De Japanse Minnaar van Isabel Allende

Japans Minnaar

Geen thriller dit keer maar De Japanse Minnaar van Isabel Allende. Ik heb al fijne boeken mogen lezen van deze bijzondere schrijfster. Het huis met de geesten natuurlijk, wat een uniek mooi en goed boek vond ik dat. Maar daarnaast ook zijn Fortuna’s dochter en Portret in Sepia  een voorbeeld van boeken die me bij zijn gebleven.

De cover en titel van De Japanse Minnaar doen me het boek gelijk omdraaien.

Achterflap:

Alma is tien jaar oud als ze in 1939 door haar ouders naar familie in de Verenigde Staten wordt gestuurd om aan de nazi’s te ontkomen. Het verdriet om haar in Polen achtergebleven vader en moeder, die de naziterreur niet zullen overleven, wordt slechts verzacht door de vriendschap met haar achterneef Nathaniel en met haar vriendje Ishimei, de zoon van een Amerikaans- Japans echtpaar. De vijandschap waarmee de Amerikaanse samenleving hen bejegent tijdens en na de Tweede Wereldoorlog – Alma is een vluchteling, Nathaniel Jood en Ishimei Japanner – brengt hen bij elkaar. Ishimei wordt Alma’s grote liefde, maar zij trouwt met Nathaniel. Toch blijven hun levens met elkaar verbonden, want zij delen een afschuwelijk geheim. Jaren later wordt dit verhaal ontrafeld door Alma’s kleinzoon Seth, die Alma regelmatig komt opzoeken in het bejaardentehuis. Daar leert hij de verzorgster Irina kennen, een jonge vrouw met een getroebleerd verleden. Tussen Seth en Irina ontstaat voorzichtig iets moois, maar ook Irina moet zich eerst bevrijden van wat zij jarenlang geheim probeerde te houden.

 

Mening:

Ik geniet gelijk van de schrijfstijl, als geen ander weet Allende me vanaf het begin het verhaal in te zuigen en zo heel af en toe zoek ik de betekenis van een woordje op. Heerlijk. Het zorgt ervoor dat ik echt aan het lezen ben. Het verhaal begint met Irina. Irina weet een baan te verkrijgen in een verzorgingshuis, waar ze Alma leert kennen. Alma, een bijzondere vrouw naar zal blijken. De ene personage vloeit vanaf nu vlekkeloos over in de ander en Allende weet dit zo mooi en beeldend uit te diepen en te beschrijven dat je alle personages persoonlijk denkt te kennen. De wereld van levensverhalen gaat open. Verhalen met een eigen rugzakje, verhalen met een eigen geschiedenis en eigen liefdes. Levensverhalen die elkaar op prachtige wijze raken en dan samen weten te komen.

Deze roman bevat geschiedenis, spanning, pijn, vriendschap en liefde. Wat een prachtig, prachtig boek.

Karin Meinen.

 

 

 

De doden hebben geen verhaal van Gard Sveen

Gard Sveen

 

Ik lees graag thrillers en ik lees graag af en toe boeken waar het aspect WOll in verweven zit. De cover en lovende recensies over deze debuutroman trokken gelijk mijn aandacht.

Ik las De doden hebben geen verhaal vorig jaar en wil hem graag nog even weer onder de aandacht brengen.

 

Achterflap:

Enkele weken nadat er in het bosrijke gebied rond Nordmarka oude botresten werden gevonden, vermoedelijk uit de Tweede Wereldoorlog, wordt oud-verzetsman Carl Oscar Krogh dood aangetroffen in zijn huis.

De Oslose inspecteur Tommy Bergmann en zijn team onderzoeken het verband tussen beide zaken. Ze ontdekken dat Krogh tijdens de oorlog de rechterhand was van de legendarische verzetsstrijder Kaj Holt. Hij was tevens een van de laatste personen die probeerde de toedracht van Holts mysterieuze dood in 1945 te achterhalen.

Alle historische documentatie is echter spoorloos verdwenen, en in het web van leugens en bedrog waarin Bergmann belandt, ontdekt hij dat liefde en verraad hand in hand gaan.

 

Mening:

Ik begin en word gelijk in het verhaal meegezogen. Je volgt twee tijdlijnen: het heden en het verhaal gedurende de ‘40er jaren.Wie zijn de mensen achter de botfragmenten en hoe staat dit in verband met de gruwelijke moord op oud verzetsstrijder Krogh en de moord op Holt toentertijd?

Stukje bij beetje denk je de puzzel op de plaats te zien vallen. Op een prachtige manier leer je de personages steeds beter kennen. Personages die allerlei gevoelens op weten te roepen. Van sympathie tot begrip tot walging. Prachtig plot en fantastische wendingen die je meerdere malen op het verkeerde been weten te zetten. Om uiteindelijk met open mond het boek dicht te slaan. Dit boek ga ik nooit vergeten.

Karin Meinen.

 

 

 

De Doodsvogel

9200000052067972_1

De Cover:

Simpel, waardoor mooi. Het hoeft niet altijd te knallen of iets dergelijks. Doordat ik weet dat het een vervolg is op “Ik reis alleen” zou ik hem sowieso lezen ook als de cover me niet aan zou hebben gesproken.

De achterflap:

In De doodsvogel van de Scandinavische schrijver Samuel Bjørk (van de bestseller Ik reis alleen) keert het politie duo Holger Munch en Mia Krüger terug in een psychologisch indringende thriller.

Een tienermeisje lijkt ritueel vermoord te zijn en het onderzoeksteam van Munch wordt op de zaak gezet. De bijdrage van super rechercheur Krüger is cruciaal, maar ze worstelt met zelfmoordneigingen en verslaving. Dan duikt er een verontrustend filmpje op dat nieuwe details prijsgeeft.
Ondertussen zit Munch’s dochter midden in een emotionele crisis en komt ze in contact met een zeer zieke geest…. (bron: Bol.com)

Het verhaal:

Na de gruwelijke vondst van een ritueel (??) vermoord tiener meisje, betrekt Munch de iet wat labiele maar zeer intelligente Mia Kruger weer bij het onderzoek.  Samen met hun vaste team bijten zij zich vast in het onderzoek, terwijl ze ook moeten dealen met hun eigen persoonlijke problemen.Al gauw stuitte ze op vele aanwijzingen en aanknopingspunten, maar er reizen daardoor enkel maar meer  vragen.  Als er een filmpje opduikt welke door een oude vriend van Daniel bij het team terecht komt wordt de verontrusting alleen maar groter, want het is niet zomaar een filmpje.                  Als er ook ander beeldmateriaal opduikt wat zeer lijkt op het plaats delict weten Mia en Holger niet meer wat ze moeten denken tot ze de inbraak bij het Natuur Historisch museum gaan onderzoeken.

Ondertussen wordt de worsteling van Munch’s dochter Miriam beschreven, tezamen met het verhaal van “de jongen”

Mijn mening,

Een hernieuwde kennismaking met Holger en Mia en het is gelijk weer fijn om over hun te lezen. Net als in “Ik reis alleen” is de schrijfstijl vlot, prettig en zeer beeldend. Je voelt mee met Mia, Holger en Miriam. Ze worden nog  verder uitgewerkt, net als de andere personages die een minder grote rol spelen in het  verhaal , maar waar je zeker niet zonder kan.

Er zitten weer verschillende verhaallijnen in het boek die langzaam bij elkaar komen. Ik heb wel even terug moeten lezen af en toe want het was soms wel veel, maar dat vind ik wel leuk. Heerlijk als een schrijver je laat nadenken en je meerdere malen op het verkeerde been kan zetten. Niet alle verhalen lijnen komen tot een einde wat dus ruimte laat voor een deel drie. En daar zou ik echt heel blij van worden. Het plot is mooi in elkaar gezet zoals je na “ik reis alleen” wel verwacht van Samuel Bjork, maar lezen met verwachtingen kan ook een teleurstelling veroorzaken. Gelukkig was dat in dit geval zeker niet waar. Het komt allemaal mooi en geloofwaardig bij elkaar, hoe bizar het ook is op bepaalde momenten.

Vanaf de eerste letter wil je alleen doorlezen, dus ik kan niet anders zeggen dat het een echte aanrader is, mits je deel 1 ook gelezen hebt. Op zich zou je hem op zich zelf kunnen lezen maar dan mis je op bepaalde momenten wel redelijk cruciale informatie over de hoofdpersonen.

Schrijfstijl: 4

Plot: 4

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4.5