, maar is wel degelijk chagrijnig.
Als ik in de spiegel kijk schrik ik me een ongeluk. Ik ben lijkbleek, mijn make-up zit rond mijn ogen waardoor ik op een pandabeer lijk. Ik laat een boer en proef nog steeds bier.
“Ach jezus, ik ga niet hoor, ik voel me niet zo goed”, zeg ik terwijl ik terug op bed spring en verdwijn onder de dekens.
“Ik ga broodjes bakken”, zingt Marcel overdreven vrolijk.
“Snuif jij coke ofzo joh”, gil ik hem na. Ik snap niet waar hij die energie en dat frisse uiterlijk vandaan haalt na zo een korte nacht en zoveel alcohol.
Ik word gedwongen om uit bed te gaan. De geur van vers gebakken broodjes zweeft al door het huis.
Met lood in mijn beide benen strompel ik naar de douche. Het is echt een homo huis , denk ik als ik staar naar het gedrapeerde douchegordijn. Ik zoek naar een ingang. Het lukt me niet dus schuif ik de hele zooi maar aan de kant.
Wanneer Marcel zijn vriend zijn tanden komt poetsen gilt hij ineens naar beneden:

“ Oh Mars, ze heeft de diva-ingang genomen!”.
Blijkbaar heb ik het hele gedrapeerde spulletje vernacheld. We gieren het allemaal weer uit van de lach.

Veel te laat zijn we op stal. We vlechten het paard. Poetsen zijn vacht totdat hij glimt en laden alle spullen in.
Marcel rijdt de sterren van de hemel en wint de wedstrijd.
En dat na een nacht van maar anderhalf uur. Hij lijkt soms wel buitenaards.

Wanneer het paard en alle spullen aan het einde van de middag weer op stal zijn, maak ik mij klaar om eindelijk naar huis te gaan.
“Zullen we nog even een drankje doen?”, vraagt Marcel vrolijk.
“Nee man, ik moet echt naar huis. Ik moet morgen om acht uur weer werken”, zeg ik terwijl ik moet gapen.
“Oh joh, dat lukt, dan zijn we allang weer terug”.

Joris van Pieter de Wit ****

Joris

Weet jij waar de start is van opnieuw beginnen?

Ryan is niet bepaald verheugd met de uitnodiging om drie weken met zijn schoonfamilie op vakantie te gaan naar Portugal. Op de zeiljacht van zijn schoonvader raakt hij verwikkeld in een beklemmende familietragedie waarbij hij  zelf ongewild het lijdend voorwerp wordt.

 

Over Pieter:

Schrijver/Auteur van ‘Joris’ (2016), een psychologische thriller. Eerder verschenen onder meer: ‘De arbeidsmarkt op!’ (2013) en ‘De hangjeugd van toen’ (2013).

 

De cover:

Donker en abstract, wat je aan de bruggetjes van Amsterdam doet denken. Het intrigeert en je wil zeker even de flaptekst lezen. En ook die is interessant genoeg om hem open te slaan.

Mijn mening: 

Het verhaal wordt verteld vanuit Ryan. Een redelijk succesvolle man die gelukkig getrouwd is met Suzan en samen met haar en hun zoontje Joris in Amstelveen woont. En hoe leuk is dat om te lezen? Ik werk in Amstelveen en woon er op loopafstand vandaan.

Na het overlijden van haar moeder en het verliezen van haar baan stort Suzan zich op de zorg voor haar vader. Als er onder andere daardoor besloten wordt dat ze met zijn allen op vakantie naar Portugal gaan is Ryan dan ook niet heel gelukkig. Ryan kan namelijk helemaal niet met zijn schoonvader Hans en ook zijn zwager Eric en diens vriendin Floor zijn niet zijn cup of tea.  Toch wordt er afgereisd naar Porimao waar het zeiljacht ligt. En daar begint het drama. Hoe heeft dit kunnen gebeuren, midden op open zee??

De schrijfstijl van Pieter is prettig al hoewel soms wat simpel. In het begin is het wat warrig doordat je best grote verschuivingen in de tijd hebt welke niet worden aangegeven en dat is even wennen. Maar als je gewend bent dan leest het prima weg en ook de kleine foutjes in zinsopbouw vallen dan in het niet bij de pakkende vertelstijl.

Ryan en Suzan worden goed neergezet, de wanhoop, het niet met elkaar kunnen delen in het verdriet worden geloofwaardig en subliem beschreven. Hans als schoonvader wordt minder uitgewerkt, maar het is wel duidelijk dat die man niet al te sympathiek is en zichzelf  ver verheven voelt boven Ryan. Eric en Floor komen vooral later in het verhaal zeer goed tot hun recht, mooi gedaan. Bob als figurant in het verhaal heeft geen hele grote rol maar zeker wel cruciaal en wordt goed neergezet.

Het drama komt al vroeg in het boek en daarna begint de zoektocht naar hoe om te gaan met al deze ontwikkelingen en veranderingen. Eric neemt na lange tijd contact op met Ryan en heeft nieuwe informatie. Waar leidt dit naar toe. Mooie wendingen en opmerkelijke gebeurtenissen volgen elkaar in rap tempo op, maar het blijft geloofwaardig. En je wil maar één ding weten. Wat is er gebeurd en wie is wie?

Ik had nog een heel klein beetje hoop op een happy end, maar hé het is een thriller hè?!

Super thriller debuut en ja er kunnen misschien een paar kleine verbeteringen in een eventueel volgend boek, maar ik heb twee dagen heerlijk genoten!

 

Schrijfstijl: 3.5

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 3.5

Spanning: 4

Vier sterren voor Joris.

Corina Nieuwenhuis.

 

Coenraad las: Gangster Anders en zijn vrienden van Jonas Jonasson****

Gangster Anders

 

4****

De drie hoofdpersonen Gangster Anders, Pastor Johanna en receptionist Per Persson  kennen elkaar niet. Ze treffen elkaar bij de receptie waar Per Persson  als receptionist werkt.

Gangster Anders verblijft in dit hotel en is net voor de zoveelste keer uit de gevangenis gekomen. Hij moordt niet meer maar mishandelt mensen op bestelling. Hij zou alleen beter de drank kunnen laten staan dan zou het allemaal verlopen.

Pastor Joanna is uit haar parochie gezet door haar parochianen. Het trio sluit een overeenkomst met elkaar en gaan een plan opstellen om  de zaakjes beter op orde te krijgen en zo meer “bestellingen” te kunnen afhandelen. Maar het tij keert zich tegen hen, ze moeten een andere weg inslaan en beginnen zelf een parochie.

Geloof, geoorloofde “criminele” circuit, mensen aan de onderkant van de maatschappelijke ladder zijn voor mij de belangrijkste hoofdthema’s die gedurende het verhaal wat in drie delen is opgesplitst telkens weer naar voren worden gebracht. Deze thema’s worden op een bizarre manier in het het verhaal verwerkt.

Gedurende het verhaal ontwikkelen de hoofdpersonen zich en krijg je steeds een beetje meer achtergrondinformatie over ze en zo krijg je een gevoel dat je hun gedachtengang kan begrijpen.

De drie delen hadden op zich  niet veel langer moeten duren want dan zou het tegen gaan staan en de lust om door te lezen zou me dan hebben vergaan. Ik bleef nu toch nog wel getriggerd om door te lezen om te kijken wat voor bizarriteiten de auteur nog meer in petto voor de lezer heeft. Jonas Jonasson heeft me met dit boek niet kunnen raken zoals hij dit wel in de 100 jarige man deed. Ik vond het meer een boek als zijnde leuk om gelezen te hebben. Jonas Jonasson heeft een geheel eigen humoristische stijl van schrijven die wat mij betreft “over de top” genoemd mag worden. Omdat het “zo over de top”is is het leuk om te lezen.

Coenraad de Kat.

Wendy en Corina lazen Black Eyed Susans van Julia Heaberlin

9200000039870790Op haar zestiende werd Tessa Cartwright door een seriemoordenaar voor dood achtergelaten op een akker in Texas, samen met de lichamen van drie andere slachtoffers. Ze was de enige overlevende, met slechts vage herinneringen aan wat haar was overkomen. Vanaf die dag stond zij bekend als een van de ‘Black-Eyed Susans’, een bijnaam die verwees naar de bloemen die groeiden op de vindplaats van de meisjes. Het was Tessa’s verklaring die de dader in de dodencel deed belanden. Althans, dat dacht ze…

Bijna twintig jaar later ontdekt Tessa bij haar huis een veld vers geplante, bloeiende Black-Eyed Susans. Ze gelooft dat het een teken is van de moordenaar, die nog vrij rondloopt. Bang geworden dat door haar nu een onschuldige vastzit, besluit ze de verdediging te helpen. Maar ze wordt geplaagd door flarden van herinneringen en vreest voor de veiligheid van haar dochter. Wat niemand weet is dat het angstige, fragiele meisje dat Tessa was, een muur van geheimen om zich heen heeft gebouwd

Onze mening:

Dit boek werd samen gelezen met Wendy Koedoot:

https://9636wenblog.wordpress.com/

Wendy: Dit is het verhaal van Tessa Cartwright, op zestien jarige leeftijd werd ze meer dood dan levend gevonden in een weiland te midden van de overschotten van drie andere slachtoffers. Ze had nauwelijks herinnering aan hoe ze daar terecht gekomen is. Omdat ze gevonden is in een bloemenbed vol met Black Eyed Susans (Suzanne-met-de-mooie-ogen) wordt ze vanaf dat moment de Black Eyed Susan overlevende genoemd. Door de getuigenverklaring belandde de dader in de dodencel, dacht ze … tot 20 jaar later…ze ontdekt ineens dat er onder haar slaapkamer Black Eyed Susans bloeien, midden in de winter…De dader moet dus op vrije voeten zijn…De zaak wordt heropend. Tessa gaat de verdediging helpen met het onderzoek. Ze weten alleen niet dat de fragiele Tessie, het angstige meisje dat ze destijds was een muur van geheimen om haar heen heeft gebouwd. Kunnen ze er nog achter komen wat er destijds gebeurd is? Loopt de dader inderdaad nog vrij rond?

Corina: Tessa/Tessie heeft het drama overleefd en de moordenaar zit opgesloten, toch? Maar dan doet Tessa een ontdekking en slaat de twijfel toe. Wat is er 20 jaar geleden dan precies gebeurd? Wat houdt ze verborgen?

Wendy:  Het verhaal is opgedeeld in drie delen en elk deel vertelt het verhaal vanuit het perspectief van de 16- jarige Tessie (Tessa) en die van Tessa in deze tijd. Dit maakt het lezen niet echt fijn. Ik had liever in deel een alles van de jonge Tessie gelezen en in deel twee dat van de oudere Tessa . Deel drie is net iets anders doordat daar ook een andere persoon zijn/haar verhaal vertelt. Je krijgt van de jonge als de oudere Tessa wel voldoende informatie mee om je in haar te kunnen inleven. De karakters van de andere personen komen niet uitgebreid aan bod, maar daar kan je je wel in verplaatsen.

Corina: Je wordt in de eerste twee delen heen en weer geslingerd tussen het heden en verleden en dat leest rommelig. Daar waar het in sommige verhalen een welkome aanvulling is op het verhaal, maakt het nu dat ik niet in het verhaal kan komen. Regelmatig moet ik terug lezen om te begrijpen waar ik ben in het verhaal. Als de volgende verteller zijn opwachting maakt, haak ik bijna af want nu is het overzicht voor mij helemaal foetsie.

Wendy: Het verhaal begint spannend, wie laat er nou iemand voor dood achter? Je moet weten wie dit is en wat zijn/haar motief erbij is. In de beide delen kom je stukje voor stukje zaken te weten die tot een antwoord hiertoe leiden. Het lijkt alsof beide delen elkaar tegenspreken.. Ik kan er soms niks van maken.. zijn Tessie en Tessa wel  dezelfde persoon? In deel drie komt de ontknoping van dit alles en ik moet zeggen dat ik dat niet zag aankomen, de schrijfster heeft je op het verkeerde spoor gezet. Dat is goed gedaan.

Het is een psychologische thriller, er zit wel spanning in en soms ook humor maar ik had er persoonlijk meer van verwacht.

Corina: Het idee van deze psychologische thriller is goed bedacht en ondanks de niet fijne schrijfstijl wil je toch weten wat er nu allemaal gebeurd is. En dan is daar de ontknoping. Dat maakt wel iets goed, want Julia heeft die wending echt goed verborgen weten te houden. Mooi gedaan, maar het lift het boek niet op naar de verwachtingen die ik van te voren had. Psychologisch ja zeker. Spannend? Nee niet echt!

Wendy: 3 sterren in totaal

Corina: 2 en halve sterren

Samen praten met Marloes Kemming

 

Over Marloes:

Marloes Kemming (1983) werkt als communicatieadviseur en schrijft kinderboeken en artikelen over reizen en eten. Ze reisde jarenlang als backpacker de wereld rond en woont nu in Amsterdam. Het kleine leven van Norbert Jones is haar eerste roman. Hiermee won ze in 2015 de debuutprijs Coffeecompany Book Award.

Het interview:

1: Kan je jezelf beschrijven in 5 woorden?

Dromer, eigenwijs, nieuwsgierig, stiekem heel gevoelig, en ondernemend.

2: Je begon met schrijven om je wereldreis te kunnen bekostigen? Had je ook echt daardoor pas de smaak van het schrijven te pakken of was het stiekem altijd al je droom?

Ik heb altijd graag geschreven. Als kind al. Maar het was nooit echt een substantieel onderdeel van mijn leven, puur omdat ik er nooit tijd voor vrij maakte. Ik was te druk met studeren en baantjes en vrienden en dat soort dingen. Schrijven was lang iets wat ik ‘ooit als ik eens tijd had’ wilde doen. Tot ik op wereldreis ging en een baantje kreeg om hele zoetsappige bouquetreeksjes te schrijven – echt met van liefde wegkwijnende jonkvrouwen en McDreamy-doktoren- en ik opeens elke week minimaal een dag moest schrijven om de verhalen op tijd in te kunnen leveren. Ik merkte toen hoe prettig ik het ritueel van schrijven vind. Om te gaan zitten, ergens op een fijne plek buitenshuis en dan in die bubbel te kruipen waarin je alles mag verzinnen. De verhalen die ik toen schreef -op de reisverhalen en kinderboeken na- lagen niet na aan mijn hart qua onderwerp, maar ik heb in die periode wel geleerd hoe graag ik schrijf en hoe fijn het is om die innerlijke wereld uit te werken. Oh en ik heb geleerd dat schrijven geen kwestie is van passief wachten op inspiratie of totdat je de wereld ‘iets te vertellen’ hebt, maar dat het gewoon een ambacht is: met gaan zitten en beginnen, herschrijven en volhouden.

3: Na reisverhalen en kinderboeken kwam vorig jaar je eerste roman uit en BAM gelijk de Coffee Company Debuutprijs, Hoe erg heb je lopen springen?

Ik heb vooral met enige vertraging gesprongen. Ik was op het moment van de uitreiking zo zenuwachtig dat het een tikje langs me heen is gegaan. Sta je daar, voor een hele groep mensen met interviews en speeches terwijl je  alleen maar denkt: zeg het nou maar gewoon! En toen gingen mijn vrienden die mee waren opeens heel hard juichen en besefte ik eigenlijk toen pas dat mijn naam genoemd was en ik gewonnen had, haha. Het is echt een droomprijs: dat je debuut echt uitkomt.

4: Je woont in de mooiste stad van Nederland, zou je er ooit weg willen?

Ik woon heel graag in Amsterdam, maar weet niet of ik er altijd wil blijven. Ik kom oorspronkelijk uit een dorpje en houd ook wel erg van het platteland, van buiten zijn. Ik heb in Groningen en Antwerpen gestudeerd, mijn lief woont in Dublin en ik houd erg van reizen: dus geen idee waar ik allemaal nog eens kom te wonen. Maar voor nu blijf ik er erg graag. Het is fijn om ergens te wonen waar het zo mooi is. Het is soort van instant-gelukkig-makend.

5: In “het kleine leven van Norbert Jones” beschrijf je zijn verzameldrift, Verzamel je zelf ook iets?

Nee, ik ben zelfs erg van het weggooien tegenwoordig. Vroeger verzamelde ik wel dingen, als kind, maar tegenwoordig niet meer. Ja, boeken. Daar heb ik er wel veel van. Ik lees het liefst op papier, dus een strakke lege kast met 1 e-reader erin gaat hem voorlopig niet worden. Ik ben laatst, onder druk van de hele Marie Kondo hype, begonnen met ‘ontspullen’ en dat voelt zo lekker dat ik nu heel goed kan weggooien. 

6: Heb je een speciale inspiratie bron voor het personage Norbert? Een Opa, Achter oom, Oude buurman? Want je bent zelf 31 dus je inleven in iemand van 77 lijkt ons lastig of valt dat mee?

Ik ben 32 inmiddels J. Nee, Norbert heeft geen echt voorbeeld gehad. Hij ontstond gewoon. Ik schrijf vooral vanuit scenes die zich in mijn hoofd ontwikkelen: ik zie het voor me hoe het personage eruit ziet, waar hij is en wat hij dan doet. Toen ik in Amsterdam ging wonen, ben ik bij een schrijfclub gegaan en moest ik elke 3 weken een tekst inleveren. Dat was een goede stok achter de deur om te blijven schrijven. De stukken die ik inleverde gingen opeens steeds vaker over die oude man en de wereld waarin hij zat. En naarmate de tijd vorderde leerde ik hem steeds beter kennen en ben ik zijn karakter gaan uitbouwen. Ik heb daarvoor geen research gedaan of een voorbeeld-oude-meneer gehad. Wel zitten er twee scenes in het boek waarin Norbert op mijn schoonvader lijkt.

7: Onder het schrijven zit je dan met een kop koffie of liever een mok thee? Of ???

Ik schrijf bijna altijd buitenshuis, het liefst in een koffiebar of café. Dus dat begint met koffie verkeerd en eindigt vaak met een glaasje rode wijn!

8: Kunnen we alweer een nieuw boek van je verwachten? En in welk genre?

Ik ben wel begonnen aan de tweede boek, maar het is allemaal nog heel pril. Ik weet nog niet exact hoe alles gaat verlopen. Maar het is heel fijn om weer lekker te schrijven, zonder je bezig te houden met alle zaken er omheen. Er komt bij een publicatie best veel kijken en de afgelopen maanden kon ik me slecht losmaken van Norbert om me in een nieuw verhaal te storten. Dat lukt nu wel weer dus ik ben druk bezig. Het wordt weer een roman. Fictie dus. Met vier verhaallijnen en vier visies op de wereld om ons heen.

9: Wij vinden de cover heel bijzonder! Heb je daar inspraak in gehad?

Jazeker. Er zijn een aantal voorstellen voorgelegd en dit ontwerp paste het beste bij mijn gevoel bij het boek.

10: Lees je zelf ook graag romans of verschilt het? Heb je een favorieten auteur?

Ik lees heel graag, maar wel te weinig. Lezen en schrijven moet uit dezelfde vrije tijd komen en dan kies ik vaak het tweede. Ik lees eigenlijk alleen maar romans, lees nooit non-fictie. Ik houd heel erg van de boeken van Murakami, van Zadie Smith, van Iain Banks, dus daar is eigenlijk geen lijn in te ontdekken. Het fijnst vind ik het als je zo in een boek zit dat je niks anders wil doen dan lezen, de hele dag als het even kan.

11: We merken dat veel auteurs vaste meelezers hebben, geldt dat ook voor jou?

Ja, de eerste lezers zijn de leden van mijn schrijfclub. Daar komt af en toe iemand bij of gaat iemand weg, dus dan krijg je weer een ‘verse’ mening. Zij lezen de fragmenten en hoofdstukken zoals ik ze inlever: dus kriskras door het boek heen, soms in wat meer gelikte versie, soms nog heel ruw. Bij Norbert hebben een aantal vrienden meegelezen met de eerste versie van mijn manuscript, maar toen had ik het wel al ingediend voor de CoffeeCompany Book Award. Zij hebben gedurende het redactietraject ook meegelezen.  Het is fijn te horen wat mensen wiens menig er voor jou toe doet, denken van je verhaal, van je hoofdpersoon. Komt het over, is het geloofwaardig, waar raak ik je kwijt, of waar deed het je iets? Dus ik ben heel blij dat mensen bereid zijn om mee te lezen.

Wij vonden het heel leuk om even met Marloes te mogen praten. Coenraad de kat schreef een mooie 4 sterren recensie als gastrecesent van ons blog, hier onder de link.

Coenraad de Kat over Het kleine leven van Norbert Jones van Marloes Kemming 4****

Em al is het nog pril wij wensen MArloes heel veel succes en plezier met het schrijven van haar volgende roman en dan komt hij natuurlijk op onze never ending tbr-list

 

Katrien las Roosevelt van Gie Bogaert*****

Roosevelt

Vanaf de eerste zin word je gegrepen en toch moet je wennen, toch is het een beetje aftasten en vraag je je af waar al die verhalen heen gaan. De manier waarop Gie Bogaert het dagelijkse leven op het Rooseveltplein uur na uur beschrijft, is fenomenaal. Gaandeweg krijg je voor bepaalde mensen echt wel heel veel sympathie en voor anderen dan weer niet, maar het meest heb ik sympathie voor Roosevelt. Je vraagt je ook af wat sommige mensen drijft? Heel subtiel wordt er over 150 jaar heen verteld. Welke verhalen er te beleven vallen en hoe het boek eindigt, laat ik aan jullie verbeelding over, want ik vind dat je dit echt zelf moet ervaren en beleven. Voor de mensen die van literatuur houden en niet zozeer dialoog willen dan ben ik overtuigd, dat dit boek jullie zal meevoeren en beroeren.

Ik geef op alle vlakken vijf sterren en die zijn volgens mij echt verdiend.

Katrien Baert.