Samen met Saskia Jansen Storyteller: Advies vs. Bemoeienis

11943889-Be-quiet-plaster-on-the-mouth-Stock-Photo

“Het zou beter zijn als u stopt met roken”, zegt de cardioloog nog net voordat hij mijn ziekenhuiskamer verlaat.

Het zal ongetwijfeld goed bedoeld zijn dit advies, maar ik heb een aversie tegen mensen die mij gaan vertellen wat ik zou moeten doen.

Hoe vaak gebeurt dat niet om je heen? Zit je op een terrasje een flesje Jilzz leeg te slobberen, komt er iemand langs die je vaag kent van vroeger. Na de ongemeende, “Ja het gaat suuuper goed met mij” en “nog steeds verliefd”, hoor ik ineens ;”weet je wat je eens zou moeten drinken? Hugo!. Echt veel lekkerder dan dat”.

Of wanneer je kind op het schoolplein aan komt sjokken met een wit bekkie omdat hij de griep niet heeft kunnen ontlopen, en een moeder je aanstoot en zegt; “je zou eens moeten proberen hem wat meer buiten te laten spelen, krijgt hij een lekker kleurtje van”.

Dat mijn kind niet binnen te houden is en de godganse dag achter een voetbal aanrent met zijn vrienden is haar kennelijk niet bekend.

Overal waar ik maar gesprekken opvang hoor ik dit voorbijkomen.

In de trein zit een meisje met oortjes in haar oren een muziekje te luisteren. De jongen naast haar tikt haar aan en vraagt waar ze naar luistert. “Prince”, zegt ze somber. Duidelijk aangeslagen door zijn plotselinge overlijden.

“Je zou eens moeten luisteren naar DNCE, echt lekker nummertje”, zegt hij wanneer hij de coupé verlaat.

Het meisje haalde haar schouders op en verzonk weer in de paarse regen.

“Ok”, zucht ik. “Ik zal stoppen met roken”. Mijn moeder had dit zelfde advies ook al vier keer naar mij geappt vandaag. Alleen daarom al heb ik vreselijk behoefte om wel te roken.

Ik neem die beslissing liever zelf. Nu lijkt het net of ik door een IQ van een aardbei niet zelf heb kunnen bedenken dat het nu wel hoog tijd wordt om de sigaretten de deur uit te doen, voordat zij mij onder de grond laten eindigen.

In een verhaal deel ik dat ik niet meer rook. Een stortvloed van persoonlijke berichten stroomt mijn mailbox binnen.

Tips en adviezen hoe je voorgoed kan stoppen met roken worden over mij uitgestrooid.

Ik moet een bepaald boek lezen, pleisters plakken, acupunctuur , meditatie, yoga en er vooral niet aan denken.

Als ik al deze adviezen ter harte neem dan heb ik inderdaad geen tijd meer om te roken.

Wanneer ik in de middag boodschappen ga doen en dit even meld bij mijn man, krijg ik te horen of dit wel verstandig is. Ik moet namelijk rustig aan doen.

Ik beloof plechtig niet te gaan hollen met mijn karretje en verbreek de verbinding.

In de supermarkt zoek ik naar de volle melk van een specifiek merk. Die vindt mijn man het lekkerste. Het staat er niet tussen. Ik pak een pak volle melk van het huismerk en in mijn draai bots ik tegen een wat oudere mevrouw aan. “Pardon”, zeg ik geschrokken.

“U kunt beter magere melk nemen”, zegt ze met een aardappel in haar keel. “Dat is veel gezonder”.

Ik bedank haar voor haar gratis advies en vertel dat mijn man niet houdt van wit water drinken.

Ze haalt haar schouders op en loopt hoofdschuddend weg alsof mijn man nu gedoemd is om te sterven en zij dit niet heeft kunnen voorkomen.

Bij de kassa wordt er gevraagd naar mijn bonuskaart. “Die ligt thuis”, zeg ik terwijl ik de boodschappen in mijn zelf meegebrachte tas stop.

“U zou hem het beste gewoon bij uw bankpas kunnen bewaren”, zegt het jonge blonde meisje wanneer zij haar kaart over de scanner trekt.

“Ja dat zou ik inderdaad kunnen doen”, zeg ik met een glimlach.

Omdat mijn hartslag onrustig is, en mijn arm nog pijn doet, neem ik de lift naar de parkeergarage.

Een oudere man stapt net de lift in als ik aan kom lopen. Ik stop mijn hand tussen de deur om te voorkomen dat ik een ronde moet wachten op deze toch al trage lift.

Ik groet de man en druk op de onderste knop ondanks dat het lampje ervan al brandt.

“U zou makkelijk met de trap kunnen. Zo een jonge meid”. Hij kijkt me aan alsof het mijn vader was die vroeger achter de deur stond als ik weer eens te laat thuis kwam van het uitgaan.

“Ja dat had ik ook kunnen doen”, zeg ik kalm.

Ook deze meneer verlaat hoofdschuddend de lift.

Mijn hart klopt alsof het dronken is, een snelle slag, een korte en een roffeltje. Ik ben misselijk.

In de zon op mijn favoriete terras staar ik over het water. Ik voel me weer rustig.

Aan het tafeltje naast mij nemen twee mensen plaats. Een hele knappe jonge vrouw en een zowaar nog knappere jongen.

De jonge vrouw steekt een sigaret op. De wind staat gelukkig mijn kant op zodat ik ongemerkt wat rook probeer op te zuigen. Ik sluit mijn ogen en geniet van dit momentje.

Plotseling zegt de mooie jongen; “maak die peuk uit joh, het is zo goor. Je gaat er dood van ook he?”.

Het meisje verblikt of verbloosd niet en neemt nog een extra lange hijs van haar filter sigaret.

Dan zegt ze; ”mijn opa is trouwens honderdentien jaar geworden”.

“Oh ja? Rookte hij ook?”, wil de jongen weten.

“Nee, die bemoeide zich nergens mee”.

In gedachte applaudisseer ik voor haar.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

2 gedachten over “Samen met Saskia Jansen Storyteller: Advies vs. Bemoeienis”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s