Frederiek van Rhijn over Emanuel van Chris Buitendijk ****

 

Allereerst het uiterlijk. Mooie cover. Strak uiterlijk, door gebruik van alleen witte, zwarte en grijze kleuren. Een goede combinatie.

Ook een pakkende titel. Kort, maar krachtig.

emanuel-web

Bladerend door het boek zie ik mooie zwart-wit foto’s van Oud-Rotterdam.

De naam van de schrijver, Chris Buitendijk, zei mij vooralsnog niets. Had de boekpresentatie bij een Rotterdamse boekwinkel helaas gemist.

Het was wel even moeilijk om erin te komen.Dat lag niet aan het boek, maar ik was veel tijd kwijt aan onder meer het organiseren van een Brandgrens-wandeling in Rotterdam voor een aktiviteitenclub.

Wat ik niet wist was dat Buitendijk’s boek toevallig óók over het bombardement van Rotterdam in 1940 ging.

De reden dat ik graag die Brandgrens-wandeling wilde organiseren was omdat mijn vader, J. Van Rhijn, na de oorlog een fotoboek over een platgebombardeerd Rotterdam had uitgegeven.

Nadat ik pakweg op de helft van het boek Emanuel was gekomen, vond ik het steeds interessanter worden. Ergo, een regelrechte “pageturner”!

Vanaf dat moment kon ik het niet meer wegleggen en heb ik de resterende pagina’s op Tweede Paasdag in één ruk uitgelezen.

Ik begreep dat op de één of andere manier mijn vaders tak was verbonden aan Emanuels tak. Ik zal dat nog eens verder gaan uitzoeken.

Uit Buitendijk’s boek begrijp ik dat Joodse mensen het dragen van een gele ster maar een “dwaze komedie” vonden. Maar niet allemaal, denk ik.

Wat me ook opviel was dat de schrijver de verbroedering van de Joodse

gemeenschap, zo vlak voor het begin van het bombardement, aanhaalde.

Het deed mij denken aan de woorden van mijn geschiedenisleraar, die het Jappen-kamp had overleefd en zei daarna nooit meer – door de saamhorigheid – zo’n schitterende tijd te hebben gehad.

Voordat ik deze recensie afsluit wil ik nog even vertellen over de Duitse razzia’s, die in het boek plaatsvinden. Mijn vader heeft geluk gehad en is eraan ontsnapt, omdat een Duitser tegen mijn moeder zei: ,,Doet u de deur maar dicht.”

Wel miste ik de beleving van de hoofdpersoon over de stank, de as en de rook vlak na het bombardement. Iets wat door de westenwind zelfs in het oosten van Nederland te ruiken was, dus dat moet zeker in Rotterdam ook het geval zijn geweest.

Algehele conclusie:

Emanuel leest als een Intercity, vooral vanwege de vlotte schrijfstijl en boeiende thema’s.

Een regelrechte aanrader.

Vier sterren.

Frederiek van Rhijn.

 

 

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s