Samen met Saskia Jansen Storyteller: God Bless You?

Saskia

“Heb jij een bucketlist?”, vraagt mijn vriendin als we bij haar in Engeland aan tafel zitten te eten.
Ik noem haar sinds kort mijn vriendin. Jarenlang was ze mijn schoonzus. In de tijd dat ze getrouwd was met mijn broer had ik wonderbaarlijk genoeg, weinig contact met haar. Ze spreekt geen Nederlands waardoor op de een of andere manier het diepe contact uitbleef. We mochten elkaar wel graag.
Toen de scheiding definitief was kregen we meer ruimte voor diepere gesprekken en raakten we meer aan elkaar gehecht. We vonden het allebei ongelofelijk dat we niet eerder ingezien hadden hoe goed wij bij elkaar pasten eigenlijk.
Wonderbaarlijk hoe je door jezelf open te stellen , je iemand veel beter leert kennen.

“Een bucketlist”, herhaal ik haar vraag hardop.
“Nee, niet echt”, zeg ik vertwijfeld.
“Is er niets dat je graag nog zou willen doen, als je zou weten dat je nog maar even te leven had?”, vraagt ze door.
Ik denk hard na. Er komt niets. Ik heb namelijk de mazzel dat alles wat ik graag wil doen vaak wel lukt.
Ik heb geen gekke wensen. Ik hoef geen dure auto of een kasteel. Ik wil geen inloopkast met dure schoenen. Ik hoef niet perse een boerderij met paarden, al lijkt me dat wel leuk. Ik wil gezond zijn en leuke mensen om mij heen. Waar ik dan woon, of wat ik dan bezit maakt me niet echt uit.
Ik heb armoede gekend en ook best rijkdom. Ik heb in allebei deze situaties mijzelf weleens ongelukkig gevoeld.
“Kom op”, dringt mijn vriendin aan. “er is toch wel iets wat je zou willen doen?”.

Na een lange stilte zeg ik dan plotseling; ”Ik heb nog nooit iets gestolen”.
Ze kijkt mij verbaast aan en begint dan te lachen.
“Stelen? Lijkt je dat leuk dan?”.
“Geen idee. Ik vraag me wel af hoe dat voelt”, lach ik.
“Heb jij weleens iets gestolen?”, wil ik weten.
Ze schudt met haar hoofd. “Nee, waarom zou ik?”.
Ze verdient inderdaad geld genoeg. Ze heeft ook geen enkele reden om iets te pikken.
We laten dit gesprek voor wat het is en besluiten samen Londen in te gaan.

Wanneer we in het drukke Londen lopen zien we de nieuwe winkel van Abercrombie and Fitch. Het is een hele hippe zaak waar het personeel eruit ziet alsof ze filmsterren zijn. Alleen met deze looks word je hier aangenomen. De kleding die ze er onder andere verkopen is schrikbarend duur.
Aan de deur staan enorme grote mannen met oortjes in hun oren die de boel bewaken.
Binnen staat er keiharde muziek aan en is het vrij donker met hier en daar wat neon gekleurde lampen. Het lijkt wel een nachtclub.
We lopen op ons gemak een beetje te struinen. Mijn oog valt op een muur vol met heren parfum. Netjes opgestapelde doosjes. Ik pak de tester en spuit wat op mijn hand. Bij het ruiken van dit parfum voel ik een heerlijk gevoel in mijn onderbuik. Mijn hand ruikt zomaar ineens naar sexy man.
Ik doe even mijn ogen dicht en snuif de geur nogmaals op. In gedachte denk ik aan Theo Maassen, op wie ik al jaren hevig verliefd ben. Ik hoop ergens dat hij zo zal ruiken.
“Is het wat?”, vraagt mijn vriendin. Ik schrik op uit mijn gedachten.
“Heerlijk”, zeg ik. “Ik koop een flesje voor mijn man”.
Ik kijk op het doosje wat dit sexy luchtje moet kosten. Tachtig pond!
Mijn hemel, wat een geld voor zo een klein flesje.
Ik deel mijn verbazing met mijn vriendin.
Ze pakt een doosje , kijkt ook naar de prijs en haalt er een flesje uit.
Het lege doosje zet ze terug op de gestapelde Pyramide en zegt dan: “Het doosje kost tachtig pond, maar die hebben we toch niet nodig”.
Ze laat het flesje in haar tas vallen en kijkt me aan met ondeugende pretogen.
Ik voel de adrenaline direct door mijn lijf gieren en denk aan de enorme man die bij de deur staat.
In gedachte zie ik al voor me hoe wij de tas leeg moeten halen en onder toeziend oog van allemaal geschokte mensen, afgevoerd worden naar een Londens politiebureau.
“Dit kunnen we toch niet maken?”, zeg ik zachtjes , terwijl ze al aanstalten maakt om de winkel te gaan verlaten.
“Yolo”, grijnst ze.
Yolo, denk ik. You only live once. Dat is zeker waar. Maar hoe gênant is het dan als je in dit enige leven door moet gaan als dievegge?
Oh dit is echt niks voor mij denk ik terwijl ik achter haar aanloop naar de uitgang.
Niet te opvallend doen, hoor ik mezelf zeggen in mijn hoofd.
Ik glimlach naar de bewaking. Hij glimlacht niet terug. Ik voel de inhoud van mijn maag naar boven komen. Ik slik.
“Bye”, jubelt mijn vriendin overdreven vriendelijk wanneer ze hem passeert.
Er gaat geen alarm. We worden niet aan onze haren terug getrokken.
Het is gelukt.
Verderop in de straat spuit ze mij helemaal onder met ons gestolen luchtje. We gieren het uit van het lachen. Vast door de spanning, denk ik.
“Dit was zo makkelijk”, gilt mijn vriendin. “Wat heb je nog meer nodig?”.
“Een piano is zeker teveel gevraagd ?”, grap ik.
“We zouden het kunnen proberen”, hikt ze .
“Jij bent nu aan de beurt”. Ze duwt me een duur warenhuis binnen en blijft achter me lopen.
Ik voel me aan alle kanten in de gaten gehouden wanneer ik langs alle uitgestalde waar loop.
Ik grijp een mascara en kijk ernaar alsof ik geen idee heb wat het is. In werkelijkheid bestudeer ik het staafje of er een alarm opzit.
De sticker peuter ik er terwijl we doorlopen behendig af.
Na vijf minuten rondgelopen te hebben, stap ik naar buiten met de mascara in mijn hand geklemd in mijn jaszak.
Gelukt.

“Nu kan je rustig sterven”, lacht mijn vriendin, en maakt een dansje.

Ik voel me best schuldig. Toen wij vroeger zelf een winkel hadden , vond ik het altijd bloed irritant als bleek dat er spullen gestolen waren. En nu heb ik het zelf gedaan.
Terwijl wij door de straten van Londen lopen zie ik een zwerver op de grond zitten. Hij ziet er vies uit. De man heeft een enorme baard. Zijn tenen, die goed zichtbaar zijn in zijn versleten sandalen, zijn pikzwart van het vuil.
Hij zit op een oude slaapzak.
Mijn vriendin praat aan een stuk door en heeft niet in de gaten dat ik voor de zwerver stil ben blijven staan. De man kijkt mij aan wanneer ik mijn portemonnee uit mijn zak haal.
Hij heeft ondanks zijn vuile gezicht , hele heldere blauwe ogen. Vriendelijke ogen. Ik glimlach en geef hem negentig pond. Precies het bedrag wat ik gestolen heb aan spullen.
Hij kijkt naar het geld en vervolgens weer naar mij.
“God bless you”, zegt hij met een enorm dankbaar gezicht.
“I hope so”, stamel ik, en ren weg om mijn vriendin in te halen die niet door heeft gehad dat ik niet meer achter haar liep.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s